Impressie van een badstad.

Blankenberge, wondermooie stad.

Ik ga volledig op in de menigte die zich vandaag, in het midden van de tweede hittegolf van het hoogseizoen (in de zomer van 2018), op het strand van Blankenberge heeft vergaard.

Ik zit samen met mijn gezin aan een tafeltje met stoeltjes, een ligbedje en zitzakken voorzien op het terrein van zo’n hippe strandbar. De naam ervan doet je denken ergens aan de ligweide van ‘Copacabana’ rond te dolen. Het strand is minstens even overbevolkt.

Ik speel met mijn voeten in het hete mulle Noordzeezand.

Blankenberge wordt in de zomerse dagen bevolkt door mensen uit de rand van de samenleving.

Geen wonder dat ik opga in de menigte. Ik lijk erg goed op andere mensen op de rand.

De rand van de samenleving ligt niet zo ver van Blankenberge.

Antwerpen. De randparking van West-Vlaanderen ligt op een paar uur rijden van de kust.

Ook mensen uit het Noorden van Frankrijk, waar de Algerijnse kolonisten de plak zwaaien, zijn massaal naar mijn geboortestad afgezakt samen met hun vrouwen, kinderen, huisdieren en hun hele huisraad desgewenst.

Ze lopen rond in hun getatoeëerde blote basten en hun opgespoten steroïden bundels die een bussel spieren moeten voorstellen. Hun halfnaakte, bruin aangebrande, gerimpelde, vrouwen flankeren hen met goedkope sigaretten tussen hun lippen en een chihuahua in hun handtas. Een vleugje Chanel no5, afkomstig van de plaatselijke neger, die net z’n biezen heeft genomen bij het zien van ‘de boys in blue’, zeemzoetterig achter hen latend.

Met mijn gepiercete tepels en mijn tatoeages val ik, zoals ik al zei, helemaal niet op tussen de andere randgevallen uit het binnenland en het binnenland van het buitenland. -Soms maak ik de dingen graag moeilijker dan ze in werkelijkheid zijn.- 

Eigenlijk hoef ik hen niet te bekritiseren omwille van hun uiterlijk voorkomen.

Enkel mijn vrouw, die de schoonheid van een echte Vlaamse uitstraalt en mijn, bloedjes van, kinderen verraden onze afkomst. Ze gedragen zich gepast en erg voornaam. De hond is trouwens thuisgebleven.

Enkel onze zwembroek, badpakken, handdoeken en onze lectuur hebben wij meegebracht naar de zee. De frigobox is bij de hond gebleven. In Blankenberge hebben ze zelfs heuse supermarkten, warenhuizen, en andere winkels. Zelfs een winkelstraat met de passende naam ‘Kerkstraat’. Je kunt er over koppen lopen. Geen kerk is er te bespeuren. Originaliteit is echt de Vlaming bij paplepels ingegeven.

We lieten toch maar even alle vooroordelen los en begaven ons tussen de mensen en wandelden zigzag gewijs tussen de massa naar het strand, alwaar we nu gezeten zijn.

Smalend noemt men de stad Blankenberge, waar ik een groot deel van mijn jeugd heb doorgebracht, (in het hotel van mijn grootouders), ook wel eens Margiberge.

Ik heb een hekel aan die denigrerende naam. Ik voel me aangesproken en vind marginaliteit tegenwoordig zo’n rage geworden dat ik er niet aan mee wens te doen. 

Ooit heb ik Blankenberge, uit heimwee en tevens omwille van nostalgische overwegingen, naar mijn achtertuin in Oostkamp, waar ik een huis had gekocht, verhuisd.

Tijdens het verhuizen van Blankenberge naar mijn achtertuin werd ik toen op een dag door de politie tegengehouden met in mijn aanhangwagen wat zand alsook de toren van de King Beach. 

Ze konden niet echt lachen toen, die jongens. Ze hielden me staande en vroegen of ik me kon identificeren. Ik gaf hen mijn identiteitskaart, een exemplaar dat ik ooit had gevonden met de naam van een zekere Matthysen erop vermeldt. Hugo geloof ik, was de voornaam op het oversized identiteitsbewijs. De foto was niet erg flatterend maar dat was ik in die dagen ook niet echt dus namen ze me voor wie ik destijds pretendeerde te zijn.

Als bij wonder werd ik als een koning behandeld en werd vervolgens door een colonne ‘zwaantjes’ met zwaailichten naar mijn huis begeleid alwaar de kerels, met hun oranje helmen op, me hielpen het zand uit te laden en de ‘King Beach’ naast het casino en het serpentarium terug op te bouwen. Vorig genoemde bouwwerken had ik reeds meegenomen en in mijn hof geplant samen met de dijk. Er was nog heel wat werk voor de boeg. Maar arbeid adelt dus ik liet me niet kisten.- Zie, ik ben er nog steeds.-

Echt vriendelijke kerels waren die agenten. Echte vrienden zijn ze echter nooit geworden. Doch, ik apprecieer hen voor wie ze zijn. Vrienden zijn agenten zonder meer.

Mijn grootse zorg in die tijd, echter, was hoe ik het water naar mijn zee zou moeten gaan dragen? Ik probeerde er toen niet teveel aan te denken. Ik was namelijk net begonnen een vatje der Danaïden te vullen. Het werkje vorderde niet echt en ik dacht bijgevolg om toch maar een paar Poolse dagloners in te huren om het klusje te klaren. Polen en vaten vullen gaan hand in hand. Het kon ook zijn dat ze hun pensen vulden? Maar dat is slechts een kleine nuancering bij dergelijk werk. Bovendien zijn de sociale lasten voor Poolse werkkrachten makkelijk te omzeilen waardoor ze goedkoper dan Antwerpenaren en Noordfransen zijn. Ze zouden echt alles voor je doen die Polen. Zelfs het rollen van zakken, je moest het hen in die tijd niet eens te vragen.

-Nostalgische verlangens kunnen erg verslavend zijn.-

Na al het harde werk heeft Blankenberge trouwens niet erg lang meer in Oostkamp gelegen.

Toen mijn toenmalige vakantieliefde, Nancy, met de Westenwind verdwenen was heb ik het dan toch maar terug geschonken aan de plaatselijke bevolking. Deze waren ondertussen afgezakt naar het nabijgelegen Oostende. Soms ook wel eens ‘Koningin der badsteden’ geheten.

Uit humoristische- en (deels) ironische overwegingen besloot ik toch maar ‘een parel’ aan de kust terug te schenken. De zee neemt en geeft. Zo zal dat altijd blijven. Daarom hou ik van de zee. Je weet wat je eraan hebt. Ook al is ze verraderlijk en onvoorspelbaar. De zee heeft magie in zich. De eb en de vloed van het leven, de stroming waarop we allen drijven.

Zo komt het, dat ons gezin nu aan het strand in Blankenberge zit en niet in Oostkamp alwaar nog steeds mijn huis staat. Nancy heb ik nooit meer teruggezien. Mijn vrouw maalt niet om Nancy en heeft van mijn huis onze thuis gemaakt.

Ik ga mij, na het mijmeren over vervlogen tijden, een long island ice tea halen aan de bar en nip voorzichtig aan de hevige cocktail. Ik krijg zin om hem in één grote gulp mijn krop binnen te gieten maar zie er toch maar van af.

Zou er in Blankenberge ook aan binge-drinking worden gedaan? Daar denk ik aan. Een niet zo erg verrassende ingeving vind ik.

Ik heb er het raden naar want coma zuipende tieners slapen overdag hun roes uit in het nabijgelegen hospitaal op de dienst recovery en komen bijgevolg pas na hun infuus met wodka en andere derivaten naar buiten tijdens de nachtelijke uren en zoeken afgelegen bars uit zoals daar zijn ‘Het witte paard’, ‘camping Dallas’ en ‘Kosmoz’ en zo.

Tegen die tijd zijn wij al lang weer naar huis gekeerd. Ik vind dat niet zo erg. Mijn echtgenote ook niet.

Ik heb om die reden, en andere niet nader te noemen drijfveren, thuis een eigen recovery opgebouwd omdat me dat wel een trendy idee leek. Ik denk nogal graag buiten de lijntjes moet je weten. Erg trendy daarentegen heb ik nooit willen zijn. Toch vind ik mezelf behoorlijk baanbrekende ideeën hebben.

Ik laat mijn denken over decadent gedrag varen. Samen met de zeilboten, die in de verte, de horizon kleuren op het deinen van de baren van de zee.

Ik neem mijn mobieltje ter hand, die al de hele tijd, melodietjes, deuntjes en, toontjes uitbrengt. Ik drop hem in het bijna vol gebleven glas cocktail en probeer hem te verzuipen in de decadentie van het Blankenbergse strand. 

Misschien gaan we de volgende keer toch maar naar Knokke om te zonnen.

Advertenties
Categorieën: column, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , , , , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: