Enkele reis.

Ik vroeg me vorige week nog af hoe heerlijk het niet zou moeten zijn om eens naar de ruimte te kunnen vliegen. Eigenlijk denk ik dat veel mensen daar wel eens over hebben nagedacht.

Ikzelf laat zelden ergens gras over groeien. Ik rijd trouwens ook zelden mijn gras af, tot grote ergernis van mijn echtgenote, die liever haar gras kort houdt. Eigenlijk doet het er weinig toe wat mijn vrouw denkt. Ik denk dat wat ik denk altijd veel belangrijker is dan wat een ander denkt. Ik denk dat ik daar wel gelijk in heb.

Vrij denkend stond ik dus op ,terwijl ik het gras vriendelijk verzocht ,terwijl ik me oprichtte, om niet meer te groeien terwijl ik even weg was, en ging vervolgens naar de woonkamer om mijn computer pc te raadplegen.

Tegenwoordig kun je met zo’n ding alles doen. ‘Echt te gek’ Dacht ik nog terwijl ik op het wereldbolletje met de gele pijl eromheen drukte.

Het wereldwijde web ging voor me open en wat ik daar zag bracht me werkelijk in vervoering.

‘Dat web laat er echt geen gras over groeien’ Dacht ik. Wat mensen daar allemaal hadden weten op te zetten sinds ik de laatste keer bij hen over de vloer kwam was werkelijk… Idioot.

Enfin tussen alle idiotie vond ik snel waarnaar ik zocht. Een recept om een raket te bouwen. Werkelijk gemaakt op kindermaat en met een begeleidend filmpje en al. Hoe makkelijk toch tegenwoordig.

Onderaan het filmpje stond vermeldt ‘advertentie overslaan binnen (5,4,3,…) seconden’. Ik duwde er maar niet op. Onder het filmpje ,dat ik op een of ander kanaal had gevonden, stond een mannetje met een zwarte vlag met gekke symbolen op gedrukt me aan te kijken. Hij droeg een geweer en zag er nogal misnoegd uit. Dat hij weinig verstand had van raketten dat kon je zo zien. Enfin ik bekeek dus het filmpje en sloeg de advertentie met het gekke mannetje over.

Zo’n raket maken bleek echt kinderspel en het werd van beeld en geluid voorzien door een jongen die zelf zijn eigen raket wilde maken. Zijn vader deed nogal moeilijk over het feit dat de jongen een pvc fles nodig had waar nog wat afwasmiddel in zat. Hij had enkel de lege fles nodig en zijn vader beweerde dat het drie maal zo lang zou duren om de fles leeg te knijpen dan met een ander afwasmiddel. Ik begreep de man niet voor zijn onzinnige repliek. Wat doet een beetje afwasmiddel er nou toe? Ik vond het verspilde moeite om daar zo’n drama van te maken. Er wordt al genoeg verspild in deze wereld. Ikzelf spaar zelfs mijn gras door het van tijd tot tijd niet te laten groeien.

Enfin. Toen ik had gezien hoe je zo’n raket moest maken ging ik meteen aan de slag.

Ik wreef me in de handen terwijl ik de resterende zeep uit de fles wasmiddel kneep en waste er mijn handen mee om niets te verspillen. De vader had echt ongelijk toen hij zei dat het betreffende wasmiddel langer mee ging dan een ander. Binnen de halve minuut had ik een lege fles. Wat kunnen vaders toch klootzakken zijn.

Met mijn nieuwe zelfgemaakte raket ging ik naar buiten.

Ik kuste mijn kinderen gedag en liet mijn vrouw mijn kloten kussen. De rest kon mijn gat kussen en ik vuurde mezelf af op weg naar de ruimte.

De reis duurde niet lang. Binnen enkele minuten had ik de atmosfeer doorboord en bevond me zwevend in de eindeloosheid van het universum.

Dat was dus een week geleden. Ik had mijn vrouw gezegd om het avondeten te sparen want ik zou wel voor het avondmaal terug zijn van mijn uitstapje.

Ondertussen zit ik hier dus nog. Een week lang draai ik al met mijn vingers en probeer mijn raket weer operationeel te krijgen voor de terugreis.

Ik had nooit mogen geloven dat het wasmiddel in een speciaal ontworpen plastic fles werd geleverd en dus ecologisch en dus beter was in gebruik. Echte onzin die biologisch afbreekbare fles. De fles is bijna volledig ontbonden en is volledig onbruikbaar geworden om terug huiswaarts te kunnen keren.

Mooi gesjareld. Ik begreep de kwaadheid van de jonge ingenieur volkomen. Zijn vader was vast een debiele idioot. De jonge ingenieur moet zich mateloos ergeren aan zoveel stupiditeit.

Nou ja, ik ben er vet mee nu ik hier al dagenlang rondzwerf door het ruimtepuin. Ik vroeg nog aan een voorbijkomende satelliet of ik haar telefoon even mocht lenen. Ik had wel al eens gehoord over satelliettelefoons en zo. Ik ving bot. Botten vliegen er anders genoeg. Biologisch minder afbreekbaar dan mijn raket blijkbaar en meteen een bevestiging van mijn gedachte dat wel meer mensen zouden willen vliegen naar de ruimte. Blijkbaar hebben ze allemaal naar hetzelfde filmpje gekeken met de idiote vader en de geniale rakettenmaker.

Ik wil hier echter niet blijven want mijn gras moet worden afgereden, mijn vrouw is vast wel ongerust, mijn kloten zijn al een week ongekust en ik heb honger.

Degene die me aldus niet ,spoedig na het lezen van mijn reisverslag, een nieuwe fles opstuurt kan ferm mijn kloten kussen.

Advertenties
Categorieën: columnTags:
%d bloggers liken dit: