Masker.

Terwijl ik aan de schminktafel zit voor een grote ,met lampen verlichtte, spiegel lees ik Jeroen Brouwers’ ‘Joris Ockeloen en het wachten.’

Ook het wachten begin ik zo stilaan beu te raken. In wachten ben ik trouwens nooit echt sterk geweest.

Ooit heb ik overwogen om samen met mijn gezin naar ‘Wachtebeke’ te verhuizen. Nabij de grote stad Gent. Gelukkig hebben we een beke gewacht en zagen we al snel af van het idiote idee.

‘In het leven moet een mens al veel te veel beetjes wachten.’’ Dachten we toen.

Ooit probeerde ik , aan verveling ten prooi, al die beetjes op te tellen. Ik raakte al snel mijn tel kwijt.

Schaapjes tellen is evenmin een goed idee. ‘ik wacht liever tot ik de slaap kan vatten’ Denk ik elke avond. Het lukt meestal niet met wachten.

Het lachen zou je voor minder vergaan.

Net als een schip met man en muis houd ik me varend op de deining van het leven.

‘Ach, wat heeft het voor zin om niet meer te lachen.’ Ik denk na over de stelling en laat het boek van Brouwers links liggen.

‘Is het leven een lach en een traan?’ Vraag ik me af.

Een traan rolt over mijn wangen en bengelt onder aan mijn kin. Een poosje blijft hij hangen en valt kletterend uiteen op de schminktafel.

Het clownsmasker die ik me aanmeet begint stilaan doordrongen te worden van de meanderende sporen van tranen die, als slakkensporen, doorheen het wit en rood gekleurde masker beginnen te lopen.

Het leven laat sporen na. Kinderlijke onschuld verdwijnt met de jaren.

Ik sta op en droog het nieuwe spoor met een tissue uit de doos op tafel.

Een nieuwe bedding in het tranendal.

Ik kijk mezelf lachend aan in de spiegel en draai me om . Ik betreed het toneel.

Het leven is een bühne van een groots theater. Ik voer mijn act op. Lachend, dansend, zingend en springend breng ik mensen in vervoering. Het spektakel van succes, groot applaus, staande ovatie in een dramatisch blijspel.

Elk toneelstuk kent zijn einde en zijn begin. De rest kunnen we enkel kleur geven.

In de coulissen ontdoe ik mij van mijn masker.

Ik begeef me onder de mensen in de bar. Ik ben sociaal.

Een liefhebber van theater.

Advertenties
Categorieën: column, Psychische kwetsbaarheid algemeen, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , ,
%d bloggers liken dit: