Een drukke zondag

Druk weekend.

Dit weekend was echt druk.
Eigenlijk is het nu moeilijk te zeggen of het weekend erg druk was of, ikzelf erg druk was?
Dat ik erg druk gedrag vertoonde was onmiskenbaar.

Het doet er weinig toe maar ik was zeer onrustig dit weekend. Weinig verschil met andere dagen eigenlijk maar ik had er wel last van.
Dat gebeurt slechts weinig. Meestal voel ik me goed in mijn vel. Ook als ik wat drukker ben.
Mijn voelsprieten waren de voorbije dagen echter zeer ontvankelijk voor zowat elke prikkel in mijn directe en indirecte omgeving.

Dat een week met een weekend moet eindigen vind ik trouwens maar een kakgedoe.
Welke idioot besliste eigenlijk dat zaterdag en zondag het einde van de week is en niet het begin?

Uiteraard zal je zeggen dat God de aarde heeft geschapen op maandag.
Ik zeg u dat God dan zeker wel ADHD moet hebben gehad.
Zeer impulsief is de gedachte om uit het niets op een maandag de wereld te scheppen.

Het idee om dat te doen moet wel op een zondag gerijpt zijn in zijn almachtige brein. Toen hij op maandag in zijn goddelijke hemelbed wakker werd is hij beginnen werken.

De luie zak.

Hij had op zondag meteen moeten anticiperen op zijn idiote gedachte.

Uitstelgedrag is echt een ramp bij ADHD’ers.

God heeft een erge vorm van uitstelgedrag. Echt waar. Ik had liever gehad dat we allen op zondag werken gingen en al doende reeds op donderdag het einde van de week gingen vieren in menig discotheek.
Ons lavend aan wijn en bier. Dansend tot de ochtend komt.

Donderdag vind ik een fijne dag om het weekend te beginnen.

Bovendien vind ik een week van zeven dagen veel te lang.

Die God moet toch wel zeer afgeleid zijn geweest op zijn scheppingsmoment gedoe.

Ikzelf ken enkel iets over het scheppen van kinderen. Ik heb twee bloedjes van kinderen geschapen.
Voor de rest heb ik slechts weinig productiviteit op mijn conto als het op scheppen neerkomt. Behalve chaos en miserie dan.

Het is eigenlijk gewoon wat het is denk ik dan. Of nee ik heb dat laten inspreken door mijn vader.

Ik heb mijn vader lief. Hij zegt dat het leven genomen moet worden zoals het op ons afkomt.

Dat dingen zijn zoals ze zijn, daar ben ik het niet mee eens.

Het helpt je wel, kortstondig, om je woede te temperen. Verder ben je met de stelling dat dingen zijn wat ze zijn heel erg weinig.

Hoe dan ook. Het is wat het is.

Gisteren was ik onrustig en ik neigde om een biertje te drinken tegen de onrust. De neiging ging over tot de daad. Het hielp niet. Mijn medicatie maakte me ook niet erg rustig.

Gisteren werd het eerste volleybal toernooi gespeeld waar mijn dochter, ( ze speelt sinds een half jaar in een ploeg en doet het graag ), aan meedeed. Ik heb me geëngageerd om als coach de ploeg waar ze in speelt te begeleiden.

Een hele zware beslissing was dat om me sociaal te engageren in een sportploeg.
Een sport waarvan ik eigenlijk ook niet meer echt op de hoogte ben sinds ik mijn studie voor sportleerkracht heb opgegeven ( omwille van de drukke leerlingen).
Nochtans was ik een echte allrounder wat sport betreft.
De leerlingen waren ook all around en dat ging me net iets minder goed af.
Ook het engagement in sociale groepen had ik al een tijdje opgegeven door mijn onzekerheid. Ik ben nogal onzeker geworden doorheen het leven. Ik ben verbitterd geweest omwille van de vele tegenslagen en heb een enorme angst voor mensen gekregen.

Wat zullen ze wel niet denken over mij? Ben ik te druk? Ben ik anders? Zien ze het? Praten ze over me?

Ik heb me lang uit het leven weggetrokken. Een foute beslissing.
Misschien ook niet.

Tegenwoordig heb ik besloten om mezelf terug te vinden. Sociaal engagement is een deel van het leven. De stap was groot.
Eigenlijk ben ik fier op die stap. Het onzekerheidsgevoel is nog niet weg en het maakt me onrustig.
Toch laad ik me steeds terug op om ondanks mijn angst het mandaat voor de ploeg op te nemen.

Ik ben trots op mezelf maar ik vraag me nog te veel af of anderen dat ook zijn.

Ik heb het echt moeilijk de laatste tijd.

Zo veel veranderingen en een toekomst die nog onzeker is.

Ik wil vooruit.

De administratieve rompslomp doet echter geen goed aan mijn voornemens om vooruitgang te boeken. Ik ben gefrustreerd door de traagheid waarmee een kwetsbare mens wordt behandeld die vooruit wil met zijn leven die in verandering is.

Diploma’s en wijsheid heb ik genoeg. De wil om te werken is aanwezig.

De begeleiding wordt door de bureaucratische structuur van ons sociaal systeem echter op de lange baan geschoven. Ik voel me onbegrepen en ben angstig om wat de toekomst me zal brengen.

Deze nacht was ik zeer onrustig en mijn vrouw heeft me in mijn slaap getroost. Het hielp en gaf me rust.

Vandaag is een nieuwe dag. Een nieuw begin. De troostende hand van mijn vrouw heeft me blijkbaar goed gedaan.

Ik hou van haar. Ik hou van iedereen.

Als ik kwaad ben dan haat ik alles.

Het is schipperen tussen alles en niets.

Ooit wil ik het evenwicht vinden.

Ik blijf vechten.

Elke dag.

Advertenties
Categorieën: VolwassenwordenmetADHD
%d bloggers liken dit: