Cirque du soleil.

Angstpsychose in de recreatiesector.

Deze morgen stonden de voorpagina’s van zowat elke krant in dit ,door God vergeten, landje vol van de gruwelijke moord door een duo cliniclowns op een vrouw.

( Met alle respect voor de familie en vrienden van het slachtoffer van deze gewelddadige en zeer betreurenswaardige feiten. Gebruik ik deze metafoor als vergelijking om mijn tekst kracht te geven.)

De recreatiesector in Vlaanderen slaat alarm. Zelfs de verenigingen die de belangen van clowneskiteiten behartigen springen mee op de boot.

De zeevaart houdt zich voorlopig nog aan de zijlijn want er zijn veel mensen die dezer dagen rekenen op de bootkapiteins en hun matrozen.

De luchtvaart springt aardig mee en aldus was deze morgen ,ondanks het warme weer, geen kat in de Brugse binnenstad te bespeuren. Zouden katten ook stakingsrechten hebben?

Ja eigenlijk springt bijna elke sector tegenwoordig op karren en boten terwijl vroeger geen kat het wat kon schelen toen de portefeuilles nog dik waren, de pensioenen hoog, de landingsbanen en de pensioengerechtigheid laag. Neen, toen kwam je zelden een stakingspiket tegen in deze welvaartsstaat.

De recreatiebussines in dit land is zo’n heftige industrie geworden dat het een pijnlijke zaak is geworden om negatieve publiciteit te krijgen door de narren en de clowns die er hun spaarvarkentje mee willen spijzen. De veeteelt en de varkenskwekerijen verdienen tegenwoordig nog een habbekrats voor hun vee en hun varkens. Over slecht boeren gesproken.

Dat de boodschap werd gegeven om het probleem bij de keel te grijpen had de crimiclown dan weer al te letterlijk genomen. Hij keelde zijn vriendin en zorgde zo voor een ware angstpsychose in het land.

De ziekenhuizen klagen over het gebrek aan middelen nu het budget uit subsidies op is en hun infrastructurele werken af zijn. Te laat komt het besef dat het budget die op 2,6% extra werd begroot dit jaar ( De zorglast in België is niet gestegen wat wel zo verwacht werd. Vandaar de begroting anders was het nada geweest. ) niet in personeel en zorg werd gestoken.

Een inschattingsfout? Of is het mooier om met een fraai gebouw te pronken. Het personeel is toch niet te zien in hun stalen en stenen zorgbunkers.

Vandaag gaat iedereen dus betogen in Brussel. De pensioenenhervorming komt op een verkeerd moment na het aanhoudende klagen van de clowns uit de zorgsector die nu ook al op de steun van hun werkgevers kunnen rekenen.

De zorgsector zou hier eventueel ook vervangen worden door de warenhuizen, het openbaar vervoer, de textielsector of gelijk wat, het pastte beter in mijn kraam om de zorg naar voor te schuiven nu ze opnieuw de voorpagina’s haalden vandaag naast de bekommering van andere sectoren en hun betoging in Brussel.

De toekomstige klanten van het hele circus. De andere mensen dus, uit de andere sectoren, de potentiële patiënten, komen mee de straat op. Ze leggen de hele economie plat om te opperen dat ze te hard moeten werken, te lang, en te weinig verdienen.

De media kan niet anders dan verslag geven over de idioten die de belichaming zijn geworden van een hypocriete samenleving.

Zeer positief hoe België zich profileert als het arme Europese broertje die te veel geld moet besteden in Europa en het gat moet weten te vullen na de crisis waarin ze zich zelf hebben geholpen doorheen de vette jaren.

De komst van de zeven magere jaren waren ze blijkbaar even vergeten. Of wordt er niet meer in bijbels gelezen? Ik zie in mijn hotelkamer geen exemplaar meer liggen zoals in de oude dagen het geval was. Misschien is er een nieuwe oriëntering van het onderwijs aan de orde? (Not?)

Wij columnisten, recensenten, journalisten, schrijvers, bij uitbreiding eigenlijk elke zelfstandige in dit land, werken dag en nacht om toch maar niet op de tribune van het grote ‘eigen belang theater’ te belanden. Het circus waar vandaag alles zich afspeelt in de hoofdstad van Europa, Brussel.

Ik kijk naar het nieuws en zie groene, rode en blauwe vlaggen en besef dat het verleden de toekomst heeft gevormd. Een toekomst in verandering.

Hopelijk wel want volgens professor Annemans zijn bepaalde groepen niet bereid tot verandering. Een merkwaardige vaststelling vind ik dat. Erg verontrustend ook.

Het zal niet erg aan die idioten met hun vlaggetjes liggen als je het mij vraagt. Deze dag wordt weer een kater voor de economie als je bedenkt dat het toerisme, het openbaar vervoer, het onderwijs, en andere alweer wordt platgelegd nu de grote poort naar de rest van het land opnieuw eens geblokkeerd is.

Op de tweede pagina van de krant staat vermeld dat Theo Francken (N-VA) weer kop van jut is maar blijft verder lachen. ‘Goed zo’; Toch nog iemand die ermee kan lachen dat hij weeral in het centrum is beland van de storm die in Brussel door rood, en groen ,en blauw gekleurde vlinders tot bij hem is gebracht. ‘Het butterfly effect’ komt steeds aan met een zekere vertraging.

De politieke impasse van dit land heeft jaren voortgesleept. Dat het slaan van vleugeltjes niet wordt opgemerkt dat is nog te verstaan. Dat de storm die het veroorzaakt niet wordt ervaren als hij in volle kracht door onze maatschappij raast? Dat kan toch geen bijzaak meer zijn?

De recreatiesector moet dringend subsidies krijgen om de steun van cliniclowns in te roepen. Dat de zorgsector niet kan lachen daar kan ik in komen. Dat de patiënten het recht ontnomen worden om te mogen lachen? Daar valt op zijn minst over na te denken.

Ondanks de goede zorgen Maggie De Block (open VLD) en haar concrete cijfers en openhartige kritiek die de situatie toch heel wat nuanceert, en ze deze binnen een correct kader weet te schetsen, blijven we hardnekkig volhouden dat de situatie in de gezondheidszorg onhoudbaar is geworden.

Dat dit zo is kan men niet ontkennen. De feiten zijn zoals ze zijn maar, dat het budget waarschijnlijk anders moet worden gespendeerd, er weinig invulling is van vacatures (Door een tekort aan verpleegkundigen enerzijds, een afhaken van afgestudeerde verpleegkundigen, in de eerste drie jaar na hun tewerkstelling.) dat zet het licht wel even anders op de manke situatie.

Als we verder steen en been klagen en witte marsen gaan organiseren dan wordt er uiteraard niet erg aantrekkelijk meer gekeken naar de job van verpleegkundigen. Dat is niemand anders’ schuld behalve dan die van de vakbonden, de verenigingen van verpleegkundigen en de verpleegkundigen zelf. Erg geloofwaardig is het niet meer als je dezelfde standpunten steeds ziet terugkeren. Minder werken voor meer geld? Erg realistisch is deze clowneske opvoering niet meer.

Dat geldt trouwens ook voor alle andere sectoren die naar Brussel afzakken. Is hier niet meer aan de hand als we steeds met dergelijke punten willen scoren?

Owngoal?

‘O jeetje’ Zou het dan werkelijk een sociaal maatschappelijk iets zijn? Een gevoel dat we niet meer krijgen wat we willen van vadertje staat omdat we zijn geld over de banken hebben gesmeten toen het kasje wel nog vol was?

Zijn we niet allen zondaars aan het mislopen van de economische welvaart?

De decadentie die we vertonen gaat er echter niet op achteruit als ik de dure wagens en dito koersfietsen zie passeren op straat tijdens de ochtendspits, als we ons allen moegestreden naar het werk haasten en elkaar daarbij geen centimeter kunnen gunnen op de rijweg.

Zie ik het verkeerd als dit de erfenis is van de welvaart en ons schone leven die we ooit hebben gehad?

Hebben we niet allen gemanifesteerd toen er werd geopperd dat we minder zouden moeten gaan werken om de werkloosheid op te lossen maar daarvoor wat minder zouden moeten verdienen?

We hebben gezaaid wat we nu moeten oogsten. Pensioenhervorming is een feit waar we niet langer om heen kunnen. Samen ouder worden en samen langer werken. De zure gezichten zijn overbodig denk ik dan met enige ergernis. Het kon ook anders zijn geweest maar naar vadertje werd niet geluisterd toen hij zei dat het potje begon te slinken.

Toekomstmuziek weerklinkt altijd in de toekomst. De toekomst van vroeger is vandaag en de muziek klinkt nu luider dan ooit.

Dat het niet erg goed in de oren klinkt? Wie speelde er op de grote trombone?

Eigenlijk doet het er niet toe.

Toch maak ik mij zorgen voor de komende generatie. Want dat zijn mijn kinderen. Ik ben erg streng op hen en dat maakt van mij een goede vader. Laten we ook streng zijn voor onszelf en als wij moeten inboeten voor een mooi toekomstlied dan moeten we dat maar doen als we werkelijk zo’n goede ouders zijn zoals we graag beweren.

Dat mijn ouders het veel beter hebben gehad toen ze hard hebben gewerkt daar moet ik het ook mee doen. Ik benijd hen niet want het is verleden tijd. Ze komt niet meer terug met een nieuwe dag.

De toekomst ligt voor ons en net nu moeten we niet al te egocentrisch gaan denken. Laat eens een plaatsje vrij voor de dame die wil invoegen in het drukke verkeer, sta je zitje af aan die gehandicapte jongen, steek toch eens tegen je zin je laatste centje in de beker van die schooier aan de supermarkt. Het maakt je echt wel beter voelen. Geven en nemen is iets wat hand in hand gaat.

We hebben veel genomen. We zullen allen wat meer moeten geven.

De crimiclown heeft ongelijk gehad om zo’n gruwelijke daad te ondernemen. Dit kon voorkomen worden als hij zich misschien wat beter begrepen had gevoeld en wat meer tijd van anderen had gekregen. Dat hij een dader is is zeker maar eigenlijk ook een beetje slachtoffer. Is het erg stout als ik dat zeg?

Ik zal er over nadenken dan.

Advertenties
Categorieën: column, VolwassenwordenmetADHD, Zorgsector in VlaanderenTags: , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: