volwassenwordenmetadhd

Teksten en schrijfsels hyperkinetisch tot leven gebracht.

Sterven in mei

Het lijkt wel zielig als ik denk aan je gedreven staren naar de dood die lonkte. Terwijl het leven langzaam in je stierf baart het mij enkel nog een kwaadheid over leven. Woede over jou en hoe je leven tot je stond. Een woede over niets meer dan hoe leven kan zijn voor lieden. Hoe … Continue reading Sterven in mei

Oceania:

In de diepblauw staar ik in het diepe. Niemand! Dan ik en haar. Maar dat kan schijn zijn! Zo is de zee wel vaker een bedriegster. In haar golvende baren staat vaak enkel, De schijn geschreven dat bijvoorbeeld, oceanen leven zouden… Dat beweert ze immers graag met haar gracieus en exposant gebaren van haar grootheid! … Continue reading Oceania:

Dageraad (gedicht)

'Kriek De dag in de zon Bij ochtendgloren Drachtig van haar ongeboren Vol van smaken Scherp en eigenwijs Als ongerijpt Als ongerijmd Zwanger door de dageraad Gebracht om straks, Als de avond valt De zon op sterven staat Zonder zuur meer Maar zoet in een bad vol smaken Gedragen in haar bruidsboeket Int wild van't … Continue reading Dageraad (gedicht)

Licht lezen.

Mijn schrijven is onbegrensd als mijn pen haalt en letters krast doorheen de scharlaken nacht. Onbegrensd is mijn veer. Het licht waarin woorden stralen die de zin vormt van mijn verhalen. Zonder stoppen, Zonder dralen. Zijn de tongen die vertellen wat hun ogen kunnen zien. Enkel willen schreeuwen. Dat ze me nooit zullen kunnen lezen! … Continue reading Licht lezen.

Café ‘Stop’ (Gedicht)

'K stop nog even bij café ‘Stop’ Een echt café nog Je weet wel? Als vroeger nog In ‘t dorp Waar nog echt leven leeft Doet wat men toen nog deed Men aan de dis nog zitten mocht Een echte dis Echte mensen In dat café zit ik nog In 't late uur In ‘t … Continue reading Café ‘Stop’ (Gedicht)

Voorjaarskoers: (gedicht)

Op een stadsbank tuur ik lente af, Ze komt gestaag op gang. Het peloton in Milaan staakt vandaag de strijd. T'is pré-coronatijd Geen Vlaandren, geen Roubaix wellicht Een virus smeet de poorten dicht Het opgeven tekent begin Het wordt dodelijke strijd Maar de bloemen bloeien Het gras wil groeien De natuur ontluikt in elk facet … Continue reading Voorjaarskoers: (gedicht)

Uit de lucht gegrepen!

Uit de lucht gegrepen? Ik wou het vandaag wel eens over iets anders hebben dan over het hele virale gedoe dat ons landje in zijn greep houdt sinds een poosje. De vraag of? Die Marc Van Ranst? De man wiens kop al die tijd niet meer van het scherm is te kloppen; en bovendien een … Continue reading Uit de lucht gegrepen!

Viraal samenhokken.

Viraal samenhokken Vadsig druipt zwart kaarsvet langs de hals van een flessenkandelaar, merk ’Corona’! Parasitair hecht het zich aan het doorzichtige! Alsof het wenst om eigen leven te lijden. Mijn zieke geest aanschouwt het tafereel dat speelt in de duisternis van nacht.. Enig is het lichtpunt! Een vlammetje, geboren aan het ontsteken van het lont. … Continue reading Viraal samenhokken.

Corona uit een flesje

Ik drink corona altijd uit een flesje met een citroentje in de hals gestopt. En zo hoort dat. Daar bestaat geen twijfel over. Ik zal het blijven doen. Goed voedsel moet worden geserveerd als het correct is gessaisoneerd. Over correctie valt er over het hele corona gedoe dat momenteel de media is ingeland en de … Continue reading Corona uit een flesje

Nalatenschappen (gedicht)

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=3068916593120119&id=100000054245064&sfnsn=mo Gedicht nav het afsluiten van een lange periode met veel mooie herinneringen maar de mindere kanten hebben helaas een zware indruk nagelaten. Een leven een zware wending gegeven. Maar we gaan er een eind aan maken met een nieuwe start Nalatenschappen (Ziel van een erfenis.) Afronden wil ik enkel nog doen naar boven na … Continue reading Nalatenschappen (gedicht)

Sprookje voor Valentijntjesdag.

Valentijnsprookje: Er was eens… In een niet zo ver verleden. Wel zeker een kwartier. Ongeveer. De klokken in het huis knipperden. Hij wilde net kijken hoe laat het was. Toen schrok hij en voelde onheil hangen. Het kon toch niet waar zijn? “Neeeeeeeeeeeeen”…. De huisvader holde naar de berging en controleerde snel de zekeringen. “Oef!” … Continue reading Sprookje voor Valentijntjesdag.

Glazen ziel. (gedicht)

Glazen ziel: Glazen zien Van angstig lijden. Zo fragiel. Een ziel Golvend op getijden Van waanzin en wanen. Van helder zien. Als stilstaand water. Zoals in glas misschien? Dat nimmer zal breken! Thomas Haghenbeek ©  14/02/2020

Trompet (verhaal)

Trompet (verhaal): Je moet maar weten dat trompet eigenlijk niet echt mijn favoriete instrument is denk ik, ( En zeker niet van de ijzerblazers! ), terwijl ik voor me uit staar in het staminee waar de bassline enkel wordt overstemd door het schelle fluiten van een trompet. Vandaag stoort het me niet dat schel geluid … Continue reading Trompet (verhaal)

Blauw als vlinder

Blauwe vlinder: Ik voer me mee met de getijden Langzaam verleidt lijden in leven En je houdt je vast maar laat je snel Los geslagen door je indruk. Gemaakt is het beeld van varen kunnen, Vervoerd worden. Meegesleept door het vlotten Van tijd die onmacht zaait in je zee. En tot inkeer brengt. Het goed … Continue reading Blauw als vlinder

Puntje bij paaltje:

Puntje bij paaltje: Zie je het dan niet? Hoe erg moet het niet zijn geweest als men de speer niet had uitgevonden? Je begrijpt wel alvast dat er nooit een puntje tot het paaltje was gekomen. Dat zou toch enkel maar ernstige gevolgen met zich hebben meegebracht! Je zou natuurlijk ook wel nooit er als … Continue reading Puntje bij paaltje:

Kamagurkistan

Kamagurkistan: Dan lees je maar alweer eens je gelijk als je op een morgen de krant openvouwt op een willekeurige pagina. Zelfs die ouwe rot int vak Kamagurka heeft hoogte van het feit dat die Aristoteles wel erg goed wist dat Siphon niet kan vervangen worden. Daar durft ie maar net even iets aan te … Continue reading Kamagurkistan

Het schoolfeest. (verhaal)

Het schoolfeest Toen ik deze morgen wakker werd uit een zalige droom begon ik naarstig op te meten. De cijfers logen er niet om ! Ik ben gemiddeld! Ik noteerde een getal in sierlijke krullen op een velletje A4 , zonder te willen pochen of, zo, begon ik zowaar te glimlachen bij het aanschouwen van … Continue reading Het schoolfeest. (verhaal)

Für Elise

Kleine Tiener die nu al elver is en groter dan toen ze der pas was.Geniet maar van je oude dag vandaag want morgen is het tijd om voorts te groeien tot later als je twaalver bent of, meer en je zal openbloeien. Uit de knoppen wordt een kind geboren dat zich vasthoudt aan takken hopend … Continue reading Für Elise

Een koolmees in de sneeuw?

Een koolmees springt op het gras. Dat nu nog groen is. En de zomer Uitstraalt. In gras dat snel bedekt zal worden door de eerste sneeuw. Als ze wil vallen; En ons het voedsel wil ontnemen onder haar laken. Voeding voor de geestigheid. Voeding voor de geest. Voeding van het onverborgene. Noch door witte lakens! … Continue reading Een koolmees in de sneeuw?

Kutgedicht.

Kutgedicht.  Toen ik uit de kut kwam gekropen verdween het licht uit mijn ogen  In de schok van de wereld vervlogen mee met de tijd die heden is verleden.  Wie zou vandaag nog deze kloot betreden in de nageboorte van menselijke schijt  Door voor vaderen en moederen nagelaten erfenissen van ongeluk na het trauma  Der … Continue reading Kutgedicht.

Dat wat ik vurig bemin.

Als er marters zouden wonen in mijn hart En ik eraan verga van smart. Tijdens novembermaanden Zij het gelijk in mei, als ze knaagt en mijn jeugdheid vervaagt. Als het ooit in me daagt dat ik als rottend fruit ben waar kleine dieren wonen,  Zich te goed doende aan het sap in een vrucht, een bom … Continue reading Dat wat ik vurig bemin.

Venijn

In het diepste der diepten. Waar enkel lege flessen liggen, Leeft enkel leegheid van drank verspild in mensenjaren. Vuile krochten onder de hemel. Waar de hel huist. Tussen ons. Onder onze voeten ligt. Stappen wij: Over datgene naar wat wij angstig naar op zoek zijn Maar niet kunnen vinden. Op een barre tocht doorheen jaren … Continue reading Venijn

Beest in mij.

Dier ben ik Zal ik blijven  In nacht leven Gedruist gedreven   In feest Hernieuwd verleden beleven Waar herinneringen verblijven aan een vroegere rooftocht  Jager op prooi,  Ont snapt Jarenlang gekooid Niet zonder wonden Niet onomwonden aan woede gebonden Strijd Eigen razernij de maatschappij Bewoond door ,"vergeef mij," God!, Noch kloten noch ballen  Vuisten vormen knuisten … Continue reading Beest in mij.

Maagden (Themagedicht.)

Onbeschreven omstreden staat zij daar de maagd in voile. Tabula rasa van een gekrenkt en verschrompeld blad. Door leven betrapt uitgewist. Maagdelijkheid en poëzie maakt niet zelden een dichter gek. Als maagdelijkheid mijn pen over een onbeschreven blad doet schaatsen. Zielloos ontaarden op glad ijs. (Thomas Haghenbeek)

Inspiratie

Obscuur was de nacht die eenzijdig met kracht Gedacht over de voorbije dag Donker in tint heeft gebracht Vol beloften zwart als de wolken Zij was. Donker hol in hersenkrochten. Verkracht. Enkel geloften doen nog geloven. Verdoven wat de dag bracht. Zondag die zopas geen maandag was Toen ik de wijzerplaat las. Zonder leut was … Continue reading Inspiratie

Zorg voor mooie woorden

Multi-inzetbaar nieuwe uitholling van populair woord Zielig is de ziel, Zehle, leeg de leegheid en de spiritus Die pretentieus de vlam aanwakkert en harten wint Holle woorden die onmenselijk holistisch zorg uithollen Platonisch uitgeholde mensen voor zich werft Harteloze visie die zorgbehoeftes veroveren. Harteloze visiepolitiek die niet gedragen wordt Door harten van menselijkheid door geldgewin … Continue reading Zorg voor mooie woorden

Ouders

Een ouder ben ik al, maar zal ik ooit ouder worden? Zal ik de ouder zijn die ik wil zijn of, wilde ik ooit ouder worden? Kinderlijk kijk ik tegen ouders aan. Kind in een lichaam dat ouder wordt maar nooit zal ik ouder zijn dan ik ooit ben geweest. Burgerlijk is het gedacht dat … Continue reading Ouders

Boek (gedicht)

Boek:  Vaak verdringt je slaap.  Angstig tastend donker.  Eindeloos obscuur vechtende nacht.  Onverwacht zie je het.   Boek bestoft op je wachtend.  Zoek geraakt door perfectie.  Dwang die niet kan verzachten.  Zonder af te stoffen open.  Geslagen door je ogen.  Starend in de leegheid.  Tijd is jouw boek.   Enkel krassen in een blad.   Getuigenis van verhalen.  … Continue reading Boek (gedicht)

Porselein.

Breekbaar is mens zijn. Pijn Als Lijk In het leven staan. Atlas laat de wereld vallen. Wereld zonder ruggengraat. Achilles breekt zijn pees. Mensen Goden? Goden Mensen? Breekbaar werk In porselein. Thomas Haghenbeek (c)

Stukje over uitstelgedrag bij ADHD

Door Suzan-Otten-Pablos COLUMN - UITSTELGEDRAGdoor: Suzan Otten-Pablos De vorige column is al een flinke poos geleden. We waren op vakantie. En daarna kwam het er niet van. Druk druk druk. Het onderwerp had ik wel in mijn hoofd, maar ik werd telkens afgeleid om iets anders te gaan doen. Iedere dag nam ik mij voor om er … Continue reading Stukje over uitstelgedrag bij ADHD

Over poëzie.

Poëzie is kunstig woorden boetseren. Van indrukken beelden maken. De dichter knutselt onsamenhangende, betekenisloze gedachten. Laat ze in woorden tot verbanden komen. In deze samenkomst van verbondenheid komen droombeelden gevoelig tot levendige realiteit. In vrije dichterlijkheid of, in de structuur van poëtische stijlvormen. Poëzie is taal die mensen raakvlakken biedt in de ijlheid van gedachtestromen. … Continue reading Over poëzie.

Orenspitsen

Verdronken in een droge bedding:  Droge bedding van een rivier.  Leeg, geconsumeerd.  Water dat ooit smaakte naar witte wijn.  Onvoltooid verleden in vergadering van liefde op de oever.  In het stadspark op, heden, lege banken.  Mens gedreven liefde.  Randen van een passionele bedding.  Verbond in drankgelag.  Nu wacht ik haar op in volle leegheid.  Een muze die niet komen zal.  Ze kan witte wijn niet doen smaken als … Continue reading Orenspitsen

Poëzinnig

Lopend over de barre hete paden van de diamantwijk. Was als de zolen van mijn voeten, Tevens de dag heet en zwartgeblakerd. Langs parken waar geen verkoeling viel. Niets te rapen tevens. Enkel poëzie wachtte me op. Op weg naar justitie. Zwart waren mijn voeten op de Antwerpse paden. Gerechteloos aankomen in een jazzy bar. … Continue reading Poëzinnig

Mijn klokje (gedicht.)

Mijn klok tikt tijd voor bij thuis zozeer als elders. Vertekend door tijd bedeeld. Biedt zekerheid. Schrijdt woorden voorbij als ze worden uitgesproken. Door de klok achterhaald. Nimmer ingehaald. Al heb je een ziel verkocht. "Demonen" omgekocht. Dichterlijk, poëtisch, literair. Schrijvers door de tijd beknopt. Over hun woorden heen. De tijd bespelen zelfs door dichters. … Continue reading Mijn klokje (gedicht.)

Wind.

Sierlijke winden overspoelen ons. Woelend onder het dons dat ons bedekt. Geurloos, blijven zij. Onopgemerkt? Bekleedt met de sluier van onschuld. Scheten zijn stank onder satijn. Waarheid zal altijd waarheid zijn. Ze wordt steeds onthuld. Wanneer het dons opveert. Alles kan men in lucht vervatten. (Thomas Haghenbeek) (c)

Bouwvakkers in het slop.

Deze morgen rond een uur of zessen. De kinderen vertrokken vandaag op tweedaagse schoolreis. Begonnen prompt de bouwvakkers met hun steenschijven het extra uurtje rust tijdens deze zwoele dagen te verstoren. Was het niet mijn nodige respect voor bouwvakkers op zwoele dagen! Ik sloeg hen van de bovenverdieping de bouwput in die ze hadden gegraven. … Continue reading Bouwvakkers in het slop.

Deze neger komt zo hard (gedicht.)

Negers die hard komen. Zijn zelden zwart. Doen dames dromen. Over hard bedreven liefde. Utopisch op een podium, komen. De daad is wack, Niet sterk. Als een negroïde man. Hun lied zwak. Zwartgeblakerd. Geurend als roet. Een poëet daarentegen. Neemt. Niet te mijden. Keurig. Een wijf. Met nette woorden. Metrisch. Zonder akkoorden. Harder. Dichter. Zonder … Continue reading Deze neger komt zo hard (gedicht.)

Jotie.

"Een ode aan een man en zijn hoofd. Waarin ik ben verdwaald." Johan Geraard Adrian T'hooft was een neo-romantische poëet waar ik heel erg vaak aan denk. Soms hoop ik, bij nacht en bij donker, dat ik bij hem verlossing zal kunnen vinden. Het is me tot op heden nooit gelukt. Verlossing en inspiratie verschillen … Continue reading Jotie.

Over herstel in de psychiatrie, een eigentijdse visie. ( Via https://dsmMeisjes.nl )

Een tekst over herstel van psychisch ziek zijn en leven met een psychische handicap. Via de blog van dsmMeisjes.

Creatyfus (gedicht )

Ik ben de creatyfuslijder Creatief komt alles binnen Absurd wordt het terug naar buiten gewerkt. Als eten en schijten. Poëten zijn voedsel voor het brein als ze samen met creatyfus zijn. Ik ben de ware creatyfusleider. ( Thomas Haghenbeek ) Voorlopig nog beschermd onder het recht van de auteur en de vrije meningsuiting.

Groene jongen

Vandaag kreeg ik een Nederlandse migrant aan de lijn. Tegenwoordig komen migranten uit elke hoek ons land binnengestroomd. Hij was van "groene vrede ", zei hij. ( Mijn Nederlands is niet erg goed ), het kon ook iets in het Engels zijn geweest maar evenmin is mijn Engels niet zo goed. Ik heb trouwens een … Continue reading Groene jongen

De ridder van La Mancha

Onder molende wieken in de polder schijnt diffuus een licht. Het draaien van de scherpe bladen als zwaarden in de lucht, verbergen de stralen van stompzinnig inhakken van Don Quichot in de schaduw zijner knecht. Sancho Pancha houdt hem in toom. Die ridder in een dramatisch gevecht. Als staljongen leidt hij zijn ros en houdt … Continue reading De ridder van La Mancha

Erten breken.

Cartoon van Kamagurka (c) De ertebrekers braken hun West-Vlaamse oerklanken uit door de boxen van mijn hifi-apparatuur. Flip Kowlier probeert zijn vriend een hart onder de riem te steken in het nummer van de eerste cd van de band. Veelbelovend project. alweer met een frontman die van wanten weet. De vriend in het lied blijkt … Continue reading Erten breken.

Zoektocht

Zoekend zijn. Soms kan ik zo zoekend zijn. Zoekend naar iets, zoekend naar iemand, zoekend naar identiteit of, naar begrip. Vandaag zoek ik een voorschrift. Het voorschrift dat ik deze week nog aan mijn prikbord heb gehangen. Deze week echter heb ik, in mijn zoektocht als kunstenaar, mijn schrijftafel annex bureel, als een stal achtergelaten. … Continue reading Zoektocht

Vrijdagen

Een vrijdag in mineur. Ik ontwaak uit een diepe droom met het besef dat de meeste dromen ergens in het onaantastbare bedrog liggen dat dromen steeds met zich meedragen. Al vloekend rol ik mijn bed uit en maak van mijn vloek een lied. Niemand die mijn kwaadheid ziet omdat het vandaag vrijdag is. De hele … Continue reading Vrijdagen

Schuldig in het verzuim.

Priester maakt zich schuldig aan verzuim te Brugge. In Brugge werd gisteren een uitspraak gedaan in een zaak tegen een priester die beroep deed op zijn plicht tot biechtgeheim. Een controversiële zaak met een bijzonder verdict. De priester in kwestie werd opgebeld door een man die zich van het leven wilde beroven. Hij ging te … Continue reading Schuldig in het verzuim.

Sterrentaal (gedicht)

Wanneer de zon onder gaat Elke naam in sterren Firmamentaal geschreven staat. Schrijf ik verhalen tussen sterren door Als zonnestralen Kleurig met sierlijke halen. Door Heen Oneindige ruimte Waar mensen leven In sterrentaal. (Thomas Haghenbeek)

Exact

Waarom wiskunde niet zo exact is als het lijkt en waarom non-conformistische mannen altijd een sterke vrouw achter zich hebben staan. Een ode aan de vrouw en de ontmoeting buiten de grens van het oneindig denken.

Preek der zede.

Vreemd dat de rust die heerst vandaag op straat, In volle virustijd. Voor mij bevrijdend werkt. De lafhartigen verschansen zich immers in hun huizen. Forten en burchten die slechts weinig bescherming bieden en door een starre kijk de adem ontnemen en vesmachtend worden. Claustrofobisch. De mens van de wereld. Wordt klein van geest en bekrompen … Continue reading Preek der zede.

In Flanders fields

When I will ever wake up in the promised land Will I then be able to cross it Limp as i am a leftbehind Crumbled and shattered like I was glass Will my broken soul heal his wounds When I will return of Flanders fields From the battle with my broken dreams And still the … Continue reading In Flanders fields

Na de regen …

Na regen Zonneschijn Druilerig novembernat tikt tegen de ruit Grijs de hemel die op ons valt Onstoppbaar blijft ze met bakken komen Uit de lucht lijkt wel! Maar morgen Na de winter Als de moesson is gestopt Bij gloren ontwaken zonder zorgen Ik open de ramen Loop tussen druppels door Draaiend kerend tollen Groenere grasperken … Continue reading Na de regen …

Normen.

Zolang de norm de aal bevat Houdt ik mijn schaapjes op het droge Ja ik ben al altijd zo, Glad als een slang. Naakt als mijn adamskostuum, Een naïeve Eva Dat wel! Maar niet zonder waarde! Thomas Haghenbeek 24/10/2020

Normen.

Zolang de norm de aal bevat Houdt ik mijn schaapjes op het droge Ja ik ben al altijd zo, Glad als een slang. Naakt als mijn adamskostuum, Een naïeve Eva Dat wel! Maar niet zonder waarde! Thomas Haghenbeek 24/10/2020

Normen.

Zolang de norm de aal bevat Doorzwem ik geen watertjes meer Ja ik ben altijd glad als slang geweest Verstekeling op Noah's ark! Maak dus maar wandlinkjes in't park! Naakt in mijn adamskostuum Sta ik als een naïeve Eva in een Edentuin Verstoteling zonder pek, noch veren Wetend dat appels zuur om bijten zijn Dus … Continue reading Normen.

Wentelen

Ik wentel me in mijn winterdeken. Al valt het blad vandaag nog pas. Herinnering aan een zomer 2020. Zomer die zonder warmte was. Een zomer zonder vrucht. Rollen in een bad met kleuren herfst. Met geuren zwam en humus. Snuif de lucht. Wentel me in mijn winterdeken. Dŕaai me zonder malen om. En laat me … Continue reading Wentelen

Tandartsen

Tandartspraktijken gebeuren achter geblindeerde vensters! Niemand ziet de gensters of, de brokken tandglazuur bij het kloppen, het boren en, het geschuur . Tandartsen en hun praktijken? Ze zijn wat ze zijn! Zo zullen ze altijd voor me lijken. Pijnlijk en, Duur. Thomas Haghenbeek 09/09/2020

Woest

Soms dreigt mijn hemel; te vallen in duigen. Dan rest me nog enkel Mijn wereld te slopen. Dan woest ik me. Ontroest ik. Mijn beeld dat vandaag nog enkel stilstaat. Op mijn ziel rusten nog de smarten. Ik voel me nog zielloos en gebroken. Verdronken. In de schone schijn van mensenharten. Nog voel ik het … Continue reading Woest

Zwart

Kwaad! Valt niet meer! Af te schrijven! Gekreukt rest nog mijn hart. Scherven in propjes van papier. Smart van wat er ooit is geweest! Plooien blijven immer(s)! Maar vallen nimmer nog; Glad te strijken! Aldus strijk ik voort(s)! Mijn plooien tot gladheid. Het is ijs waarop ik schaats! De plooien uit de kreuken! Het krenken … Continue reading Zwart

%d bloggers liken dit: