Oude mens in een nieuwe spiegel

Spiegel van progeria:

spiegelbeeld

Het was nog erg vroeg toen ik deze morgen wakker werd. In een oceaan van zoute transpiratie. Door angst bevangen uit een droom gerukt.

In de meeste gevallen kan ik maar zelden een droom reconstrueren of, de herinnering eraan laat zich althans onmiddellijk terug los.

Deze keer was de droom echter blijven zweven onder het oppervlak van mijn ‘zijn’.

Ik was een oude man en bekeek mezelf in de spiegel van het leven. Rimpels vormden mijn gelaat tot een sinaasappel die te lang in de zon, onder de takken van het open bladerdak, van de boom waar hij ooit groeide, had gelegen en waarvan hij zich had los gelaten. Ik staarde naar mijn lichaam dat er net zo uitzag als de gevallen rimpelige vrucht. Meanderende lijnen. Diepe groeven door ouderdom en het leven op de huid van mijn lichaam geërodeerd.

Mijn handen waren de verschrompelde klauwen van een leeuw. Niet zo’n stoere Vlaamse leeuw die kracht uitstraalt. De klauwen van een dier dat zijn leven lang in de zon had gelegen om op het gevangen prooi te wachten van zijn onderdanige leeuwin.

Oud, seniel, impotent en frigide stond ik daar voor die spiegel. De spiegel die niets anders weerspiegelde dan dat. Een beeld van een geschrompeld oud mannetje.

Een spiegel waar ik elke morgen in ijdelheid mezelf had beschouwd om de lijntjes van m’n baard bij te scheren, mijn haar op te pimpen, een puistje uitkneep die mijn wezen ontsierde, en het daardoor nog erger liet voorkomen dan het eerst was. De jonge kerel die er ooit was geweest was verdwenen.

Zo waren ook de herinneringen aan het leven zelf erg vaag geworden.

Ik keek naar de reflectie van het beeld van wat ik was geworden. De meanderende stromen van gebroken levenslust, die mijn lichaam hadden gevormd tot wat ik in de spiegel zag, getuigden stil van bruisend leven dat er ooit moest zijn geweest.

Een leven dat evengoed leeg kon zijn geweest en waardeloos. Er stroomde geen leven meer door de beddingen die droog op mijn armen, mijn benen, mijn gelaat waren achtergebleven.

De resten, de ruïnes, van vitaliteit en van levenslust, als teken van wat ooit een mensenleven was geweest. De rest was aan mijn geheugen ontnomen en had zich op mijn huid vastgeklonken. Onttrokken aan mijn geest.

De herinneringen van wat er ooit was geweest waren weggespoeld samen met het water dat ooit een strak landschap kleur moet hebben gegeven.

Van een stroom, die er ooit moet hebben gevloeid, was enkel een droge bedding overgebleven in een tranendal. Het lichaam, de belichaming van een leven.

Mijn levende reflectie in een spiegel.

Een spiegel is vrij van elke leugen en het beeld dat tot mijn zintuigen kwam was realiteit. Onrealistisch door een droom tot werkelijkheid gebracht.

Ik leefde in een illusie. Dat moest wel. Het aardse leven is een droom, een utopische gedachte die ons het rad voor ogen draait dat we mens zijn.

appelsien

Geen wonder dat ik na twee uren slaap in een ware angstpsychose wakker werd in een zoute plas vocht dat uit de diepste poriën van mijn lichaam een uitweg had gezocht en zich in de lakens en mijn slaapkleed had vastgezet.

De gedachte dat mijn leven zinloos en betekenisloos zou zijn kon ik niet verdragen. De vervagende herinnering aan dat leven liet een ongenaakbare angst bij me na.

Angst om de beelden, de woorden, de zinnen, de teksten in een verhaal dat ik zelf had geschreven te verliezen. De gedachte liet me niet los en ik keek mijn vrouw aan die naast me lag. Vredig lag ze daar in al haar schoonheid. Rustend in een heerlijke droom van romantiek die haar slaap rustig hield en haar ademhaling constant en regelmatig.

Het bracht me niet tot rust. ‘Och wat zie ik haar graag’. Zal ik haar nog even graag zien op de dag dat zij voor de spiegel zal staan? Vast wel. Ik zie haar graag om wie ze is.

vrouw

Lichamelijkheid is biologische drang tot voortplanting van een onderontwikkelde soort met de pretentie van narcistische grootheid.

Ik zie graag een mooie vrouw, maar ik vind mijn vrouw mooi om wie ze werkelijk is. De lichamelijke imperfecties daar let ik niet op. ‘Neen’ Ik besef dat ik dat nooit heb gedaan. Mijn vrouw is mooi. Daar twijfel ik niet aan.

Ik fris me wat op in de badkamer en de droom spoelt langzaam samen met het badwater de riool in. De afvoer van het mensenleven.

De pijn en de angst die de spiegel me had voorgehouden was echter echt geweest.

Het ontwikkelen van een scheut, het vormen van een bloem, het dragen van de levensvrucht, de oogst in het najaar en het sterven in de winter. Het leven is een komen en gaan. De herinneringen vervagen om rustig in te slapen onder een wit deken na de levensstorm die over ons heenwalst.

Ouder worden is een angstige bevrijding van het woelige leven op de aardkloot waaraan we zijn ontsproten.

Ouder worden is een deel van ons levenslied dat crescendo tot een kakofonie van Orf-instrumenten komt  tijdens het groeien om dan uit te sterven in een melodieuze harmonie die decrescendo de ballade afsluit van een levensorkest. De carmina burana van de mens.

notenbalk.jpg

Ik zet de laptop aan en schrijf verder aan mijn verhaal.

Ik ben reeds een uur lang ouder aan het worden sinds ik uit mijn droom ben ontwaakt.

Toen ik me aan de spiegel opgefrist had zag ik warempel enkele grijze haren in mijn haardos verschijnen.

Eeuwige jeugd?

Nergens voor nodig.

 

Advertenties
Categorieën: ADHD en creatief schrijven, column, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , , , , , , , , , , , , ,

6 gedachten over “Oude mens in een nieuwe spiegel

  1. Over de zin van het leven heb ik ook veel nagedacht. Verder dan dat het niet zinloos is kom ik niet. De ware zin van het leven heb ik nog niet gevonden. In de godsdienst kan ik hem niet vinden. Ik zou het eerder in een immens grote natuurlijke kracht zoeken, iets wat voor ons als mens niet te bevatten is. Daar neem ik voorlopig vrede mee.
    En ouder worden? Ik heb me in gans mijn leven nog nooit zo goed gevoeld dan nu. Ik voel me nu innerlijk veel rijker mede doordat ik mezelf veel beter ken dan vroeger.
    Lichamelijk ouder worden en dood vrees ik niet echt. Over 20 jaar neem ik deze laatste woorden misschien terug, wie weet?

    Like

    1. Els ik beantwoord zelden etherische kwesties. De zoektocht naar het leven hoeft iedereen zelf te doen. Iedereen zoekt naar religie. Geloof is de kracht om te leven. Als je niets meer geloofd dan doe je een daad van wanhoop want dan is er niets meer om te leven. De kracht die jij beschrijft is de kern van elk geloof of deze nu religieus is of niet. Ik heb in Confusius en de oosterse filosofie gevonden wat voor mij religie (christendom in mijn geval) betekent. Ik had veel te lang in de religie en het westers wijsbegeerte gezocht en het niet gevonden. Ik help je op weg door te zeggen dat de kracht die jij beschrijft overal om je heen is. Daarin kan je God, Allah, Jahweh,… vinden. Ik ben wie ik ben, ik ben overal, ik ben nergens, ik zal je als een wolk beschermen en steeds achter je aan gaan. Ik heb geen naam want ik ben wie ik ben. De woorden van Mozes de Hebreeuwse profeet die aan de basis ligt van elke religie. Enkel als je tot de kern komt zal je begrijpen wat geloof voor jou is. Het Confusiaans denken geeft de sleutel in zich. De moeite waard. En nu geef ik je meteen de sleutel. De sleutel is de natuur. Kijk om je heen en je zal plots wel voelen waarover ik het heb. Je voelt alvast iets krachtig. En dat wil zeggen dat je zoekend bent. Zo. Beschouw dit als een geheimpje. Groeten. Toedeloe.

      Like

  2. Mijn grootste paniek was toen mijn dochter 32 jaar geleden werd geboren en ik besefte , dat ze vanaf nu elke dag een beetje van mij weg zou groeien. Het was mijn eerste angst voor “ouderdom”. Zoveel jaren later heb ik er vrede mee. Ik wil best wel oud worden en de rimpels erbij nemen. T is dat of vroeg sterven en dat laatste zie ik al helemaal niet zitten.

    Like

    1. Echte angst om ouder te worden heb ik niet. Om te sterven evenmin. Vroeg sterven is altijd voortijdig het leven verruilen maar voor mij heeft het zoeken naar religie dit alles betekenis gegeven. Ik vond religieuze antwoorden in de teksten van Confucius. ( Een leer die losstaat van elke Godsdienst.). Daarna las ik delen uit het oude testament en de Koran en besefte dat alles te vinden is in de natuur en de cyclus van het leven. Ouder worden en sterven horen daar onlosmakelijk bij dus zoek ik de hemel hier op aarde. Dat geeft veel kracht en doet de angst om heen te gaan verzachten. Fijne dag verder.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: