Inspiratieloos

Dinsdagmorgen. Een uur of negen.

Na mijn boodschappen en mijn bezoek aan de apotheker, alwaar ik een aangenaam gesprek had, sla ik de krant open.

Na de drukte van het weekend is de krant opvallend minder dik.

Het wereldschokkende nieuws dat in Torhout een vrouw is aangehouden ,die geen gordel droeg, slaat iedereen met verstomming.

Wat denkt die vrouw wel?

Haar enige recht is haar aanrecht.

Het recht om haar eigen leven om zeep te helpen moet ze maar aan professionelen overlaten.

Isis, de Belgische staat, Haar overspelige echtgenoot (die ze verwijt omwille van zijn slechte bedprestaties.)

Professionals genoeg om je leven in gevaar te brengen dezer dagen.

Een vrouw moet een zwaar beroep niet op zich nemen.

‘Neen’. Vrouwen horen thuis aan de haard.

Met een plaid en een boekje, in de vorm van een stationsroman met paperback kaft of, een vakblad zoals daar zijn ‘Blik’, ‘Libelle’, ‘Vogue’ en dergelijke meer.

Meer moeten vrouwen echt niet doen om zichzelf in gevaar te brengen.

Met de wagen op stap gaan kan gewoon niet. Laat staan met een wagen zonder gordels.

De krant heeft gelijk om over dergelijke gevallen verslag uit te brengen.

Ook over ander wereldnieuws uiteraard.

Het wereldrecord ijsjes eten en stilzitten in een vliegtuig zijn zaken die elke Belg aanbelangt.

Dat John Crombé een irritant mannetje is, die de mensen ambeteert met zijn idiote uitspraken, is al lang geen wereldnieuws meer.

John Crombé haalde onterecht de krant vandaag.

Politiek is echt not done tegenwoordig in de media.

Ik zoek naar een item waar iets nuttigs over te vertellen is.

Tevergeefs.

Ook in de nieuwe ‘Flair’ staat geen enkel nieuwtje.

Armetierig België.

Saai en zonder enige zucht naar spanning zijn de Belgen gisteren, gewoontegetrouw, samen naar hun oninteressante job vertrokken.

Zonder abnormale verkeersellende of, zonder zelfs ongevallen te veroorzaken (met verkeersslachtoffers tot gevolg), dan nog wel.

Het aantal verkeersdoden is met twintig procent gedaald stond gisteren nog in de krant.

Schandalig die broodroof van de journalisten en columnisten.

Geen vette kluif voor redacties en persbureaus ook.

België is echt een saai en vervelend boerengat geworden.

Niets te beleven in dit hol van Pluto.

Heeft Pluto trouwens een groot hol?

Ik zoek het op het web op.

Ik vind enkel wat vieze foto’s over de aarzen van honden met een Disney uiterlijk. Althans van langs achter gezien leek het toch zo. Het konden ook Aristo katten zijn of zo.

Ik voer onverrichterzake mijn vrouw naar het wassalon, alwaar zij de was zal doen.

Mijn vrouw heeft geen rechten. Ik ben zeer streng op mijn vrouw.

Ik keer terug huiswaarts en leg een hiphop plaat in de lader van de cd speler.

De beats bonken door het huis maar brengen evenmin weinig inspiratie.

Verloren loop ik ijsberend door het huis.

Werkelijk als een leeuw in een kooi.

Leeuwen en ijsberen verschillen echt wel veel van elkaar. Deze frase is aldus eigenlijk onbelangrijk in dit inspiratieloos verhaal.

IJsberen leven in streken waar ik liever niet kom.

IJsberen zijn erg gevaarlijk moet je weten.

Eskimo’s ook als je hen ziet lopen met hun ijsbeervellen rond hun lichamen.

“Neen”, Met Eskimo’s en ijsberen kom ik liever niet in contact.

Dat is gekomen nadat een Inuit mij ooit aan zijn dochter probeerde te koppelen.

Ik moest het toen op een lopen zetten toen ik hem vertelde dat ik geen stuiver op zak had om voor zijn, op een walrus lijkend, nageslacht te betalen.

Ik heb toen ,ter compensatie, nadat ik mijn kano had bereikt en tot in Rusland was kunnen vluchten, maar een Rus aangesproken of, ik zijn dochter mocht huwen. Zij zag er uit als een redelijke knappe Rus en had niets met walletjes of zo te maken gehad.

Een bruidsschat heb ik niet moeten betalen. Mijn retourticketje naar België ook niet.

Nu zit ik hier dan dus terug. Mooi gekloot.

Allemaal de schuld van de Russen en de Eskimo’s.

Ook wel een beetje de schuld van de globale opwarming van de aarde, de Negers, Het Christendom, de koude oorlog, de Catalanen, het internet, Jeroen Brouwers en Tom Lanoye, de minister-president van Zakamakka en andere klootzakkerij die de wereld om zeep helpt.

Geen nieuwtjes, geen inspiratie. Enkel woedeaanvallen op alles en iedereen.

En nog wat. Maar ik kan me niet meer voor de geest halen wat dat dan precies was.

Gelukkig maar misschien.

Toch belet mijn woede op de wereld, en de klootzakken die er wonen, niet om inspiratieloos achter te blijven.

Ik krijg er het schijt van.

Mijn volgende artikel zal beslist over het gastro-intestinale stelsel handelen.

Ik neem een boek en treed het kleinste kamertje binnen.

 

 

 

 

 

Advertenties
Categorieën: columnTags: ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: