Een zondagmorgen met een visie.

De levensvisie van een creatief denker.

Veelbelovend had de voorbije zondag zijn aanvang genomen.

Het berichtje, dat mijn vrouw een extra dagje verlof kreeg op maandag, deed zeer plots de zonnestralen van onder het emotionele donkere wolkendek tevoorschijn komen.

Het vooruitzicht om het nog een dagje te kunnen doen zonder de wekker deed het gemoed, om van de dag iets moois te maken, plotseling oplaaien.

Ik heb een hekel aan opstaan. Dus kocht ik mij onlangs een speciale wekker aan.

Een fantastisch staaltje techniek is die wekker van mij.

Hij wekt je nooit.

Dat maakt het net een goede wekker want, ik heb een vreselijk humeur als ik plots en door een onverwacht geluid, uit mijn dromen word gerukt.

Ik kocht het ding, voor een prikje, bij een plaatselijke brocanterie.

De uitbater had iets weg van een personage uit een serie, die in de zomer en in de winter, vaak op de nationale tv is te zien. (Ook in de herfst en de lente trouwens.)

Een gedrongen man met iets valsaardig over zich. Een slijmbal met een dikke pens en een dunne portefeuille.

Ik liep de zaak rond en prospecteerde zijn handelswaar.

Hier en daar, tussen het Chinees porselein, in België vervaardigt, en het Delfts blauw, uit China, stond er een stuk dat enige geldelijke waarde had.

De handelaar had geen idee van de waarde van zijn koopwaar. Ik had op dat moment geen interesse voor antiek. Zelfs niet om er een grote slag geld mee op te strijken.

Ik zocht er naar een wekker die bij mijn persoonlijkheid en bij mijn persoonlijke wensen past wat wekkers betreft.

Mijn wensen en ideeën over wekkers zijn zeer specifiek en erg aangepast aan mijn eigen identiteit.

Wekkers zijn echt bewonderenswaardige instrumenten.

Staaltjes van techniek, mechaniek en gemaakt door een ongelofelijk menselijk vernuft.

Ik ben zo gek op wekkers dat ik er al een heel deel heb versleten in mijn leven.

Mijn moeder droeg elk exemplaar ten grave, op het plaatselijke vuilnisbelt, nadat ik ze keer op keer, met spijt in mijn hart, tegen de muur had gekwakt of, met geweld, onder mijn vuist, of, voetzool, had vernietigt omdat ze een irriterend geluid hadden uitgebracht en mij aldus mateloos stoorden tijdens mijn slaap.

De man van de brocanterie had wel zo’n idee van wat ik zocht beweerde hij.

Hij liep vervolgens door, de puinhoop, van zijn magazijn en wist precies te vinden wat hij in gedachten had.

Zelfs mijn chaotisch denken was ordelijker dan de toonzaal van de demagogisch ingestelde idioot. Het was al een wonder dat de man zijn weg naar de toonbank kon terugvinden.

(Meestal vind ik ook wel terug wat ik zoek binnen mijn gedesorganiseerde en verneukte hersenstelsel. Gelukkig beschouw ik mezelf niet als een idioot.)

Hij kwam met een aftandse wekker terug.

De wijzerplaat ontbrak en de grote wijzer en de kleine waren van plaats gewisseld.

Er stond een bel bovenop het voorwerp dat, ooit, een zilveren schijn moet hebben gehad..

De klepel ontbrak in de bel.

Eveneens was het raderwerk voor het instellen van het alarm stuk geraakt door de tand des tijds. Deze had duidelijk zijn werk gedaan.

Het was precies wat ik zocht. Een wekker om niet op te staan. De droom van elke werkende mens.

Ik pingelde de prijs af en kocht het ding voor 2 euro over van de vrek die er drie voor wilde krijgen.

Een koopje noem ik dat.

Dergelijke vernuftigheid kan men in de hedendaagse mediamarkten of betere elektronicazaken niet meer vinden.

Zelfs op het internet is de kans erg klein.

Ik ben zeer blij met de aanschaf van mijn wekker. Weinigen zullen het mij nadoen. Laat staan op het idee komen.

wekker

Toen ik deze morgen dus de morgenstond aanschouwde en het bericht vernam dat mijn echtgenote deze morgen de melding kreeg van een extra dagje verlof stelde ik voor dat ze deze avond mijn wekker mocht lenen.

Een mooi en liefdevol gebaar is dat, je wekker uitlenen.

Wekkers zijn erg persoonlijke en intieme, dierbare voorwerpen.

Men leent niet zomaar een wekker uit.

Zelden leen ik ook mijn hond uit, of mijn kunstgebit. Er zijn zo van die dingen die een mens naar waarde schat.

Mijn vrouw bijvoorbeeld heb ik nog maar zelden uitgeleend. Voor mijn vrouw vraag ik trouwens een symbolische waarborg. Je weet maar nooit of, je ze niet meer terugkrijgt.

Zo gaat dat nu eenmaal met zaken die men uitleent. De lener in kwestie beweert het niet te hebben ontleend of, is met de noorderzon verdwenen samen met je materiaal.

Met mijn echtgenote wens ik dergelijke zaken niet te riskeren en aldus vraag ik voor haar een waarborg.

Mijn wekker leen ik enkel uit aan mijn vrouw.

Deze morgen toen ik wakker werd. Het was iets later dan gewoonlijk, want mijn vrouw had immers mijn wekker geleend, kwam ik al geeuwend de trap afgestrompeld.

Ondertussen zong ik een lied over smurfen en een duiventil en zo.

Een mix van liederen die in goede oude tijden door de toenmalige sterren van het Vlaamse levenslied ten berde werden gebracht.

Met polonaise en ander gedans tot gevolg.

Tussendoor mompelde ik een gedicht van Paul Van Ostaijen over een boem en een paukenslag.

De trap telt zo’n twintig treden ongeveer. Ik was aldus snel na het ontwaken reeds druk in de weer met hersengymnastiek en gezever op de wereld los te laten.

Ik betrad de woonkamer en zag dat mijn wekker voortreffelijk werk had geleverd want mijn kroost bestaande uit mijn vrouw en twee bloederige kinderen. Meestal ook wel bloedjes van kinderen zaten reeds in de sofa naar een film te kijken (Over een voetbalteam die in Frankrijk beland waren en er allerlei fratsen en avonturen beleefden die je niet voor mogelijk kunt houden.)

Ik haat films.

Dus ik kus iedereen gedag en zet loeihard een nummer van Sepultura op.

Een Braziliaanse hard metal band uit een ver verleden onder leiding van de frontman Max Cavaleira.

roots

Roots’ is een nummer die iedereen een metertje van de grond doet opspringen als het in alle glorie losbarst.

Mijn kroost zuchtte en beklaagde zich reeds dat hun vader zijn wekker niet had aangezet.

Zonder mijn gepersonaliseerde wek-apparaat ben ik een onuitstaanbaar sujet.

Echt een klootzak van vanjewelste.

Zelfs zonder dergelijk materiaal ben ik een ergerlijke kerel die niets liever doet dan mensen op stang jagen en hun dag zuur te maken.

Ik vind dat ik het recht heb om een aarshol te zijn. Anderen zijn voor mij meestal ook binnen de categorie van de onuitstaanbare, griezelige, neukende, slijmende, rottende, verachtelijke, debiele, schijtzakken te situeren.

Sommigen zijn dat niet en dat is maar goed ook want uitzonderingen moeten er wezen.

Uitzondering maakt van het leven een boeiende belevenis.

Voor één ding maak ik een uitzondering in de meeloopmaatschappij waar conform gedrag, met waarden en normen die niet de mijne zijn, de maatstaf voor het leven is geworden.

Dat is de reden dat ik een klootzak wil zijn net als alle andere mensen.

Voor de rest probeer ik me van hen te onderscheiden door non-conformistisch gedrag te vertonen die zelfs de grootste kloterij op deze godvergeten aardkloot overstijgt.

Ik hou ervan om de mensen hun blikken te voelen priemen als ze me, blootsvoets, in de winkelstraat zie lopen, met een zwarte ‘Los Angeles lakers’ pet op m’n kop, en de cap van m’n hoodie opgezet, terwijl het buiten dertig graden is.

Ik gun hen geen blik.

Ik heb schrik gekregen van mensen.

Ik voel ze wel zonder dat ik ze hoef te zien.

Ze kijken raar op terwijl ik hen ontwijk zonder aan te kijken en met mijn ogen op de kasseien, van de Brugse binnenstad, gericht onachtzaam voorbijloop.

Hoe kan dat nou.” Voel ik hen dan denken.

Ja ik hou ervan om mensen te jennen.

Mensen zijn klootzakken die in een kudde lopen met maar enkele doelen in hun leven. Veel geld verdienen, bekeken worden, weinig werken, citaten herhalen uit de krant of, uit het nieuws op de tv, eten, drinken en neuken.

Drinken en neuken is één van de weinige zaken waar ik niets op tegen heb.

Dat komt omdat het idealen zijn waar mensen graag prat op gaan het erg goed te kunnen. Het tegendeel is echter waar. Ze doen het erg weinig en bakken er niets van.

Liegen is eigen aan mensen en opschepperij is zo’n wansmakelijk iets dat ik er een levensdoel van heb gemaakt om net die dingen te doen waar mensen zo graag over pochen maar het zo weinig doen.

Daarom kocht ik een wekker om niet op te kunnen staan.

Schrijf ik .

Leg me toe op poëzie.

Neuk ik de pannen van het dak en zuip me dagelijks onder de tafel.

Meestal is er onder de tafel niemand te verkennen.

Hoewel ik dacht te hebben begrepen dat de meeste mensen iedereen onder de tafel kunnen zuipen.

Onder de tafel is het eenzaam leven. Dat kan ik je wel zeggen uit ervaring.

Zelden zag ik zo weinig volk dan onder een tafel of een toog.

Neuken, daarvoor moet je bij de hoeren zijn. Hoeren neuken erg veel. Veel meer dan de meeste opscheppers beweren.

Hoeren zijn de basis van onze maatschappij en’ belichamen’ bovendien mijn levensvisie. Ik heb voor prostituees oneindig veel respect.

Ze neuken de pannen van het dak en zuipen je portemonnee te pletter.

Ze lullen je met mooie woorden als gedichten hun vitrine in.

Ze kunnen als de beste schrijven. Ze noteren de grootste cheques uit die je ooit hebt gezien.

Bovendien hebben ze geen wekker nodig want hun bed dient niet om in te slapen. Maar om klootzakken in het zak te zetten.

Hoeren zijn de mooiste wezens in deze wereld.

bordeel

Ik ben trots om een hoer te zijn in deze verneukte maatschappij.

En op mijn nieuwe wekker.

Advertenties
Categorieën: column, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

4 gedachten over “Een zondagmorgen met een visie.

  1. Wat een geweldig schrijfsel alweer. Ik drink het op met mijn ochtendkoffie en bezorgt me een glimlach. Weg met het ochtendhumeur. En wekkers, vreselijk vinden ik ze. Ik heb er gelukkig momenteel geen nodig. Ik moet pas om 10.30 naar mijn werk vertrekken. Zalig is het om gewoon uit te kunnen slapen. En als ik er eentje nodig zou hebben, zou ik er eentje kopen met licht. Fijne dag!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: