Laten vallen…

Ik sta voor de derde keer in evenveel jaar met mijn, dikke bruinkleurige, enveloppe voor de postbus. Twijfel maakt zich van me meester en ik besluit alsnog niet te postten. Het is niet moeilijk. Ik scheur de postzegel en smijt de inhoud van mijn artikel de vuilbak in.

Ach rancuneuze kwaadheid is zo destructief. Het brengt je niet vooruit. Wel in situaties waar je grijze haren van krijgt. Erger nog kan haaruitval je hoofd doen kalen. Misschien wel jeuk aan je geslachtsdelen. Maar dat heb ik nog niet gehad. Al voelt onrecht soms wel als chlamydia, herpes, zakpest of aids aan. Neen ik neuk steeds met een condoom. Veilig duurt het langs is de gedachte die me overheerst.

Het voelt ook steeds makkelijker aan om jezelf weer eens in de kont te laten nemen. Mijn tijd zal wel komen. De blinddoek van de vrouw met haar weegschaal en haar zwaard begint scheuren te vertonen na verloop van tijd. De schaal is dringend aan ijking toe en haar zwaard moet dringend de smidse binnen. Ik had het recht wel in eigen handen willen nemen. Maar wegen kan ik niet zo goed, en mijn zwaard is erg scherp.

Laat het zwaard mijn tong dan zijn, en mijn weegschaal mijn (onbetrouwbaar) vermogen om oordeelkundig een beslissing te nemen als het om mijn eigen onrecht gaat. Ik heb allang geen blinddoek meer dus ik kijk naar de gleuf en zie wel in dat ik mijn kwakje beter nog even spaar tot de drang echt onweerstaanbaar is geworden. De redactie zal het nog even zonder sensatie moeten doen.

Ik smijt het hele zootje dan maar de vuilbak in… Niet meteen het gat waar het voor bestemd was.

Ik loop de krantenwinkel binnen en koop het dagblad waar ik mijn artikel aan had verkocht. Misschien kan ik de prijs wat opdrijven? Ik hoef geen prijzen op andermans hoofden te verdienen. Rechtvaardigheid heeft geen prijs. Toch geen geldelijke prijs. De moordenaar met tweeëntwintig jaar cel op zijn kop ( die deze morgen werd uitgewezen en aldus zijn straf ontloopt ) kan ervan meespreken. Die wrijft zich wel in zijn handen. Ik wrijf in mijn overgebleven haardos en vraag me af hoe lang deze het nog zal houden, en of de dame van het B en B hotelletje me binnen een jaar nog steeds drieëntwintig jaren zal schatten. Ik ben er achtendertig maar zie er nog piepjong uit.

Voor even nog.

Ik vrees de ergste dingen. Dat mijn haar grijs zal zijn of mijn haardos verdwenen dat zijn mijn minste zorgen. Dat grote instellingen wegkomen met hun onzin om hun eigen potje te spijzen, een spelletje spelen met mensen om er vervolgens zelf met hun speelgeld vandoor te lopen? Het zou ieder van ons moeten raken…

Misschien moet ik wel gaan staken…

In mijn eentje op de grote markt van Brussel…

Een vlag dragend…

‘IK WIL IN MIJN KONT WORDEN GENEUKT MET GELD’

Veel volk komt daar op af en ik word stinkend rijk. Ik kan je het vertellen dat men op deze manier echt werkelijk al stinkend rijk kan worden. Al was het met een euro… Geld daar hangt een geurtje aan… Altijd.

Voor mijn artikel krijg ik een habbekrats. Ik laat het liggen in de stinkende vuilbak, het riool van de stinkende strontsamenleving. Ik wens me niet meer in zelfbeklag te wentelen en loop huiswaarts. Ik maak me niet kwaad. Boosheid heeft me zelden ver gebracht. Noch bejubel ik het leven en onze maatschappij. Ik hou enkel van mijn kinderen, mijn vrouw, mijn familie en de mensen die ik broer of zus noem. Voor de rest heb ik geen vrienden meer.

‘Ik kiezen mien moaten zelve… moatje… ‘ Zingt Serge Buyze van het ‘Hof van commerce’ door de speakers van mijn walkman. Ik loop verder in de ochtendzon.

Een onzekere toekomst ga ik tegemoet.

Dromen mogen niet over lijken gaan.

Ik kruip over de haag van de visvijver en spring met incorrecte gedachte over boerkinies naakt het water in. Wat kan het mij schelen?

 

 

Advertenties
Categorieën: column, Psychische kwetsbaarheid algemeen, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit thema, Zorgsector in VlaanderenTags: , , , , , , , , , , ,
%d bloggers liken dit: