Wandelingetje hond.

Toen ik een poos geleden met Smoothy ,mijn trouwe vierpoter en tevens een hond, terug kwam van onze zondagse wandeling in het bos stonden we in de file.

‘Wat een onheil zeg.’ Dat had je gedacht.

Het was zo ongeveer rond zessen toen het hele wegennetwerk van de stad, althans de toegang ertoe en de wegen die naar de uitgang van de stad leiden, zowat geblokkeerd was door verkeersoverlast.

Overal stonden agenten het verkeer te regelen en er liepen voetbalsupporters met een zuur gezicht over de straat.

Hun bakwerken dweilden zowat de stoep en het asfalt van de straat. Zo’n stoet ongelukken samen hadden we nog nooit gezien Smoothy en ik. Echt een hele bezienswaardigheid vonden we instemmend.

Smoothy vindt dat alles wat ik denk en zeg de waarheid is. We komen erg goed overeen mijn viervoetige en ik.

Het voetbalstadion was net leeggelopen na een wedstrijd.

Het was een topper in de eerste klasse van het Belgische tweederangs voetbal.

De supporters liepen erbij als een bende gepensioneerde mongolen die hun ganse leven in de beschutte werkplaats hadden gesleten.

De sfeer was echt bedroevend en bedrukkend. De debielen moesten wel hun kamp verloren hebben. Zo erg was het op hun gezichten af te lezen dat hun leven er eentje was van ongeluk, onbegrip, depressie, verkrachting, hersenloosheid, debiele idiotie die zonder spanning en enige levensvreugde werd geleefd.

Ik zette de cd speler in mijn auto af terwijl ik Smoothy aaide en zette de radio op de uitzending van de sportomroep.

Het bleek dat de treurende supporters hun ploeg met een heroïsche prestatie van de vice kampioen hadden zien winnen. Tevens hun aartsrivaal die ze steeds in openbaar met huid en haar verslonden, met stront pies en andere lichaamsvochten bekogelden en besproeiden, uitscholden en beledigden en zowat alles deden wat tegenwoordig zeer sociaal op de sociale media werd gepost.

Echte Vikings als je het sociale netwerkgebeuren zo’n beetje volgt.

Althans dat dacht ik toch voor de desbetreffende zondag een poos geleden.

De score was echt wel heel erg hoog opgelopen.

Ik viel van de ene verbazing in de andere toen ik naar buiten keek en de mongolen monsterde die het verkeer in de war stuurden en checkte mijn info op mijn mobieltje. De info van de commentator bleek correct. Hun ploeg had gehaktballen gemaakt van de tegenstander en had ze met puree en tomatensaus aan hun fans gepresenteerd.

Dat Vikings geen gehaktballen lusten daar was ik hoegenaamd niet van op de hoogte.

Ik schoot in een hartelijke lach bij het zien van dergelijk idiotisme en dergelijk depressief verdriet op de gelaten van het stompzinnige voetbalpubliek.

Geen greintje vreugde stond er op de conferentie smoelwerken met gekleurde sjaaltjes af te lezen. Geen spatje vreugde, geen serpentine, geen ballon, geen snippertje confetti.

Erg armetierig waren die malloten die langs de kant van de autoweg het verkeer tegenhielden en in de knoop lieten belanden op weg naar hun vehikel die ze langs bermen, stoepen en opritten van huizen hadden achtergelaten.

Een rariteitenkabinet van vanjewelste en ik schoot nog harder in de lach terwijl mijn hond begon mee te janken.

Je zou voor minder beginnen blèren.

De rouwende stoet winnaars zorgde voor een goed uur vertraging op ons traject die in normale omstandigheden zo’n tien minuten karren is.

We vermaakten ons echter smakelijk en terwijl we de muziek terug op cd speler hadden gezet en deze luid de ether in stuurde lachten we smakelijk met de stoet randdebielen uit het leeggelopen voetbalstadion.

Oooohhh wat is voetbal op zondag toch een heerlijke sport.

Smoothy en ik hebben er gerust zelfs een uurtje filerijden voor over.

Sinds kort gaan we bij thuiswedstrijden steevast wandelen in het bos.

Hopelijk worden ze dit jaar kampioen.

Dat willen Smooth en ik zeker voor geen geld ter wereld missen.

Geen enkele stoet zuurpruimen is ons sinds die zondag nog teveel.

Smoothy en ik zijn sinds kort echte fans geworden van de plaatselijke voetbalploeg.

Advertenties
Categorieën: columnTags:
%d bloggers liken dit: