Relaas van een verloren droom.

Over appels, eieren en peren:

Brandon Vanderginste was niet de slimste van de klas. Zijn naam alleen al deed zoiets vermoeden.

Vader Vanderginste, daarentegen, mocht dan ook wel geen primus zijn geweest. Hij had allerminst een gevoel voor humor en het aanvoelen voor aankomende dramatiek.

Hij had zijn vrouw laten zitten op de dag van Brandons geboorte en vervolgens het vliegtuig genomen richting Thailand.

vliegtuig

Hij had eieren voor z’n geld gekozen en liet z’n lelijke, aan dwaasheid lijdende, dikke vrouw achter met hun ongeboren kind.

Als het kind op zijn moeder zou gaan lijken? Dat kon hij zichzelf niet aandoen.

De genetica kent weinig geheimen meer en de kans dat het kind zo rond als een appel zou zijn of, zo lelijk en zo dik als z’n moeder was, was zo’n negentig procent.

“Men moet het lot niet tarten en bovendien is het in Thailand lekker warm.” Was de gedachte van vader Vanderginste. De vrouwen trouwens waren er, (in die tijd reeds, al dan niet met penis voorzien ) veel mooier dan die kenau van hem.

Hij nam aldus het vliegtuig naar betere oorden en zocht er zijn geluk.

Dat speelde zich ondertussen zo’n twintig jaar geleden af.

Brandon reed deze ochtend met z’n scooter richting Oostende langs de vaart die Brugge met de koningin der badsteden verbindt. De opkomende zon deed het kanaal blinken en spiegelde in het kabbelende water dat rustig naast hem verder gleed terwijl hij, over zijn stuur gebukt, verder snorde naar zijn nieuwe leven.

scooter

(Het kanaal Brugge-Oostende. Het kon evengoed Oostende-Brugge zijn geweest maar ze hadden van Brugge richting Oostende gegraven, waardoor de naam Brugge-Oostende meer voor de hand lag. Zo verging het ook met de kanalen Brugge-Damme, en Brugge-Gent.

Deze informatie is geheel ter zijde en evengoed historisch niet geverifieerd.)

Aldus reed Brandon met z’n aftandse brommer, die hij had geruild bij de plaatselijke lommerd voor een koersfiets, die hij had gejat op de Brugse markt, in de richting van Oostende, waar een klein vliegveld is gelegen.

Vanderginste had gisteren vernomen dat het lelijke loeder, waarmee hij op de toiletten van het plaatselijke café had zitten vossen, zwanger was geworden.

Hij nam het zekere voor het onzekere.

Hij betwijfelde wel of hij de vader van het kind was.

Evengoed bedacht hij wie er nou zo gek zou zijn als hem om zijn vogel in het lelijke wijf te gaan steken?

Aldus speelde hij op zeker gezien de kans klein was dat het kind van een ander afkomstig zou kunnen zijn.

De familie Vanderginste waren echte keien op het vlak van kansberekening. Dat was zowat het enige waar ze erg goed in waren afgezien van het feit dat ze enorm goed waren in de kunst van het vogelen.

genen

Steeds dichter, en dichter, en dichter kwam de skyline van de Badstad Oostende. Het kriebelde in zijn buik als hij eraan dacht om dezelfde vlucht te nemen die zijn vader twintig jaar geleden ook had besloten te nemen.

Het kriebelde ook om hem het heuglijke nieuws te gaan vertellen dat hij niet op z’n moeder leek maar eerder de lafhartige aard van zijn vader had geërfd. Zijn voorkomen was een mengeling tussen een grote, dikke hersenloze mossel en een dun schriel behaard mannetje geworden. Even lelijk als zijn moeder is, lafhartig als zijn vader, zonder enige aanleg tot intelligentie en behaard als een homo sapiens. (Hij liep trouwens amper rechtop en had een prononcerende onderkin door de rest van zijn schedel verbonden met een veel te kleine hersenpan.)

sapiens

Hij sloeg net voor Oostende rechtsaf richting het vliegveld dat, ietwat landinwaarts, lag en aan de andere kant van de stad, weg van het kanaal. Hij gaf gas om zijn vlucht zeker niet te missen.

Bijna reed hij een perenboer overhoop, die een kar voor zich uit droeg, met zijn koopwaar uit Limburg. Hij was naar hier gekomen om zijn vruchten aan de man te brengen. De Russen hadden een handelsembargo voor de Belgische fruittelers ingesteld zodat je, je fruit, voor geen appels of peren meer verkocht kreeg op de internationale markt. (Rusland is de grootste exportmarkt voor Belgische appels en peren.)

De perenboer schrok op. Zijn fruitkar slingerde over de weg. Hij liet ze los. De peren zochten hun weg over de kasseiweg terwijl Brandon ter excuus zijn hand opstak richting de Limburgse idioot met zijn overrijpe peren.

De tocht van Limburg naar Oostende is lang en lastig met een handkar. Bovendien zijn Limburgers erg traag. (Heb ik me laten wijsmaken.)

Meteen de reden waarom ik geen peren eet in onze contreien. Eveneens eet ik geen vis in Limburg. –

duwkar

Aan schroeiend tempo reed aldus Brandon verder naar de luchthaven die naderde, en naderde, en naderde. Vanderginste kon niet meteen zeggen of het nu wel de luchthaven was, of, hijzelf het was die het vliegveld naderde. Het had echter weinig belang. Als het maar dichterbij kwam was het al lang goed genoeg voor hem.

Hij trok de gashendel nog wat verder open en benaderde, al doende, een snelheid van om en bij de vijfendertig kilometer per uur.

Erg snel in vergelijking met een koersfiets. Die gemiddeld aan dertig rijdt. (Als je wat kan trappen.)

Hij had de lommerd wel erg in de zak weten te zetten. Een Merckx koersfiets tegen een brommer omruilen. Hoe gek moet die kerel niet zijn geweest om dat te doen? Hij snorde verder op zijn buit en verzonk in zijn gedachten.

Hij zag de mooie vrouwen al voor zich die hem zouden opwachten. De hotels, de bars en de bordelen in Pattaya. Hij zag het voor hem en dat deed een glimlach op zijn lippen verschijnen. Het geluk lachte hem toe.

Het kwam dichterbij, dichterbij en dichterbij.

Hij stalde zijn brommer op een plaats waar het niet mocht. Hij zou nimmer terugkomen naar dit land. Dat had hij vast besloten. Dus maakte het niet erg uit.

Pataya

Hij nam twee koffers van het bagagerek en liep haastig richting de ingang van het luchthavengebouw.

In zijn handbagage, een rugzak, zat het ticket richting zijn toekomst. Alsook bevatte het een familiepack condooms, een blik of vier goedkope pils, wat dollars (om bij aankomst te ruilen in baht), een exemplaar van de zondagskrant (om in geval van nood zijn kont af te vegen als hij onverwacht het zenuwschijt zou gaan krijgen) en een boek over genetische kansberekening.

Hij sjouwde met zijn twee koffers richting de incheckbalie om zich in te boeken voor de vlucht.

Er stond slechts één persoon voor hem. Die had een vlucht richting Benidorm geboekt.

Hij grinnikte bij de gedachte dat ginds enkel oude dames te krijgen waren. ‘Weinig soep kan je daar in koken.’ Dacht hij terwijl hij ongedurig op zijn beurt wachtte om eindelijk de tarmac te mogen betreden en weg te vliegen van dit vergeten land.

Waar hij heen ging daar lag het aards paradijs van de wereldse decadentie.

Neuken, zuipen en klaverjassen op café of, in één of andere stripclub. Wat kon het leven meer te bieden hebben?

Terwijl hij nadacht over zijn bestemming en zijn keuze om het leven alhier te ontvluchten. (Om weg te lopen en de tuin van eden te gaan zoeken.) Had hij niet eens opgemerkt dat de man voor hem reeds zijn koffers had gepakt.

De bediende riep voor de tweede maal om tot bij de balie te komen.

Hij schrok op en doorzocht zijn rugzak naar het ticket.

De condooms, de krant, de blikken bier, het geld, wierp hij in paniek op de desk omdat hij het ticket niet meteen vond. Het lag helemaal onderaan.

De bediende trok een vreemd gezicht bij het aanschouwen van de bedenkelijke inhoud van de handbagage maar knikte toch goedkeurend als hij de bestemming zag op het ticket dat hij uiteindelijk in zijn handen kreeg.

Hij checkte Brandon in voor de vlucht en wenste hem veel succes in het land van melk en honing.

Brandon nam op zijn beurt zijn koffers en haastte zich richting de douane. Eindelijk nog een stapje dichterbij.

douane

Aan de douane stond een rij wachtenden vanjewelste. Zeker Tien heren met gepakte koffers gingen voor hem het vliegtuig opstappen waar hij ook een plekje zou gaan krijgen.

Hij nam het er maar bij en trappelde ongedurig wat in het rond tot het zijn beurt was. Hij dacht aan het avontuurtje op het toilet en het kind dat zou worden uitgebroed.

De man voor hem verliet het sas en het was zijn beurt. Hij legde zijn koffers op de band die door de scanner gleed. Zijn handbagage mocht in het mandje en werd tot de bodem toe handmatig doorzocht door de douanier van dienst.

De weg lag bijna open. Zijn toekomst. Nog een stapje dichter bij het vliegend gevaarte die hem zou gaan meenemen naar een ongekend geluk.

Na de controle van de handbagage mocht Brandon door het sas. Daar lag ze. De oneindige vrijheid.

Hij greep naar z’n koffers. Terwijl hij grip had op de handvatten greep een hand zijn bovenarm beet. Een stem beval om te blijven staan.

Wat zal dat betekenen?’ Vroeg Brandon verbaasd.

U heeft uw bagage niet correct aangegeven mijnheer’ Zei de stem.

U zegt?’

De inhoud van uw koffers mijnheer. U heeft het niet correct aangegeven.’

Hoe bedoeld u?’

Etenswaren moeten aangegeven worden mijnheer. Dat heeft u, al dan niet, per ongeluk nagelaten. Uw twee koffers bevatten enkel voedsel. Het is niet aangekruist op uw formulier.’ Zei de diender.

Ik heb enkel wat fruit en wat eieren mee.’ Zei Brandon verbaasd.

Ja dat bedoelen we net. Een koffer met appelen en een koffer eieren? Wat bent u van plan te doen? We stellen ons deze vraag uit nieuwsgierigheid. Maar u kunt beslist niet vertrekken omwille van het niet aangeven van het voedsel.’

Ik heb me laten vertellen dat men in Pattaya kan neuken voor een appel en een ei.’ repliceerde Brandon.

appel en ei

De douanier begon te lachen terwijl hij Brandon omdraaide en terugstuurde van waar hij was gekomen.

Onderweg naar de uitgang kreeg hij een papiertje met een aardige boete in de hand gedrukt.

Vanderginste verstond er niets van. Hij keerde terug om zijn brommer op te halen.

Hij zag dat de politie er aan kwam om het ding op te halen en de dader te zoeken en op te pakken.

Brandon peerde n’em snel. Terug in de richting van zijn toekomstige vrouw en zijn ongeboren kind.

Het relaas van een verloren droom.

Brandon werd door middel van zijn huwelijk eigenaar van een legbatterij kippen.

Hij kweekte al doende de rest van zijn leven kippen en verkocht hun eieren.

Had hij maar peren wezen kweken in Limburg.

Advertenties
Categorieën: ADHD en creatief schrijven, column, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

2 gedachten over “Relaas van een verloren droom.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: