Brief aan mijn tegenstanders. Een opdracht voor mezelf. Een stap naar verandering.

Omwille van persoonlijke en professionele redenen lees ik het boek ‘pestitude’ van Ellen Somers. (Een handleiding om positief met pesten om te gaan.)

Heel eerlijk zeg ik, dat de persoonlijke redenen het meest doorwegen in mijn keuze om dit boek te lezen.

Ik koos het boek uit, zoals ik meestal doe, op een zeer instinctieve wijze. Het trok mij aan. Aantrekkingskracht is een zeer bijzonder iets.

Ik heb geleerd om dit niet meer uit te leggen, ook niet om er voor mezelf een rationele verklaring voor te zoeken.

Waarom ik boeken op mijn gevoel uitkies (uit het overaanbod in de boekhandel). Waarom ik dingen doe zoals ik ze doe.

Het voelt gewoon goed om het zo te doen.

Mijn ervaring vertelt enkel dat ik heel veel heb geleerd uit de boeken die ik heb gekozen.

Stuk voor stuk hebben ze een bijdrage geleverd aan hoe ik nu in het leven sta en hoe ik naar mijn toekomst kijk.

Ik kan enkel vaststellen dat ik een bijzonder goede gave heb om te voelen wat goed is voor mij.

Ik denk er niet meer over na. Enkel dat het zo is en dat ik mij goed voel bij de keuzes die ik maak.

Dat het boek ‘pestitude’ in mijn handen terecht is gekomen is niet louter aan toeval te wijten, noch is het een speling van het lot.

Mijn levensloop, mijn ervaringen, mijn denken, mijn voelen, mijn geschiedenis, genen, cultuur, religie, de manier waarop ik altijd op een non-conforme manier in het leven heb gestaan, zorgen dat ik ben geworden wie ik ben en tevens dat ik sta waar ik nu sta.

Spijt heb ik niet en het verleden is wat mij maakt tot wie ik ben.

Toch denk ik nog steeds dat ik niet ben wie ik wens te zijn en dat ik niet sta waar ik dacht te zullen staan toen ik jaren geleden naakt op deze aarde werd geplant.

Naakt.

Het boek dat ik lees geeft een aantal opdrachten aan de lezer. Ze zijn zeer persoonlijk en niet makkelijk.

Ik heb ervoor gekozen om mijn diepste gevoel met jullie te delen. Ik moet dit niet doen maar ik voel dat dit deel uit maakt van mijn zoektocht naar ontplooiing en groei. 

De boodschap die ik vorige week van een dierbare persoon heb gekregen dat ik eindelijk heb besloten om mezelf te mogen zijn en na jaren leven naar een beeld van maatschappelijke verwachtingen eindelijk mijn puberteit zal beleven kwam erg hard aan.

Ik stel mij zeer kwetsbaar op door dit te schrijven. 

Naakt ben ik. 

Ik sta op het punt om na 38 jaar eindelijk mijn leven aan te vatten. 

De mensen die mij kennen weten dat ik in een zeer moeilijke periode zit van verandering en aanvaarding.

Verandering en aanvaarding is altijd een moeilijke en gedurfde opdracht.

Je bent naakt en onzeker. Zeer angstig ben ik voor wie ik ben en wat er staat te gebeuren.

Enkel de toekomst weet wat ze zal brengen.

Ik zet een punt achter een hoofdstuk en begin het leven die ik voor mezelf sinds kind heb willen leven. Mijn leven. Mijn eigen wil. Mijn gedachten. Mijn ego en mijn groot hart ,waarvan ik weet dat het mijn kwetsbaarste kracht is, die destructief aanwezig is geweest maar ik vertrouw erop dat het mij zal helen en op weg zal zetten naar mijn ultieme droom.

De mens die ik werkelijk ben.

De ik die ik ben kwijtgeraakt op mijn weg doorheen het leven.

Hier begin ik.

De opdracht is een brief aan mijn tegenstanders.

Brief aan mijn tegenstanders.

Verachtelijke klootzak. Ik vind jou minderwaardig aan mijzelf en aan een ander.

Je bent en je zult voor mij steeds en voor altijd een idiote, lafhartige en te verwaarlozen wezen blijven met een egocentrische, egoïstische ingesteldheid die jouw ‘zijn’ altijd in de weg zal staan in je zoektocht naar persoonlijke groei en naar zinvolheid in je leven.

Dat jij niet waardig tot mij bent gekomen maar enkel met valse narcistische zelfingenomenheid je zelfbeeld op mij hebt willen bouwen  terwijl jij fier naar je spiegelbeeld keek in het troebele en besmette water uit het riool van het leven.

Ik hoop echt dat je als een Narcissus zal verdrinken in je valse, lelijke, vertekende zelfbeeld.

Ik hoop dat maar ik meen het niet, een andere ik, die zich in mij heeft genesteld, hoopt dat wel.

Ik probeer het van mij af te zetten maar dat lukt niet meer na al het verdriet.

Respect heb ik niet meer voor jou, noch enig medelijden. Hopeloos hou ik me vast aan broze strohalmen om mij nog met mensen te binden.

Het is krachtig maar broos is ook de band die nog aan strohalmen verbonden is en probeert om verbondenheid met de mensen scheppen.

Ik weiger ze los te laten en mezelf en mijn liefde te verliezen.

Rancune , kwaadheid, verdriet, pijn en onmacht, die mij na al die jaren nog steeds dagelijks verstarren en zich diep in mijn innerlijke intimiteit hebben genesteld doen mijn hart bloeden en mijn tranen rollen.

Niemand mag het zien of weten, mijn verdriet en mijn pijn.

Ik wil fier en trots zijn net als jij dat vroeger ook wilde zijn.

Niemand mag het zien want dat past niet voor een volwassen man.

Het kan en mag niet zijn. Een vader, een kind, een jongen nog, een Heer. Een iemand in dit niemandsland dat ooit voor mij het aards paradijs is geweest.

Een verloederde en met onkruid overwoekerde speeltuin is het nu geworden.

Geïnternaliseerde kwaadheid en een gekwetste ziel.

Schaamte en angst is het enige dat mij vandaag nog rest. Ik ben kapot, gekraakt, nu ik ,jaren later, opnieuw moet terugkijken op mijn leven, mijn jeugd en mijn weg naar volwassenheid.

Hoopvol ben ik wel dat mijn eindeloos geloof mij de weg heeft getoond in mijn zoektocht naar religieuze menselijkheid. Iets waarvan ik ,sinds kind af aan, bewust van was dat het de enige weg zou zijn voor mij.

Mijn geloof is sterk. Mijn liefde ook.

Ik dank je wel voor alles.

Eén maal keer ik  nog mijn andere kaak naar je toe.

Je mag slaan of, schelden dat ik een hypocriete religieuze zakzeikerd ben die in sprookjes, elfjes, en heiligen geloof.

Dat ik een koeklul ben.

Beavis, Butthead, allebei tegelijk desgewenst.

Je hebt gelijk. Sla maar in de lucht. Mij raak je nog wel maar het doet me niets. Mijn kinderen echter die raak je ook. Mijn gezin. Voor hen blijf ik vechten.

Ook voor degenen die mij dierbaar waren en om dezelfde redenen dit leven hebben omgeruild. Hun verdriet is het mijne geworden. Hun kwaadheid en strijdlust ook.

Mijn wonden zullen blijven maar de angst om te sterven heb ik niet. Dat heb jij me geleerd toen je mij ten gronde hebt gericht.

Een dier, een beest ben ik door jou geworden.

Een roofdier, een prooi.

Ik klauw, snijd, bijt, sla, schop, moord als het moet als een gekwetst dier dat in een hoekje is gezet.

Ik ben bang en kruip weg in mijn hol ook.

Angstig, bang voor mezelf, voor jou, voor het dier dat je van mij hebt gemaakt. Ik verstop me om jou niet te moeten raken.

Mezelf  sparen om een broeder niet te hoeven kwetsen. Broeders zijn we allen. Kain en Abel hebben elkaar ook met een been geslagen.

Jij deed het wel, een broeder kwetsen, een mens.

Sla nu maar. Ik bied je liefdevol mijn andere kaak.

Je raakt me niet zo hard zoals ik jou zal raken met de liefde die ik je in je handen leg.

Je kent het niet en het maakt je angstig en kwaad.

Ik ken jou. Jij mij niet.

Vrees me maar. Terecht.

Kwaad en rancuneus ben ik voor wat je mij hebt aangedaan.

Geen spijt heb ik dat jij zonder eigenwaarde en zonder eigen gedachten in de wereld staat.

Ik heb mijn eigen normen en waarden. Die zijn echt. Die van jou zijn vals en niet van jezelf maar van een ander, de maatschappij die jou je normenstelsel heeft opgedrongen.

Ik dank je voor de hardheid waarmee je me hebt gewezen op het feit dat ik mezelf moest blijven.

Het ga je goed broeder. Ik hoop dat je de volgende keer je hoofd opheft en goede dag tegen me zegt als ik je tegenkom.

Ik vergeef je en zeg je geen vaarwel maar wens je enkel een goede vaart.

 

 

 

 

 

 

Advertenties
Categorieën: ADHD bij volwassenen, column, Psychische kwetsbaarheid algemeen, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit thema, Zorgsector in VlaanderenTags: , , , , , , , , , , ,
%d bloggers liken dit: