Rescentie over een avondje toneel.

De variéteit van variété.  (Een avondje in een gezellig theater.)

Barak Faunus. Gebracht door het  ’t Brugs Variété Theater ( een regie van Dominique Berten.)

Een impressie van een gefascineerde toeschouwer.

Gevarieerd, geamuseerd, inspirerend en humoristisch was het toneelstuk waar ik deze avond toeschouwer mocht zijn.

Entertainment op het niveau dat zich situeert in de hogere regionen van het volkstheater.

Deze avond ging ik, (zoals gewoonlijk op het laatste nippertje) , mezelf trakteren op een toneelvoorstelling. Had ik mezelf niet verwend? Dan was ik er ook niet bij geweest. Zo gaat dat nu eenmaal met aanwezigheid.

Een vriend, (Ik denk wel dat ik dat mag zeggen, hoewel ik onzeker ben geworden als het om vriendschap gaat.), van mij speelt theater in een amateurgezelschap. Ik beschouw hem als een vriend. ( Hoe hij mij ziet is enkel een weerspiegeling van mezelf en doet hier eigenlijk weinig ter zake.) Ik kies mijn vrienden steeds zelf.

Zij zien mij en ik zie hen. Net als in het theater

Die vriend dus, speelde vanavond een voorstelling met het ‘ ’t Brugs Variété Theater’.

Ik besloot, omdat ik nogal onrustig was, maar vooral omdat ik mijn vriend als een groot talent beschouw als het om podiumkunsten gaat,  een half uur voor de voorstelling begon  af te zakken naar een nabijgelegen dorpje. Brugge genaamd.
Ik woon op zo’n honderd meter van Brugge in een nog kleiner dorp waarvan de naam u waarschijnlijk onbekend in de oren zal klinken. Dus nog eigenlijk nog minder van betekenis dan het betreffende oord waar men nog aan beeldende kunsten doet.
‘So what’ zeggen de jonge gasten tegenwoordig.’

Het doet er niet toe van hoever je moet komen, maar vooral het feit dat je komt en gekomen bent. ( Dat zeggen jonge gasten dan weer niet.)

Ik verzin maar wat want ik weet helemaal niet wat jonge gasten tegenwoordig allemaal denken en zeggen. Dat ze ‘So what’ zeggen dat weet ik dan weer wel. Ik hoorde deze avond nog uit de mond van één van de twee snaken die aanwezig waren in de zaal. Voor de rest waren er enkel ouderlingen in het publiek. Mezelf niet meegerekend want ik voel mezelf nog jong.

Ik kwam desgewijs een tiental minuuten voor aanvang aan op de plaats waar de voorstelling, voor een beperkt aantal toeschouwers, zou gespeeld worden. Ik betaalde mijn deel van de voorlaatste kaart die ter beschikking was aan de deur. Ik opende de deuren die toegang gaven tot de cafetaria.
Dat cafetaria tegenwoordig ingenieus ingeplant worden in architecturale constructies is geen toeval denk ik. Dus ik moest mij wel eerst een consumatie bestellen alvorens mijn plaats in te nemen op de achtste rij in zetel vijftien.

Zetel vijftien lag toevallig tussen de zetels met het nummer veertien en zestien. Het verbaasde me niet.

Zetel zestien lag net naast de plaats waar de geluidstechnieker van dienst met zijn hele apparatuur, waarvan hij niet eens het merk kon benoemen, zijn plaats in de zaal had gekregen. (Amateurtoneel blijft amateuristisch.)
Ik nam plaats terwijl de lichten doofden en de zaal in duisternis hulden, de technicus vatte zijn werk aan met een voor mij onbekend nummer.

De spanning in de zaal was voelbaar.

Ikzelf kwam eindelijk tot ontspanning.

Het doek ging open en toverde een waarachtig decor naar voor. Zo’n decor waarvan je er geen twaalf in een dozijn kunt vinden. Zelfs geen tien. Dertien al zeker niet. ‘So what.’

Een echte barak hadden ze daar nagebootst. ‘Echt waar’.

Een barak nabootsen is echt wel een hele grote prestatie vind ik. Barakken vindt je enkel nog op de frituur en ergens achter in mijn tuin.

Het betrof echter geen tuinhuis , dat decor,  maar een verwaarloosde keet alwaar het hele toneelgebeuren zich zou afspelen.
Wonderbaarlijk dat er nog toneel wordt gespeeld in een barak. Frieten konden we echter niet bestellen want het is tegenwoordig verboden om in een openbaar gebouw frieten te bakken. Een beslissing van één of andere democratisch gekozen politicus  Aan de beslissing ( de politicus in kwestie heeft meteen een ingrijpende gelaatsreconstructie laten uitvoeren en loopt nu onherkenbaar in het rond met zijn of  haar opgestreken smeergeld.) valt niets meer te doen.

De mensen en democratie? Het valt niet te begrijpen. En dat wil ik ook niet.

Zonder frieten zat ik daar onbegrijpelijk te wezen.

Het toneel begrijp ik gelukkig wel. Het script. De Brugse taalvaardigheden van zowel de acteurs als van de schrijvers (Paul Coppens en Guy Didelez) waren smakelijk en uitstekend in een leuk plot gevat.

Ik begrijp wel iets van taalvaardigheden en de taal vertelt mij uiteindelijk alles wat ik weten wil. Taal is heel symbolisch en daar houd ik van. Met taal kun je spelen. De dubbele bodems, de gevatte herhalingen, de manier waarop acteurs hun rol op zich nemen en het script in woorden en gebaren vertolken. Taal is universeel maar toch uniek. Het maakt me rustig. Ik versta taal. Ik versta menselijk gedrag. Mimiek, gebaren, het vertelt zoveel over een mens en toch zo weinig. Mysterieus en toch zo klaar als pompwater.

Acteren is jezelf durven zijn. De taal spreken die je kent.
Dat heb ik vandaag gezien. Het heeft mijn dag tot een onverhoopt en onverwacht hoogtepunt gebracht.
Toneel, theater, verhalen, spelen, lachen, huilen. Leven.
Deze avond heb ik nog eens echt geleefd en het heeft me werkelijk goed gedaan.

Ik ben fier op mijn vriend en op zijn werk. Zijn eigenheid en zijn verlangen om zichzelf te zijn.

De strijdlust van acteurs en artiesten vind ik een fantastisch gegeven. Het geeft me moed dat het leven nog waard is om geleefd te worden.
Ik bedank daarom de prachtige prestaties van de acteurs en de regisseur (Dominique Berten) voor jullie blijspel. Het heeft me waarlijk blij gemaakt.

De liefde voor theater is bij mij opnieuw aangewakkerd. Het vuur brandt opnieuw en heeft betekenis en hernieuwde kracht aan mijn leven gegeven om vanoudsher talentvol te mogen zijn in wie ik ben en in wat ik doe.

Een authentieke clown ben ik. Een clown die menselijk-dramatisch door het leven gaat in een leven van varieteit. Een levend theater. Variété Theater; maar dan in het echt. Een lach en een traan. Pipo of clown Norrie? De nar of de cabartier? What’s in a name.

Ik wil hierbij zeker de acteurs in de spotlights zetten die het beste van zichzelf hebben gegeven. (Lena Baillieu, Marleen Hoste, Geert Caestecker, Tom Callemien, Ingrid Tourlamain, Steven Vermandel, Sabine Traen, Evelien Deproost, Kevin Rombeaux.)

Ook voor alle andere medewerkers een selder uiteraard. ( Pluim).

Kevin Rombeaux, Jeroen Devilder, Charlene Bruggeman, Joke Van Driessche. Bedankt om mij terug mens te laten worden en mij te ondersteunen. Jullie zijn de echte helden van mijn stuk. Eeuwig ben ik jullie dankbaar om alles wat jullie voor me doen. Hoe moeilijk het ook mag zijn met momenten, en hoe jullie met me omgaan. Echte zorg op maat. Ik heb er steeds voor gevochten en had de moed om voort te doen bijna opgegeven.

Vandaag heb ik ingezien dat mensen enkel kunnen leven door en amen met mensen.

Dat humor, dramatiek, ironie, sarcasme, verdriet deel uit maken van onszelf en de wereld rondom ons.

Dat we zonder maskers onze maskerade mogen voortzetten in het toneel van dit leven.

Dat toneel inspirerend en krachtig is is bij deze opnieuw bevestigd.

Meteen wil ik ook de groeten overmaken aan de maffe gesprekspartners van deze avond.

Jullie geven het leven kleur.

Misschien delen we volgende keer wel tomaten uit aan de inkom van het theater. (Smily.)

‘T Brugs Variété Theater.

Een aanrader van jewelste.

(Thomas Haghenbeek.)

 

Advertenties
Categorieën: rescentieTags:

2 gedachten over “Rescentie over een avondje toneel.

  1. Hoi Thomas, leuk dat je mijn blog volgt. Ook ik heb van kindsbeen ADHD, ben hooggevoelig, waardoor ook heel gevoelig aan lawaai, licht, ben nachtblind ( en ken nog mensen met adhd die te kampen hebben met nachtblindheid , raar of toeval?) En ben tijdens mijn eerste leven constant over mijn grenzen gegaan, waardoor ik toen alles terug goed ging, volledig gecrashd ben met fibromyalgie tot gevolg. Ik vecht tegen de f. vooral door aangepaste voeding, dat is tot nu het enige wat me echt heeft geholpen. En toch ben ik blij met mijn Adhd, al kan ik hel moeilijk structuren en administratie doen. Maar ik ben wel heel sociaal, vrolijk en creatief. Om te werken, neem ik een half rilatinepilletje wat net genoeg is om de scherpe kantjes eraf te halen.

    Liked by 1 persoon

    1. Bedankt voor je reactie. Het is fijn om te horen dat mensen ook de goede kanten inzien en er over spreken. Elk gaat er anders mee om en scherpe kantjes hebben we allemaal. Soms heb ik het moeilijk om te aanvaarden maar de vrolijkheid en creativiteit die jij ook beschrijft is een grote gave. Hoogsensitief zijn vind ik wel het moeilijkst want lawaai, licht en fel voelbare energie van gedachten en aura’s komen zo hard binnen. Ik leer me er wel voor open te stellen maar dat maakt het momenteel nog harder. Btw ik ben ook nachtblind. Ik denk dat het met HSP te maken heeft mijn vrouw heeft het ook en zij is een introvert type HSP’er. Groetjes en veel succes met alles.

      Like

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: