Relevantie van tolerantie.

Grenzen van de sociale tolerantie:

Vandaag zijn we (mijn echtgenote is in verlof) met z’n allen naar het plaatselijke recreatiebad getrokken.

Glijbanen, wildwaterbanen, buitenbaden, sauna, golfbad, zelfs een heus frietkraam (kroketjes-muur-kraam, voor de Nederlanders onder ons.) en een ligweide met allerhande luchtkastelen en ‘tjah’ luchtkastelen dus, zijn er aanwezig.

Vandaag is de hitte ten top gestegen en er lijkt een einde aan de buitensporige warmte te gaan komen. Een onweer is op komst om eindelijk wat verkoeling te brengen in de heetste zomer die ik ooit heb gekend.

Blijkbaar heeft de media het woord goed verspreidt. Massaal is blijkbaar iedereen afgezakt naar het zwembad om, in geval van een opkomend onweer, te schuilen of, bij aanhoudende zonneschijn, zich te recreëren op de faciliteiten buiten de beslotenheid van het drukbevolkte zwembad.

We zoeken een plaatsje op de ligweide. Veel ligbedden staan daar verspreidt op het dorre gras. (Waar ik gisteren nog inspiratie vond voor een gedicht opgedragen aan een vriend.). Weinig mensen zijn er op de zetels te zien. Handdoeken en lege tassen bezetten de zetels die er waren voorzien.

Ik kijk rond me en loop de hele weide rond. Enkel lege zetels te zien. We leggen ons dan maar op onze badlakens tussen de lege zetels die door anderen waren ingepalmd maar niet werden belegen.

Ik probeer tolerant te zijn tegenover mijn gebrek aan een zitplaats op een mensloze weide. Twee mannen, met zichtbare Arabische roots, trekken hun schouders op terwijl we een blik van herkenning uitwisselen. Ze leggen zich eveneens op hun badlakens.

Ach uiteindelijk komen er alsnog twee zetels vrij van mensen die hun dag in het water hadden doorgebracht en nu hun ligbed ter beschikking stelden die ze hadden opgeëist om hun ego te etaleren. Hun ego was erg leeg en hol in hun ongevulde zwemzak blijven zitten. De zakken stond er waarschijnlijk om, hun ongebruikte, bezit te bewaken.

De Arabische heren en wij delen de zetels terwijl we elkaar broederlijk de hand schudden. We verstaan elkander. Hoewel we leven in een maatschappij waar tolerantie erg fluctuerend is en zich binnen sociale schubgroeperingen van de gemeenschap veranderlijk voordoet. We laten onze vooroordelen over cultuur, religie, afkomst, geschiedenis even vallen en komen samen als mensen. We zijn tolerant in een samenleving waar normloos en waardeloos met elkaar wordt omgegaan. De erfenis van een welvaart na een oorlogsverleden. De overdracht van onze westerse weelde aan onze kinderen. Onze waarden en normen staan haaks tegenover die van Arabieren en Moslims. Toch voel ik de samenkomst als mens heel erg goed aan terwijl op dat moment alle normen en waarden leken te vervagen. We zijn mensen in een multiculturele samenleving, een smeltkroes waar we vroeger om stonden te schreeuwen.

De jongens delen de zetel en maken pret met elkaar. Ik sta de zetel af aan mijn echtgenote en blijf in de dorre grassprieten van de weide liggen op mijn strandlaken.

De overige stoelen blijven urenlang zonder menselijke bezetting op het grasplein staan. Waar ligt de grens om nog tolerant te zijn tegenover dergelijk egoïsme?

Ik voel me veel beter bij de hartelijkheid en verbondenheid van de allochtone gemeenschap dan met mijn eigen volk. Ik veracht de Belgische kleinburgerlijkheid en de ego’s die ons land bevolken.

Ik laat het maar los en probeer de grenzen van mijn tolerantie te bewaken. De heren op de stoel steken hun hand op en kloppen op hun borst ten teken van verstandhouding.

Waar ligt de grens van tolerantie? Vraag ik me vervolgens a.

Het is zo cultureel, demografisch, geografisch, geschiedkundig, religieus bepaald binnen ons denken in onze hokjes en onze drang om te stigmatiseren.

Volgende week liggen de bezetters van ligbedden aan het zwembad van een hotel aan de Turkse Riviera of, een chick hotel in een Egyptische badstad. Ze staan op in het kot van de nacht om handdoekje leggen te spelen. Dat weten de twee oprechte heren ook en malen er niet om dat deze westerse idioten hun eurocenten er zullen nalaten.

De terreur bevindt zich niet enkel in Arabisch gebied of, Moslimlanden. De terreur van het Westen speelt zich af aan de rand van het zwembad.

Een genuanceerde blik op de wereld maakt ons tolerant tegenover sociale intolerantie denk ik dan maar.

Advertenties
Categorieën: ADHD en creatief schrijven, column, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
%d bloggers liken dit: