Sport en ADHD

Op een drukke dag,( wanneer zijn mijn dagen eens niet druk? ) bij het nederdalen van de zon, rijd ik met mijn dochter voorin mijn amerikaander richting de sporthal waar we op vrijdag onze dochters in de goede zorgende handen van de coach achterlaten en ons in de bar aan onze gereserveerde tafel onze plaats innemen.

Dit keer echter, al was de tafel onbezet, waren de ouders allen in sportkledij aanwezig en zetten zij zich niet rond hun trouwe tafel om zich dorstig aan bier, cava, en zero ( wat eigenlijk gewoon niets is ) te beginnen laven.

Nee, de ouders begaven zich allen richting het sportterrein en warmden zich al toetsend en serverend op om zich aan een heuse volleybalwedstrijd te wagen.

Gewaagd was deze operatie op zijn minst.
De eerste gewonde werd al snel met ijs op de enkel afgevoerd naar een hoekje van het terrein alwaar ze zich pijnlijk de wonden begon te likken.

Slachtoffers vallen er nu eenmaal in een veldslag.

Een veldslag kon je onze poging tot… wel noemen.

Er werd volop gebokst, geschopt, gerold, gedoken en de gaten vulden de ijle lucht in de warmte van de sportzaal.
Elke gekende kata werd karategewijs door menig ouder perfect tot uitvoering gebracht, uppercuts en veel sumogeworstel werd ten berde gebracht.

Er stond zelf iemand op het plein die dacht dat je zomaar Messigewijs een omhaal kon proberen, hij scoorde echter niet.

Toch werd het een spannende en zeer intensieve wedstrijd met een competitieve ingesteldheid van beide ploegen.

De stand danstte op en neer, kwam in evenwicht, deinde dan weer uit om vervolgens tot een waarlijk spannend setpunt te komen.

Na vier games stond het twee-twee. Er was een beslissende set nodig om de eindoverwinning naar één van de ploegen toe te trekken.

Uitgeput en druipend zwetend namen ze een korte pauze om wat water tot zich te nemen.
Bier noch wijn is toegelaten in de zaal. Dus al kokhalsend van het water ( volleyouders zijn echt niet gewoon om water tot zich te nemen, zij het met bubbels tussen een andere consumatie door, en mits het spuitwater van een aanvaardbaar wijnjaar is. ) zwoegden ze naar het veld terug om de beslissende slag om Varsenare te voeren.

Hoe dan ook werd onder luid gejuich en gejoel van de toeschouwers, in de vorm van hun eigen kinderen, de finale set gespeeld.
De coach van de kinderen moest de steunende, kreunende, aan uitputting onderhevige ouders bijstaan in hun hevige strijd en ze trok de overwinning naar haar ploeg toe.

De kinderen vonden het een onverdiende overwinning omdat hun coach natuurlijk de allerbeste is en aldus de wedstrijd oneerlijk had beïnvloed.

De voetballer, de bokser, de karateka en het opslagkanon van het winnende team vonden echter dat zij zeer subtiel was tussengekomen en zij terecht de overwinning hadden weten te behalen.

Hoe het ook moge geschiedt zijn?
Het was een heerlijke en onvergetelijke sportieve samenkomst.

De avond werd uiteraard tot in de late uurtjes besproken bij menig glas en snacks in de vorm van croques met veel saus.

De gesprekken gingen over van zeer hoog niveau naar humoristische pogingen die het hoogste niveau van de beste stand up comedian enkel konden overtreffen.

De scheids in een voetbalwedstrijd op tv ( De scheids was van bedenkelijk niveau ) bracht de zaal in beroering en ikzelf , onderhevig aan stress en een afkeer voor bedenkelijkheid, besloot het feest te verlaten. Het was leuk geweest en het was al laat.

Thuisgekomen wil ik nog even roken.

Ik open het schuifraam.

Struikel en val

En breek mijn voet.

Voetballers zijn zeer kwetsbaar aan hun voeten. De pijn in mijn heup valt nog goed mee.

Ik leg me in de zetel en besluit om er beter niet meer uit te komen.

Gevaar schuilt om elke hoek als er veldslagen worden uitgevochten.

Advertenties
Categorieën: column, VolwassenwordenmetADHD
%d bloggers liken dit: