Diversiteit. Problematiek in de samenleving?

Een jongeman met Tibetaans- Arabische roots sprak me aan terwijl ik op de kinderen wachtte na de naschoolse opvang.

Ik was in een gesprek met de moeder van één van zijn kameraadjes.

Ik vroeg zijn naam en de moeder met wie ik in gesprek was vroeg hoe ‘Ilias’ werd uitgesproken. De tongval waarmee de jongeman zijn naam uitsprak deed ons denken dat het anders werd uitgesproken.

Inderdaad zijn naam was ‘Illiosh’ wat dezelfde Hebreeuwse oorsprong heeft.

De vrouw beweerde dat het Arabisch was.

Je kon de Arabische trekken in haar gelaat niet ontkennen dus ik twijfelde niet dat de naam ook in Arabische contreien wordt gebruikt. De oorsprong is echter Hebreeuws en komt voor in het oude testament.

‘Nu’, waar de oorsprong en de etymologische bron ook moge liggen doet er niet toe.

De jongen begon te fulmineren op de opmerking dat het Arabisch was. Hij vertelde dat hij het haatte om met moslims te worden vergeleken. Wij hadden echter niet over moslims begonnen of over etnische zaken gesproken.

We vroegen waar zijn kwaadheid vandaan kwam en het was een wonder dat er iemand anders dan ikzelf aanstoot nam aan de onzinnige woorden van een jongen van elf.

Dit kon hij toch niet zelf hebben gevonden. Daar waren wij wel van overtuigd.

Hij beantwoordde de vraag en zei ons dat Moslims constant scheldwoorden gebruikten en hij dat niet leuk vondt.

De vrouw legde subtiel de bal terug in zijn eigen kamp door te beweren dat hij ook wel eens scheldwoorden in zijn mond nam.

Hij ontkende niet want toen hij ooit eens bij haar was komen spelen met haar zoon, had ze hem al eens op zijn harde woordgebruik gewezen.

Ze bleef rustig en merkte op dat hij gerust mocht denken wat hij zelf wilde. Dat het volgen van iemand anders gedachten of dat van een hele groep mensen dom en idioot is. Dat het wel makkelijk is maar je geen stap verder komt met zo’n dingen te uiten waar je in de eerste plaats nog geen idee over kan hebben.

Ze stelde hem gerust dat het niet zo erg was om anders te zijn.

Ik kon het enkel beamen en had niets meer toe te voegen aan haar zeer bekwame en doeltreffende opmerking van de vrouw.

Dat een jong kind slachtoffer wordt van discriminatie en anderen gaat viseren en, erger nog, zijn eigen afkomst voor een stuk gaat verloochenen door de druk van onze stukgelopen maatschappij is zeer ernstig.

Dat de jongen deze problematiek al voor een stuk had geïnternaliseerd was echter nog meer verontrustend te noemen. Kinderen hoeven niet te denken dat zij de schuldigen zijn van een onzekere toekomst. Dat ouders de andere kant op kijken en normloze waarden meegeven aan hun kinderen dat is de kern van het mankende maatschappijbeeld waar geroepen wordt met multiculturele woorden die misschien wel mooi klinken maar niet door harten worden gedragen. Ook niet met verstand eigenlijk. ‘What’s in a name?’

Jonge kinderen die ouders en andere kinderen na gaan apen krijgen geen kansen om zich op een correcte manier te ontplooien en worden zonder meer de kans ontnomen om een eigen mening te vormen die onbevooroordeeld is.

Het is voor mij echt een zeer confronterende situatie geweest. Anders zijn mag niet meer en ik begin steeds meer de indruk te krijgen dat ik dit steeds heb willen ontkennen.

Mijn eigen ervaringen vertellen wel degelijk dat het een reëel probleem vormt dat op latere leeftijd voor zeer ingrijpende problematiek kan zorgen.

Vooral het sluimerend karakter van het ontkennen, het aanvaarden dat je anders bent en de plotse confrontatie met de werkelijkheid als je eenmaal volwassen bent en de sociaal maatschappelijke relevantie inziet van het stigma die over je hangt is een zeer beangstigende en onomkeerbare realiteit die zich van je meester maakt. Op latere leeftijd tot ontdekking komen dat je kansen hebt gemist en mogelijkheden hebt onderdrukt en niet volledig tot zelfontplooiing bent gekomen is een hard en zeer onwerkelijk gevoel.

Bij mensen met ADHD die hooggevoelig zijn komt er nog een gevoel bij, een gevoel die zeer angstig tot uiting komt als je het begint toe te laten. Toelaten is echter het begin van verwerken. De zure appel is een cliché die hier echt wel van toepassing is.

Anders zijn in deze maatschappij is een ernstig probleem geworden besef ik nu meer dan ooit.

Het staat dichter bij ons dan men denkt en we hebben allen onze bijdrage gehad of hebben deze nog.

De reactie van de moeder was aldus niet navenant.

In tegendeel, getuigde het van een zeer goed ontwikkelde sensitiviteit voor problematisch gedrag en anderzijds over het feit dat zij wel de kans heeft gekregen om zich te manifesteren ondanks het feit dat ze waarschijnlijk omwille van haar ,niet te ontkennen, Arabisch bloed of de pesterijen waar ze zelf werd mee geconfronteert heeft kunnen verwerken op een positieve manier zonder haatdragend te worden.

Er zat erg veel liefde en begrip in dat moment en het was ontroerend hoe de jongen met beide voeten op de grond werd gezet zonder in tegenstand te komen met de andere persoon.

Het zal me zeker bijblijven dat moment en het heeft me hoop gegeven dat nog niet alles verloren is als mensen zich ten koste van zichzelf kwetsbaar blijven opstellen voor een kind dat niet van hen is.

Ikzelf blijf vechten maar ik kookte wel van woede over de uitspraak van de jongen.

Thuisgekomen werd ik zeer onrustig, kwaad, ik dacht terug aan vroeger en hoe mijn gedrag en denkwereld ,dat anders is dan bij anderen, mijn huidige ,onzekere situatie, mijn ego, mijn zijn, heeft veranderd tot de rancuneuze man die ik voor een stuk ben geworden.

Heel erg pijnlijk is de confrontatie en het besef dat stigmatisering zo’n impact heeft op de zelfontplooiing van een mens.

Of het nu gaat over Godsdienst, huidskleur, gedrag of, om welke andere reden ook.  Kwetsbaarheden uitbuiten of aanduiden zoals een zondebok omwille van eigenbelang, blijft een zeer ernstig item in onze samenleving.

Zolang er geen bewustzijn- en mentaliteitsverandering zal komen dan houd ik mijn hart vast.

Hoelang moet het nog duren eer we inzien dat gelijkheid enkel kan ontstaan uit diversiteit.

Ik baar me ernstige zorgen voor de toekomst.

Advertenties
Categorieën: ADHD bij volwassenen, column, Psychische kwetsbaarheid algemeen, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit thema, Zorgsector in VlaanderenTags: , , , ,
%d bloggers liken dit: