Ode aan mijn nonkel ( column )

Weer al weer man.

(Over de man die tegenwoordig het mooie weer maakt vanuit zijn thuisstad Brugge. Frank Vergucht.)

Ik heb een nonkel wonen in een kleine stad ergens in het noorden van dit land. Het mag een wonder wezen dat deze man mijn nonkel is. Was hij mijn tante geweest dan was hij geen echte man geworden.

Het doet echter weinig ter zake.
Wat er wel toe doet, is dat die nonkel tegenwoordig potten breekt als fotograaf voor menig beter weekblad, tv- zender of, op sociale media of andere ( online ) gepubliceerde nieuwskanalen.

Dat hij wat in zijn mars had, was mij reeds ,op jonge leeftijd, duidelijk.
Toen hij nog mijn haar knipte bijvoorbeeld.

Mijn nonkel was ooit een fantastische kapper.

Hij mat mij steeds een prachtige gekleurde hanenkam aan in mijn tijd als punker.
Dat was tijdens mijn prepuberale fase (toen ik nog kleuter was) en hij met zijn gezin vanuit het Maillorca naar zijn thuisland was teruggereisd om er een nieuw hoofdstuk aan zijn leven te breien.

Ik wilde altijd al zijn zoals hem. Een echte rebel. Daarom liepen we ,in de tijd dat ik nog punker was, samen rond met onze hanenkam en onze sluitspeld door ons neusgat.

‘ Ja ‘ mijn nonkel is steeds zijn tijd vooruit geweest.

Ik trouwens ook. Sid Vicious was een fan van ons. Tegen de tijd dat Sid met zijn band ‘the sex pistols’ bekendheid begon te krijgen scheerden wij onze wilde haren af en richtten ons op het introduceren van andere modetrends.

Een echte sloeber die Frank Vergucht .
Hij weet de gaten in de markt moeiteloos te vinden en is al doende succesvol in zowat alles wat hij onderneemt.

Mijn eerste ‘millet’ jas kreeg ik van hem in de tachtiger jaren.
Hij was een echte ‘Coco Flanel’ mijn nonkel. Een week nadat ik de jas had aangetrokken maakte de jonge Paul Jambers een reportage over onze nieuwe trend.

Nu, jaren later, gaan we samen in ons flanellen marcelleke naar het betere AC/DC concert kijken.
Hij met zijn camera en ik met mijn pen en mijn notitieschrift onder de arm. Samen drinken we dan ‘choco on the rocks. ‘
Het zou me niet verwonderen dat deze zomer op menig festival hele vaten chocomelk in de jeugdige puberende kelen van, in marcellekes gehesen, tieners zullen verdwijnen.

Mijn nonkel is als een magneet voor succes. Dat bewees hij tijdens zijn carriere als vertegenwoordiger ook al. Hij deed de zaken floreren als ontluikende bloemen in het begijnhof rond de tijd met Pasen.

In deze periode van zijn leven, ( De pré- senior-puberale fase ), bewijst hij nog steeds zijn kunnen.

Bewijs hiervan is het menig, op gevoelige plaat vastgelegd, werk die onze ogen doen stralen en zelfs bij regenachtig weer de moed geven om de dag voort te zetten, al was het maar om uit te kijken of hij ’s avonds het weerbericht heeft gehaald bij Sabine of Frank.

Sabine vind ik trouwens een babe van jewelste. Mijn nonkel, Frank Vergucht, vindt dat stiekem ook.

Hij weet echter steeds zijn gevoelens op meesterlijke wijze te maskeren. Zijn foto’s zijn zijn enige zwakke punt. Er schuilt zo veel gevoel in zijn werk. Zijn masker valt weg bij het aanschouwen van zijn meesterwerken. Parels voor het oog. Dat mag je wel zeggen.

Ik bewonder hem mateloos voor zijn vermogen om tot het uiterste te gaan in alles wat hij doet. Hij is een wijze man die geleerd heeft om te leven.

Ikzelf ben eerder een man van veel stielen en dubbel zoveel ongelukken. ( Echt wel meer dan veertien ongelukken heb ik gehad.) Ik verander de dingen in lood als ik ze ter hand neem. Mijn nonkel neemt iets vast en doet het schitteren als goud.

Ooit dacht ik dat hij in een donkere grot de kunst van het alchemisme beoefende.
Hij had gewoon een donkere kamer waar hij foto’s ontwikkelde. Ergens klopt het wel als je met chemische vloeistoffen beelden op glanzend papier kan ontwikkelen en doet fixeren.

Tegenwoordig komt Frank er voor uit dat hij een groot bewonderaar is van de producten die Steve Jobs als appelen aan de mensen heeft gegeven. Hij loopt rond met zijn I-pad onder zijn oksel en zijn I-phone onder de andere.
Ik houd het liever bij mijn potlood en mijn schrift. Alchemie is niet zo mijn ding.

Enfin. Om ter zake te komen. ( Ik kom zelden ter zake. ) Ik hoop dat mijn nonkel ooit wel eens in ‘ ter zake’ zal komen. Al weet ik niet of dat programma wel nog wordt uitgezonden op de beeldbuis?
Als hij ooit in ‘temptation island’ zou te zien zijn zou ik het ook apreccieren.
Die kans is echter klein.
Hij draait al die vrouwen zo rond zijn vingers dat het meteen duidelijk zou zijn dat hij de mol wel moet zijn.
Of sla ik hier de bal mis?

Ik kijk enkel naar het weerbericht met Sabine en nonkel Frank en ook volg zijn vele websites zoals ‘The Bruges Feeling’ of ‘Belgian coast cabins’ en zo…

Ik hoop alvast dat het morgen weer ‘weer’ zal worden en Frank Vergucht het mooie weer zal maken.

Ik ga me snel in de sofa zetten om te kijken naar ‘temptation island’.

Je weet maar nooit.

( Thomas Haghenbeek.)

Advertenties
Categorieën: columnTags:
%d bloggers liken dit: