Voetbalstaat met grootheidswaanzin.

Wat een jandoedel op de terugweg van school naar huis was me dat weer zeg vandaag.

Ik haast me met mijn Ford (Focus Sedan), een twee liter turbo diesel, richting huis zodat de kinderen nog wat kunnen voorbereiden aan hun examen op dinsdag.

Blijkbaar haast iedereen zich ergens heen. De file wagens waar we in terecht zijn gekomen is anders dan normaal. Niet de lengte, de duur of de auto’s zijn anders. De drukte die uitgaat van de bestuurders is echt waanzinnig. Ik kom bijna gek van de stress die in de lucht verweven zit en heel erg aanwezig is. Anders dan dat normaal het geval is.

Ik moet twee maal nadenken voor ik besef dat we om vijf uur ook bij vrienden worden verwacht om naar de eerste wedstrijd van de rode duivels te kijken tegen dwergstaat Panama.

Terwijl Snoop Dogg en Dr. Dre hun liefde voor een AK74 bezingen spreek ik een tegenligger aan die goedkeurend knikt voor de muziek en het truitje van de rennersploeg van Quick -Step die ik nog aanheb na mijn fietsrit deze middag.

Hij beantwoord bevestigend als ik hem zeg dat iedereen precies vroeger uit hun kantoor, labo of beschutte werkplaats is gelost.

“De wapenlobby zou in België goede zaken doen om het fileprobleem op te lossen.” Laat hij nog vallen voor we terug  elk onze eigen weg kunnen gaan. Ik lach me een breuk en toon hem de Walther CP99 die ik uit mijn broekzak tover ter bevestiging. We doen vuistje terwijl onze wagens elkaar kruisen op weg naar het slagveld waar de idioten hun debiele voetbaloorlogje zullen gaan bewonderen.

Ja ik ben er helaas ook bij. Mijn kinderen kan ik niets ontzeggen. Het zijn kinderen en ze horen ook idioot entertainment te leren kennen. Al was het maar om ooit hun eigen ding te kunnen gaan doen.

We komen thuis en ik moet tot bezinning komen alvorens de wedstrijd te gaan bekijken.

Ik doe mijn gloednieuwe Vlaamse vlag om en hijs de kinderen in Duivels tenue. Keuzes moeten zij maar later maken, als ze goed hebben gestudeerd en bekwaam zijn om dat te doen.

Over mijn eigen keuzes heb ik weinig anders te zeggen dan dat ze van mezelf zijn. De keuzes van anderen? “Degustibus et coloribus.”

Ik krijg de indruk dat dit WK toch ook meer mensen tot denken heeft aangezet. Hoewel de spanning aardig voelbaar was in het filerijden, was de hele (wansmakelijke) ophemeling en ideologie rond het Belgische voetbalteam toch merkelijk minder zichtbaar aanwezig dan de vorige keer dat de Belgen deelnamen aan een WK.

Spiegelhoesjes, vlaggen, slingers, linten, truitjes.

Buiten het zenuwachtige gedoe om op tijd thuis te raken, om te zuipen met vrienden, was er maar weinig vreugde op te merken in het hele filegebeuren dat dagelijks, waanzinnig, mijn autoradio overstelpt. Enkel wel de vreugde om wat vroeger te mogen stoppen werken vandaag deed duidelijk de nervositeit in het verkeer wat toenemen.

“Ach” Voetbal en dwergstaten? Ik wist niet eens dat er van Panama nog iets was overgebleven na het graven van een kanaal dat toegang biedt tot de rijkdommen van de aarde. Diamanten en olie. Dat ze in Panama niet met gondels moeten rondvaren? Nu ja er kunnen maar twee Venetië’s zijn uiteraard.

Dat de meeste spelers van Panama in de Verenigde Amerikaanse Staat spelen is dan ook geen wonder.

Dat de Belgen bijna allen in de eerste Engelse divisie spelen of bij uitzondering in Qatar of China ook niet trouwens.

Het werd allemaal duidelijk tijdens de wedstrijd die op, abominabel, niveau werd gespeeld.

‘Trumpiaans’ voetbalspel doet zijn intrede in de voetbalwereld.

Veel geblaf en gepoch over wapens en power.

Groot geleuter over grote pieten.

Veel pietluttigheid en heel veel egocentrisme gaat er van het hedendaags voetbalspel uit. ‘Trumpiaans’ zoals ik het noem.

De catenaccio van het Italiaanse voetbal is voorgoed verdwenen.

De grinta van de grote voetbalnaties eveneens.

“Neen” Weinig vreugde en inzet heb ik vandaag gezien van een ploeg die pretendeert kans te maken op de ‘golden globe award’ van de Wereldvoetbalbond.

Een bekende analist met twijfelachtige professionaliteit liet zich deze morgen nochtans op een bekende radiopost ontvallen dat de kwaliteiten van de Belgische ploeg van hoog niveau zijn. Het nummer ‘Go West’ van de rode duivels die de uitspraken van het betreffende icoon kracht diende bij te zetten deed allerminst andere dingen vermoeden.

Als ik me niet vergis is de campagne in de wereldbeker in de USA ook op een sisser uitgedraaid. Net als het nummer, waarvan enkel de producer waarschijnlijk erg veel leut heeft gehad destijds.

Ik schijt echter wel in mijn broek en vond de reactie van mijn favoriete rosse (Linde Merckpoel, Studio Brussel) dan wel weer van pas. Een blitzkrieg tegen Panama is een must om de Belgische supporter te overhalen om vlaggen en wimpels in het straatbeeld te brengen. “Ramones” zetten haar stelling vervolgens kracht bij.

De dag werd meteen goed ingezet. Die rosse maakt echt mijn dag. De Belgische voetbalploeg en het hele gebeuren moeten dat nog steeds eens kunnen bewijzen.

Ik doe mijn schrijversplunje aan en zet me achter mijn PC.

Ik schrijf mijn klaagzang.

Het zwanenmeer vind ik trouwens een prachtig stuk.

(Thomas Haghenbeek)

 

 

 

 

 

 

Advertenties
Categorieën: VolwassenwordenmetADHD
%d bloggers liken dit: