Bukowski op de, met lege flessen gevulde, dansvloer.

Soms zorgt heugelijk nieuws niet voor verlossing.

Sommige opportuniteiten zorgen enkel voor onzekerheid en angst. Onzeker voor verandering, over een toekomst in het verschiet. Een toekomst waarvan niet geweten is of het bevredigend zal zijn of misschien wel rampspoed in zich draagt.

Toch moet men in het leven beslissingen maken. Beslissingen die niet altijd met een goede inschatting zijn gepaard over het risico dat het met zich mee zal brengen.

Vandaag ondervind ik dat hetgeen ik gisteren noch bejubelde en zelfs, juichend heb bezongen, een toestand van onrust in mij heeft gebracht. Een emotioneel onbehagen voor wat mijn leven in de zeer nabije toekomst zal brengen nu ik een wending heb genomen in mijn leven.

Wendingen zijn keerpunten en keerpunten horen nu eenmaal bij het leven. Ze zijn goed en sturen je op andere paden. Ze doen je ontdekken en vorsen naar zaken die je niet in staat had geacht dat ze deel zouden kunnen maken van je leven, van jezelf.

Standvastigheid en betrouwbaarheid, berekenbaarheid, vertrouwelijkheid. Het zijn zaken die meestal rust met zich meebrengen en men houdt er zich graag aan vast. Het is een sertidude, iets wat bekend is en eigen, vertrouwd ook, makkelijk om op terug te vallen.

Ik heb echter zelden de neiging om mij lange tijd aan bepaalde zaken vast te houden. Mijn leven heeft reeds aardige bochten gemaakt en al buitelend en vallend ben ik door het leven gestapt.

Enerzijds hou ik van dat wilde, onvoorspelbare karakter dat het met zich meebrengt, anderzijds heeft het mij menig windei gelegd. Windeieren, daar kan men niet van leven.

Toch heb ik niet het gevoel dat ik echt ongelukkig ben door de manier waarop ik in het leven sta. Integendeel, ik heb heel erg veel plezier en levensvreugde gekend.

Harde tijden eveneens. Maar daar leert men heel wat uit. Hoog vliegen en laag vallen. Het zet je met beide voeten op de grond. Op je muil gaan zeggen ze daartegen. Op je bek gaan hoort bij het leven. Ezels stoten zich geen twee maal aan stenen, daarom blijven het ook ezels. Intrinsieke idiotie gaat uit van stilstand en anti- progressiviteit. Dat ezels zich geen tweemaal stoten is normaal. Je moet hen wortels voor de neus houden om ze vooruit te krijgen. Ezels stoten zich niet aan stenen en blijven een onderontwikkelde soort.

Ik ben een genieter van kleine zaken. Ook van de zoektocht ernaar. Die vaak zwaar en hard is om te verduren. Ik heb weinig spijt van mijn beslissingen. Doch heb ik vaak, heel vaak zelfs, mijn beslissingen door anderen in een bepaalde richting laten drijven. Een richting die niet helemaal mijn eigen richting is geweest.

Ik heb een heel groot hart voor anderen en mijn geluk hangt erg af van het feit of een ander gelukkig is. Al te vaak liet ik mij zelf aan de kant zetten om de ander een plezier te doen, of om een ander niet in onzekerheid, ongerustheid of met wantrouwen achter te laten.

Mezelf heb ik weggecijferd voor anderen en mijn eigen ontplooiing tot integriteit en eigenheid heb ik, zonder ervan bewust te zijn, heel erg lang uitgesteld. Ik ben er niet toe gekomen om mezelf te ontdekken en wat of, wie ik eigenlijk wel zijn wil.

De laatste jaren zijn zwaar en erg confronterend geweest. Ik ben een droom nagehold waar ik achter stond een droom om mezelf in dienst te stellen van mensen. Een job, een vaste baan met een diploma en zekerheid voor het gezin. Ik stond achter die beslissing omdat het een bewonderenswaardig iets is om voor anderen te zorgen. Huis, boom, kids en hond in een tuin. Het ligt me niet helemaal en het is een maatschappelijke gedachte waar ik van braak. Ik heb geen spijt van mijn kinderen,mijn vrouw, mijn hond. Het huis en de tuin? Het gras is dor, het huis begint al enige kraken te vertonen en moet dringend opgeknapt worden.

Dat conformistisch gedrag niets voor mij is? Ik heb dit als kind reeds heel erg aangevoeld. Het was niet mijn toekomst, niet mijn ding. Ik voelde niet dat dat mijn weg moest zijn. Zou zijn. Als kind heb je daar maar weinig zeggenschap in. Kinderen kunnen op die leeftijd heel erg weinig beslissingen nemen die toekomstgericht zijn en constructief zijn voor hun latere leven.

De maatschappelijke en sociale verwachtingen, de conformistische gedachtegang van mensen stroken niet met het beeld van mensen die non-conformisme in zich dragen.

Non-conformisten… Zij hebben andere verwachtingen, andere visies, andere doelstellingen. Meestal zijn dit zeer opbouwende en intens goede verwachtingen maar ze worden niet maatschappelijk gedragen en zijn dus intrinsiek utopisch naar het levensbeeld en de verwachtingen binnen de huidige samenleving.

Uiteraard is het maar normaal en noodzakelijk dat meeste mensen conforme gedachten en verwachtingen naleven. Ze zijn gebaseerd op normen en waarden die binnen een bepaalde culturele samenleving heersen. Er is niets verkeerd aan het mainstream gedrag dat onze sociale denkkaders vorm geven en waar mensen zich op een vertrouwde en veilige manier in kunnen manifesteren.

Toch zijn er mensen nodig die buiten deze grenzen gaan denken en gaan leven. Het botst heel erg met de mainstream gedachte omdat ze net de waarden en normen gaan in vraag stellen en pistes gaan bewandelen waar anderen zich nooit zouden durven wagen. De stenen waaraan men zich kan stoten liggen breed verspreidt op onontgonnen terrein. Niets voor ezels dus.

Het non-conformistisch denkkader situeert zich buiten de grenzen van elke gangbare normaliteit of waardenstelsel. De open ruimte buiten de grenzen is gigantisch maar toch zo begrensd omdat we nu eenmaal samenleven in eenheid. Zo zou het moeten zijn althans. Eenheid is vaak ver te zoeken in deze naoorlogse decadente samenleving. Buiten de lijntjes kleuren kan nog moeilijk want abstractie en symboliek worden niet meer als aanvaardbaar beschouwd.

Ik lees Bukowski en besef dat de bodem van de aarde gevuld is met lege flessen wijn en bier. Dat je de grond van de put moet raken om zonder angst te groeien. Het middenveld is niet voor ons. De hemel is ver van ons weg. De aarde moet worden doorgrond om een boom te worden. Standvastig te zijn.

Ik kijk naar de flesjes Duvel op het aanrecht terwijl ik lees dat de protagonist in Bukowski’s verhaal reeds vier rondjes bier heeft besteld in de eerste drie pagina’s van het boek FUCK machine. Misschien is de tijd wel gekomen om eindelijk de resurectie te gaan belichamen en op te stijgen boven het klootjesvolk die mij omringt.

Ik klim op.

Zonder vleugels kunnen vliegen. Bukowski is een held.

Zuinig nip ik van mijn glas bier.

( Thomas Haghenbeek )

 

Advertenties
Categorieën: VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: