Koers

Koers:

Na welgeteld een jaar en een week begon deze morgen een nieuwe dag. Zondag, één week na het paasfeest. De hoogdag van de koers ook!, want vandaag zouden de renners van het peloton de koers der koersen aanvatten. Allen in de hoop dat ze de eindmeet zouden halen.

Zoals renners een koers aanvatten begon ook voor mij deze morgen de dag.

Elke morgen begint namelijk met een nieuwe dag.

Zo geschiedde ook deze morgen. Een jaar en één week welgeteld na de dag dat ik ‘s morgens wakker werd en tegen mezelf zei “ Hoera dit is het begin van een nieuwe dag.”

Of ik dat toen werkelijk heb gezegd? Dat weet ik nagenoeg niet meer. Maar’ waarschijnlijk wel aangezien ik meestal de dagen aanvang met het zeggen. “ Hoera dit is een nieuwe dag.”

Ik begin vol hartlust elke nieuwe dag.

Je moet weten dat ik ook een hart heb. Ja ik heb een hart. Ook al ben ik vaak harteloos.

Twee weken lang stroomt het bloed door mijn aderen als de stroomversnelling in een kolkende winterse rivier als de klassiekers van het Vlaamse wegdek worden gereden.
Twee weken lang van de dag met Pasen tot de zondag nadien stroomt de adrenaline door mijn lijf.

Het heeft niets met enige religieuze context of, met een kerkelijk ritueel te maken.

Pasen is heilig.

Ook voor mij.

Ik ga naar de mis en zo. Ik bid.

Ik bid dat Sep Van Marke de ronde van Vlaanderen zal winnen. Ik bid dat ‘de koers’, als een koers, wordt gereden.
Ik bid voor mezelf, mijn dierbaren en ik bid voor de goedheid in de mens.

Vandaag nog een week na de ronde heb ik gebeden.

‘ Oh ja’, ik heb gebeden.

‘ Eigenlijk !’Vooral heb ik gebeden. Dat vandaag een Belg, de week na het paasfeest, Parijs-Roubaix zou mogen winnen.

Ik dronk een liter gewijd water op de winst.
De pastoor schopte me de kerk uit.

Ik vergaf hem zijn zonde.

Twee weken lang stroomt het bloed als een meanderende rivier door mijn aderen. Daarna stopt het weer voor ongeveer een jaar.

Twee weken per jaar ben ik een wielergek. Voor de rest van alle dagen ben ik gewoon gek. Zonder meer.

Vandaag dus werd de koers der koersen gereden. De hel van het noorden. De hel ook zonder meer. De kasseinvreter bij uitstek. Gelijk hoe je de rit van Beëlzebub ook moge noemen?

Het blijft de mooiste en hardste koers ter wereld en zal dat tot in de eeuwigheid de eeuwen blijven.

De kuitenbreker bij uitstek over tal van hobbelende stenen en met grint belegde paden van Parijs tot op de piste van een stadje in het uiterste noorden van Frankrijk, Roubaix.

Vorige week ging ik zowat uit mijn dak. Dat doe ik zowat elke dag. Toen was het ronde van Vlaanderen. De op één na mooiste koers bij mijn weten.
Twee weken per jaar ga ik echt volledig door het lint.

Door het lint gaan is overigens een spreekwoordelijk gezegde dat geen enkele steek houdt.
Steek houden vind ik trouwens ook zoiets waar ik geen jota van begrijp.

Nyota is een aangenomen nicht van mij. Mijn tante zaliger adopteerde ooit in Afrika een dochter.

Ik denk dat ze in het voormalige Congo, ook wel Zaïre genoemd, ( en dan toch weer Congo ) is geboren. Dat ze ooit geboren is is hierbij het enige feit die met zekerheid is vastgesteld.

Uiteindelijk doet het er maar weinig toe waar men wordt gebaard. Ikzelf ben in Blankenberge geboren. Dat is een feit. Het heeft er nooit iets toe gedaan. Ik kon evengoed in Zakkamakka geboren zijn. Waar dat dan ook moge liggen?

Feiten doen er zelden iets toe.

Die Congolezen en Zaïrezen, ook wel Zaïranen of Zaïri genoemd weten slechts weinig van enige etymologie af. Ook niet van spreekwoordelijke gezegden. ( Nu we het daar toch over hebben.) Eigenlijk kunnen ze gewoon niet kiezen die inwoners van dat land ergens in Afrika.

Dat heeft dan trouwens weer niets met etymologie te maken. Het feit dat de Belgen er ooit een schrikbewind voerden onder onze geliefde dictator Leopold, ook wel eens koning der Belgen genoemd, heeft daar echter wel iets mee te maken.
Besluiteloosheid is een eigenschap die de meeste van onze landgenoten is toegedaan. Onze broeders in het betreffende land hebben de besluiteloosheid van ons overgenomen. Dat kan niet anders. Want dat Congo Zaïre werd en toen weer Congo bewijst mijn stelling.

Het kan ook niet anders zijn dan dat dit de waarheid is.

Alles wat ik zeg is waar. Zelfs al heb ik geen gelijk.

Eigenlijk vind ik zelfs dat ze Congo beter Kongo hadden genoemd wat dan weer etymologisch incorrect zou kunnen zijn.
Maar zoals ik al zei… Die Zaïrezen zijn niet zo goed in dergelijke zaken. ‘Soit.’

De waarheid is relatief hebben ze mij ooit wijs gemaakt. Sindsdien ben ik een meester in het relativeren geworden.
Leugens zijn dus evenzo aan dit concept onderhevig als waarheden.

‘ Ach ‘ wat ik wil zeggen is dat de waarheid enkel in het midden is te vinden. De leugen trouwens ook.

Dat leugens en waarheden ergens in het midden zijn te vinden trouwens is alweer een overbodig feit.
Ik benoem het toch maar even. Gewoon omdat ik het een leuk idee vond om het ter sprake te brengen voor de rest is het van geen enkel belang of wat ik zeg de waarheid of een leugen is.

Het is trouwens het eerste jaar dat ik de koers zonder vrienden heb bekeken. Mijn buren vinden het niet erg.
Ik ben zo al druk genoeg zonder dat vrienden komen die de koers bij me thuis willen komen volgen.

Vorige week was ik zo druk zelfs dat ik het huis heb verlaten. Per fiets welliswaar. Een echte koersfiets met een aluminium kader en zo.
Dat mijn fiets een kader heeft beschouw ik als een wonder. Hij heeft bijna geen banden meer. Het achterwiel staat nogal losjes en de remmen werken amper. Toch is zo’n kader erg handig als je per fiets wil rijden.

Al doende reed ik dus met mijn fiets de wijde wereld in. Overal en nergens heen.
Ik was niet te houden van de zenuwen. Van Marcke was reeds twee keer ten val gekomen en de koers was amper begonnen.

Ik reed de woede van me af en kwam ergens uitgeput tot stilstand op een open plaats , niet ver van huis,waar een groot scherm stond neergepoot met een heuse drankstand en zo.

Er was maar weinig belangstelling voor de koers. Doch enige zatapen zaten Kwaremont bier te drinken en tegen elkaar te lallen. Het gelal had maar weinig met koers te maken. Bij een schuchtere poging om dat wel te doen gingen ze compleet de mist in. De ploeg die gesponsord werd door een bekende fabrikant van laminaatvloeren trok al de hele tijd de koers. Een echte fantastische koers die tactisch in elkaar was gestoken en op gang werd getrokken door een pistier die zich op het baanwielrennen had toegespitst. De zege was al naar hun hand gezet.

Een echt stukje machtsontplooiing was me dat zeg.

Even kwam het in me op om met hen mee te lallen. Na het tweede biertje echter zag ik in dat het tevergeefse moeite zou zijn om me tot hun niveau te moeten verlagen. Ik reed bijgevolg huiswaarts alwaar ik verder ging met tegen de enige verstandige persoon te staan lullen daar aanwezig. Namelijk mezelf. Lullen moet in koerstermen begrepen worden als roepen, schreeuwen en tieren terwijl men ijsberend rondjes draait en eventueel een obstakel uit de weg probeert te trappen indien enige frustratie komt opgeborreld. Geloof me vrij als ik je zeg dat je liever geen koersliefhebbers in mijn veel te kleine woonkamer hebt zitten. Laat staan in de veel te kleine tuin.

Vandaag besloot ik wijselijk om dergelijke situaties niet op te gaan zoeken en ondernam reeds vroeg in de morgen een poging om de zenuwen van mij af te koersen.
De benen zaten niet goed. Althans toch niet nadat ik een eerste tussenstop had gemaakt in een café waar ik vaker op zondag kom.
Dan ga ik bloemen halen voor mijn echtgenote en drink terwijl ik naar de auto stap een apero in het desbetreffende volkscafé.

Vandaag echter geen bloemen en kransen.

Doch hier moet ik toegeven een leugen te maken omdat de koers zwaar werd overschaduwd door de dood van een jonge renner die levenloos langs de berm bleef liggen na een hartinfarct.

De duvels die ik door mijn gesprekspartner aan de toog kreeg aangereikt waren meer dan voldoende om de bloemenwinkel links te laten liggen.

De kransen hun ik van harte aan de familie, de vrienden en de ploegmaats van de overleden renner. Alsook mijn innerlijke en immense medeleven voor de pijn die een dergelijk verlies met zich moet meebrengen.

Ik gun de zege aan de renner die de koers heeft gewonnen. Sagan. Je bent me een rare geschifte knul.

Dat de Belgische renners echter hebben nagelaten om voor vlag en vaderland te koersen was een schaduw over de wedstrijd die Michael Goolaerts niet ten ere kwam.

Geen ethymologische, psychologische of ethische redenen die dit kunnen vergoelijken.

Volgend jaar kijk ik terug met mijn vrienden naar de koers.

Een duvel zal de pijn misschien kunnen verzachten voor de egoïstische manier van rijden in een klassieker die een hel waardig is.

Misschien is de grote winnaar dan toch wel een Belg. Die voor vlag en vaderland heeft gestreden. Helaas heeft hij de strijd verloren.

Advertenties
Categorieën: column
%d bloggers liken dit: