Zoeken naar een nieuwe einder

Een maand na mijn eerste gesprek met een medewerkster van de arbeidsbemiddeling, Een Vlaamse overheidsdienst die mensen hoort te helpen in hun zoektocht naar werk,(Een niet onbesproken maar noodzakelijke dienst die momenteel aan een dringende hervorming bezig is. Of de hervorming afdoende zal zijn moet nog blijken.) , heb ik een nieuwe afspraak om mijn keuze te bevestigen om in september een lerarenopleiding aan te vatten. Ik heb na ons vorig onderhoud, dat aanvankelijk stroef verliep maar uiteindelijk wel iets heeft bijgedragen, besloten om mijn ervaringen in de zorgsector als leerkracht door te geven aan kandidaten zorg-verpleegkundigen.

Ik hoop werkelijk dat dit een nieuwe start is waar ik al zo lang van droom en eindelijk mijn verleden af te kunnen sluiten en de enorme kwaadheid die ik heb overgehouden aan het recente verleden in de zorgsector. De goede momenten blijf ik uiteraard koesteren en laat me zeker zeggen dat deze ervaringen doorslaggevend zijn geweest om in de eerste plaats te hebben doorgezet in mijn dromen en roeping als verpleegkundige en in de tweede plaats om ook te blijven opkomen voor de zorgsector in Vlaanderen en België.

Ook op andere vlakken heb ik belangrijke keuzes gemaakt voor verandering en heb me daar hard voor ingespannen en voor gewerkt. Het vele werken en schrijven, bloggen, dichten en sociale mediagedoe begint eindelijk zijn vruchten af te leveren.

Volgende week weet ik meer nieuws over het boek dat ik graag wil uitgeven en waar ik al jaren mee bezig ben. De eerste versie heb ik door de fulminatie van mijn rancune in het haardvuur gesmeten. Vier jaar schrijfwerk in de vlammen van het vurige leven. De scriptie van mijn nieuwe versie staat in de eindfase maar er is nog wel wat werk aan om de spel, typ, schrijf, stijl, en andere fouten eruit te halen vooraleer ik het kan afleveren om te laten testlezen. Via mijn neef die ook een aardige passie voor schrijven , een erg gelijklopende levensvisie, en een heel erg vlotte aangename scherpe pen heeft kwam ik het nieuws te weten dat hij een tweetal uitgevers heeft weten te vinden die wel eens een kijkje willen nemen naar mijn scriptie. Laat ons voorzichtig zeggen dat ze interesse tonen in mijn werk als auteur. Ik wil liever beide voeten aan de grond houden maar mag wel beweren dat mijn werk wordt gelezen door de mensen die er toe doen. Twee uitgevers vinden voor een boek is tegenwoordig een mirakel. De meeste beginnende auteurs moeten uitgeven in eigen beheer. Uitgevers zijn headhunters en zoeken talent met potentieel voor meerdere boeken die hen geld in het bakje kunnen bezorgen. Schrijvers lopen bij bosjes rond. Dat heb ik aan den lijve ervaren tijdens een cursus uitgeven in eigen beheer. De aula zat toen bomvol met mensen die aan het schrijven waren gegaan en geen uitgeverij hadden kunnen vinden die interesse toonde voor hun werk. Althans niet om het uit te geven.

Ik verkoop uiteraard geen berenvellen voor ik ze heb kunnen viseren en neerhalen met mijn longrifle. Bovendien is het lang geleden dat ik de film ‘ The deer hunter ‘ nog heb gezien. Maar dit ter zijde. De beer is nog niet geschoten.

Nu mijn verhaal ten einde loopt kan ik niet wachten om op één of andere manier het eindresultaat in een gebonden boek te kunnen aanschouwen. In de rekken zien liggen. Het lezen. Fier zijn op mijn werk die vele dagen en nachten hoofdbrekens, zenuwen, zweet, bloed en heel veel tranen heeft gekost. Een echte ‘Haghenbeek’ in de winkelrekken? Of misschien toch kiezen voor een pseudoniem. ‘Patrick Schnausser’ bijvoorbeeld vind ik persoonlijk wel een erg goede naam voor een schrijver. Klinkt wel een beetje oubollig en Holocaust aan maar wie maalt daar nog om?

Fierheid zou momenteel wel een welkom gevoel zijn om op mijn elan te kunnen verder doen na het geploeter en het gevecht met mezelf en de maatschappij die ik zo bekritiseer. Ook al zal ik kritisch blijven maar liefst met een andere insteek die minder rancuneus zal zijn en constructiever. Nu haal ik gewoon alles neer die op mijn weg komt en mij op gelijk welke manier irriteert. Met minder melancholie die momenteel doorheen mijn schrijfwerk een rode draad vormt. Ik wens geen nieuwe Brouwers te worden die aan de ontbijttafel triest zijn beschuiten smeert en met plakken gallige zwarte kaas belegt. Ook geen Hemingway of Bukowski die het leven zijn doorgestapt als verneukte en verzopen vaten. Daar is niets mis mee maar ik wil dat in mijn verdere leven de zon zal schijnen op mijn paden en zal weerspiegelen in mijn werk zodat ooit de herinnering aan mij een positieve kleur zal zijn al was het met een zwart randje. Dat naast mijn getormenteerde ziel een positieve kant mijn leven zal verlicht hebben en anderen tot inspiratie zal hebben gebracht in een sociale wereld die mij heel hard heeft gekwetst.

Ik hoop echt dat deze periode een kentering wordt in mijn leven waar ik al zo lang naar uitkijk. Onbevreesd mezelf mogen zijn, groeien en bloeien,. Ontplooien en een vrucht worden die zijn harde ruige bolster voor goed van zich af doet en zijn schoonheid en sappigheid, zijn zoetheid en smaak mag laten genieten.

Moegestreden ben ik. De tranen liggen steeds meer aan de oppervlakte van mijn uitgestreken gezicht. Een masker van een zorgeloos bestaan. Een masker van een clown. De littekens van het leven staan over mijn hele lichaam en ziel als ware het rivierbedden in een uitgedroogd landschap.

Mijn ziel is als een verfrommelde prop papier weggeworpen naar het hoofd van de leerkracht die zijn leerlingen niet kan boeien, noch in de hand heeft. Moge men mij oprapen en de kreuken glad strijken zodat men mij lezen kan en bewaren zal in een map met mooie gedichten die de moeite waard zijn. Moge ze mij oprapen als de ontbolsterde vrucht en zich aan mij tegoed doen. Met Gods wil is dit mijn allerdiepste verlangen.

Geloof is het enige dat mij nu nog rest. Breek dat geloof niet al men het belieft. Mijn enige houvast aan een erbarmelijk leven waarvoor ik steeds in de bres ben gesprongen en anderen heb proberen te behoeden en te helen van wat het hen heeft gebracht.

Ik zit in de schaduw aan de Brugse stadswallen. De vesten in de groene stadsgordel. De stad komt stilaan tot leven. De mensen lopen voorbij en zijn mij zitten op een bank. Ik schrijf in een schriftje en zie eruit als een vreemde blootsvoetse zonderlinge schrijver aan de rand van de samenleving, aan de rand van de grote en drukke stad. Het leven. Geen passant die mij een glimlach gunt, geen woord, ik voel hun blikken wel. Afkeurend voor het randgeval op de vesten niet ver van de brug over het ondiepe water. Neem een koord een steen en spring, voel ik hen denken. Ik begroet hen vriendelijk maar ze kijken angstig de andere richting op. Doof en blind voor zichzelf, al zeggen ze dat ze angstig zijn voor de vreemdelingen, werkloosheid, armoe, de dood. Ik lach hen uit en weiger een van hen te zijn.

Ik durf wel toegeven dat de stad mij angstig maakt en onrustig. De menselijke onbekende blikken zijn star en hard net zoals het verse blik bier die ik gulzig naar binnen giet. De smaak is bitter net als de menselijke blikken. Het brengt slechts een korte en irreële roes.

Ik hoop dat dit het laatste bierblik is op een vroege ochtend op een bankje aan de rand. De alcoholische roes is een giftige gedachte zonder inhoud en betekenisloos. Leeg zoals mijn bierpul die ik in de vuilnisbak werp samen met mijn peuken die ik er heb in gedeponeerd. Leeg en hol ook als de woorden op een kubus die mij steeds zal bijblijven als het symbool van een hypocriete zorginstelling waar ik veel lief en leed heb gekend. De kubus bevatte mooie woorden op de vlakken die begeestering, professionalisme, deskundigheid, menselijkheid en dergelijke zaken pretendeerden. De holheid van een betekenisloze visie waar ik me jaren had voor uitgesloofd. Een utopische en valse gedachte over een oprechte ontmoeting tussen gelijken, mensen, menselijkheid met liefde en waardering voor elkaar in de warme zorgzame omhelzing van dragende zorgzaamheid.

Een stukgeslagen droom van een jonge, jeugdige naïviteit. Breekbaar en broos maar ook de moeite waard om voor te vechten. Hoe lang kan je dergelijke broze porseleinen idealen blijven beschermen en naleven?

Een trieste indruk is het enige wat momenteel overblijft van een toekomstvisie van een kind die ooit het leven bejubeld en bezongen heeft.

Moge dat lied geen zwanenzang worden. Geen ballet van stervende zielen in het meer van troosteloosheid. Het meer waarin ik mijn kinderen leer zwemmen.

Advertenties
Categorieën: ADHD bij volwassenen, column, Psychische kwetsbaarheid algemeen, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit thema, Zorgsector in VlaanderenTags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

4 gedachten over “Zoeken naar een nieuwe einder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: