Gereserveerde supportersanalyse.

Dinsdag morgen 19 juni 2018,

Dat mijn waarnemend denkvermogen wordt bevestigd daags na de povere drie-nul overwinning van België tegen Panama was voor mij op zijn minst een verassing.

Ik ontwaak met een gevoel van onbehagen. De Belgen hebben hun wedstrijd dan wel gewonnen maar ik had maar weinig voetbal waargenomen tijdens de wedstrijd.

Uitblinker was Dries Mertens en een enkele keer zagen we ook een magistrale ingeving van De Bruyne ,die met buitenkant rechts, half hakkend een balletje op het hoofd van Luki schilderde. Magistrale beweging die enkel de groten is gegeven. Ondanks dit feit was hij net iets te weinig aanwezig en miste wat scherpte. Het is hem zeker te vergeven.

Lukaku liep erbij alsof hij een zak aardappelen met zich meezeulde.

De verdediging, die niet slecht was, blonk dan ook weer niet uit. Te veel domme foutjes, die zich zelfs tijdens de tweede helft, die door de voetbalkenners echt wel goed werd gevonden, bijna de kop kostten van Courtois die zijn werk wel naar behoren deed.

Kortom een draak van een wedstrijd en weinig reden tot juichen als je beseft dat Tunesië en Engeland nog op het programma staan.

Belgen zijn dieselmotoren van bedenkelijke kwaliteit. Sputterend geraken ze op gang en neigen uit vallen na een poosje.

Zo ook zijn de supporters moeilijk mee te krijgen en van de grote België hype van vorige kampioenschappen was weinig sprake voor de wedstrijd tegen Panama.

Weinig driekleuren, vlaggen en wimpels waren te zien in het straatbeeld.

Doch sputterend komt deze morgen de supporter op gang, gesterkt door de povere overwinning en hopend op een eerste wereldbeker voor België.

Armetierige Belgen. Hypocriet en zonder zelfvertrouwen zijn ze. Al worden ze al te vaak als gereserveerd omschreven.

Zuur en hypocriet vind ik echt wel beter klinken als het over Belgische mentaliteit gaat.

Deze morgen dus kleurt België zich dan toch nog langzaam aan in gele, rode en zwarte kleuren.

Auto’s met rode duivelshorens rijden rond als waren ze Beëlzebub in hoogst eigen persoon. Brievenbussen worden met vlaggen en slingers versierd en zelfs fietsen met gekleurde belgenkransen rijden door de straten van de Brugse stad.

Voor de rust gisteren ,zo rond een kwartje voor zessen, was echter nog weinig gejuich en vreugdegejoel te horen op het supportersplein en op de straat.

Ik dacht dat de vlaggen nog half stok gingen en de parafernalia van vorige evenementen nog in een donkere commode waren weggestopt onder een dikke laag stof.

Deze morgen werden de plumeaus dan toch bovengehaald om alles van stof te ontdoen en kleur te brengen in het saaie bestaan van de Belgen die trots en fier met hun getooide vehikel de straten onveilig maken.

Alle schroom valt weg en van enige gereserveerdheid is nog weinig sprake.

Aarzelend wordt de sputterende dieselmotor dan toch nog op gang getrokken.

Ik schaam me diep voor zoveel schaamteloosheid en gebrek aan zelfrespect.

Jammer, want ik vond de campagne en het Belgengevoel van de vorig WK campagne echt wel iets hebben dat authentiek was en het voelde toen wel waardig om er deel van uit te maken.

Vandaag blijf ik liever nog wat gereserveerd en afwachtend.

(Thomas Haghenbeek)

 

 

Advertenties
Categorieën: columnTags: , , , , , , ,
%d bloggers liken dit: