Burgrock 2018

Op negen juli jongstleden ging in Brugge, ter ere van de Vlaamse feestdag, (Nog steeds geen erkende dag van feesterij.), burgrock door.

Dat was, zoals de naam doet vermoeden, op de burg in Brugge. Niet te verwarren met burcht. Brugge is nooit een burcht geweest. Ook nooit echt bestuurd geweest door een of andere slimme hoeder, burgervader of koning of andere regent. (Wat erg jammer is.)

Op de burg dus. Waar ooit de Sint- Donaaskerk, in al zijn glorie, pronk vond een Vlaams feestje plaats. Met vlaggen en vaandels waar een leeuw op prijkt, met een vurige tong en klauwen als ware het een klauwaert.

Whatever.

In de schaduw van het stadhuis en de Heilige bloedkapel stonden een hele resem muzikanten hun beste benen voor te zetten. Met hun klauwen aan de gitaren, saxofonen en hun poten aan drumstellen en andere instrumenten. Zelfs hun stemmen werden gebruikt. Mensen horen wel stemmen maar verstaan ze maar zelden. Zo bleek.  Zeer verontrustend eigenlijk als men de, meestal, zeer maatschappelijke teksten van sommige artiesten niet kan of wil begrijpen.

Fuck the system werd met applaus onthaald. Toen ik me vandaag uitsprak over het systeem (Dat was niet op een podium) werd ik met slagen en kritiek onthaald. Gelukkig bestaan er nog artiesten die dergelijke zaken mogen zeggen (Waar toch geen enkele eenzame kat naar luistert).

Althans ze verstaan het niet.

Katten zijn immers dieren. Ze kunnen niet praten en zijn in principe onschuldig. Mensen praten maar communiceren niet, dat maakt hen schuldig door hun gebrek aan communicatieve vaardigheid. Niet de taal is de schuldige maar wel de gebrekkige mens.

Dit gezegd zijnde stond in de, inmiddels donker geworden, nabijheid van het historische Brugse centrum Red Zebra een setje van je welste ten berde te brengen.

Dat Peter Slabynck en zijn kornuiten geen heiligen zijn dat weten de Bruggelingen wel.

Dat ze nog niet in het rijk der heiligen zijn opgenomen? Dat blijft voor ieder een vraagteken. Dat hun muziek echter geil doet worden staat dan weer als een paal boven water.

De zebra’s in originele bezetting vormden de eenheid van weleer en speelden de pannen van de omliggende historische daken.

Voor de Brugse stedenbouwkundige dienst een ware ramp want in Brugge wordt historisch erfgoed zwaar beschermd. Behalve Brugse artiesten dan. Wat maakt het ook uit? Die hebben slechts één hersenpan.

Dat er hersens onder hun pan zitten was zeer duidelijk te merken aan de show die de rode zebrastieren ten berde brachten. Nummers zoals de polar club, falling apart, Beiroet by night en uiteraard ook de living room getuigden net als in de oude tijden de finesse waarmee de Brugse band hoge toppen scoorde.

Dat het sceptische Brugse klein en burgerlijke publiek moeilijk tot swingen te bewegen was daar schrikte ik niet van. Shadows of doubt en man come from ape maakten het nostalgisch gevoel wel helemaal af.

De kwinkslag die de frontman telkens heerlijk in zijn shows steekt was alweer geniaal gevonden en kwam tot zijn recht voor een publiek in de open ruimte van het plein in het hart van de Brugse binnenstad.

Eerlijk gezegd zie ik de heren ook liever spelen met een tros bananen in hun mond in een besloten ruimte van een gezellig zaaltje maar de power en de ‘goeste’ die van hen afstraalde maakte alles helemaal goed.

Aan de bandleden kon je nauwelijks zien dat ze in twintig jaar ouder zijn geworden. Het publiek echter toonde duidelijk aan dat de tand des tijds zijn werk heeft gedaan. Wat een saaie optocht van melancholische zwartzakken die hun plunje hebben ingeruild voor bermuda’s en polo’s van één of ander hip merk.

De ziel aan de duivel verkocht.

Ze beweerden vroeger echter nooit hun overtuigingen te verloochenen. Wat een hypocrisie die hele cultgemeenschappen. Muziek draait helemaal om de muziek en niet om overtuiging of uitzicht.

Wel jammer dat mensen zo moeilijk te bewegen zijn als ze weten dat ze als een Judas met zichzelf zijn omgegaan.

Peter en zijn band lieten dit niet aan hun oude en verroeste harten komen. Hun lichamen zijn nog tiptop en kunnen hopelijk nog jaren mee.

( Thomas Haghenbeek )

 

Advertenties
Categorieën: columnTags: , , , ,
%d bloggers liken dit: