Moederdag.

De glimlach van een moeder.

De kerk zat overvol op de begrafenis van Piet Kutsnot.

Alle inwoners van het dorp keken naar zijn lege kist. Piet zat meesterlijk in zijn vermomming op de achterste bank en volgde zijn eigen eredienst.

Het begon allemaal in de week voor moederdag. Hij wilde zijn moeder verblijden met een geschenk.

Een overlijdensbericht in de krant om haar wat op te monteren. Met het baren van haar kind had ze zich in het ongeluk gestort.

Het mormel dat tussen haar dijen tevoorschijn was gekomen had ze beter met het badwater weggespoeld. Beter nog had ze de nageboorte bij de gemeente kunnen inschrijven als zijnde haar kind.

Piet Kutsnot was zo’n lelijk wezen dat hij sinds het zien van het levenslicht reeds was gedoemd tot een leven in het middelpunt van pesterijen en antisociale bejegening.

Zijn vader probeerde nog te anticiperen door zijn achternaam te veranderen van ‘Pieters’ naar ‘Kutsnot’ maar het had niet gebaat. De jongen was gedoemd om het lot te dragen die hem ,door zijn geboren worden, was beschoren.

De moeder had op haar kraambed besloten om de rest van haar leven minstens vier flessen stroh te drinken om de pijn wat te verzachten. Ondertussen was het besje ,aan geheugenschade onderhevig, nog steeds niet van de shock hersteld.

Piet Kutsnot vond dat hij haar dit jaar maar beter kon plezieren met een origineel geschenk ter ere van moederdag.

Een overlijdensbericht in de krant zou haar vast wel opbeuren en hij voegde meteen de daad bij het woord.

Hij ging met zijn berichtje naar de plaatselijke krant ,waar hij na wat onderhandelen werd binnengelaten toen hij zijn identificatiebewijs kon voorleggen zodat de geschrokken secretaresse zeker was dat hij geen trol of gnoom was.

Daags nadien stond aldus in de krant dat Piet Kutsnot het leven had ingeruild voor het hiernamaals.

Het hele dorp werd meteen versierd met slingers en vlaggen en met toeters en bellen reden ze ,net als in een hedendaagse bruidstoet, door het dorp. Hun wapens schoten salvo na salvo in de blauwe lucht.

Het overlijden van Piet werd met vreugde onthaald en zelfs zijn moeder ruilde haar fles strohrum voor een fles Champagne.

Zo kwam het dat Piet op moederdag werd begraven voor een overvolle kerk en een zeer feestelijk afscheid kreeg.

Piet keek met even veel vreugde naar de lege kist. Hij ging de communie halen en verliet de kerk.

Hij stapte de kerk uit zijn nieuwe leven in, ongekende pesterijen tegemoet.

‘Ach’ wat kon het hem schelen om door het leven te gaan. Hij had eindelijk zijn moeders lach gezien.

Wat kan een kind nog gelukkiger maken dan een glimlach van zijn moeder?

Advertenties
Categorieën: column, Psychische kwetsbaarheid algemeen, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , ,
%d bloggers liken dit: