Zoekend naar eenheid.

Unity:

Gebeurtenissen in een mensenleven hebben vaak een achtervolgend karakter. Ondanks de inspanningen om je ervan los te maken blijven ze zich aan je hechten.

We verliezen de controle over zaken die we niet erg meer in de hand hebben en ze worden vervolgens helemaal niet meer te overzien. Laat staan dat we ze nog zouden kunnen controleren.

Deze morgen, ik had de brievenbus nog niet geleegd, krijg ik een telefoontje van de deurwaarder of ik een betaling niet uit het oog was verloren. Er was gisteren een brief gepost. Ik was niet thuis geweest.

In avondlijke uren durf ik zelden de straat op. Het donker maakt me bang en ik heb schrik van mensen. Ik ledig aldus nooit mijn brievenbus tijdens of, na het vallen van het donker.

Terwijl ik me net naar de voorgevel begeef om de bus te legen kreeg ik het telefoontje. Ik reptte me terug naar buiten en nam de brief in  beschouwing.

Een onbetaalde parkeerboete. Ze kwam uit de tijd dat ik nog patiënten vervoerde om, hen de trein te laten nemen op weg naar hun familie of, elders heen waar dan ook?

Ik had zijn invaliditeitskaart blijkbaar niet voldoende zichtbaar op mijn dashboard gelegd en had de boete over het hoofd gezien. Alles zou wel in het dossier terechtkomen dat ik had ingediend op de griffie omwille van mijn ontslag dat volgens mijn gevoel niet correct werd afgehandeld.

Met fouten langs beide kanten. Ik ben niet te beroerd om dit toe te geven.

Het zullen woorden tegen woorden worden die de zaak zullen uitmaken, rechtvaardigheid? Wie weet? 

justitia

Ik weet dat mijn woorden op eerlijkheid en oprechtheid zullen zijn gebouwd. Wat hun woorden zullen zijn? Dat is hun zaak. Ze kunnen wel erg schadelijk zijn voor mijn zaak. Mijn leven.

Eerlijk zijn brengt zelden iets op. Toch geef ik het niet op om dat te zijn. Ik heb het ooit nagelaten en dat heeft me persoonlijk weinig opgebracht. Een wrang en lastig gevoel dat wel. Dan maar liever kiezen voor wat het langst zou kunnen duren.

Lang? Er komt precies geen eind aan, aan dat gedoe.

Handen wassen in onschuld. Pontius Pilatus heeft het ons ooit voorgedaan. Bloederig en klevende handen krijgt men er van. Kom liever op voor je fouten dan. Ik maak ze evengoed als een ander. Ik probeer er iets uit te leren. Ik val nog steeds of, ik stoot me aan dezelfde stenen. Het bewijst enkel dat ik geen ezel ben.

Ach” Denk ik steeds om me wat op te peppen. “Ik voelde me toch niet meer echt lekker op dat werk.” Ik had nochtans maatregelen genomen om het in de toekomst wat aangenamer en draaglijk te maken. Ik deed men werk met passie en met mijn hart. Ik voelde geen draagvlak meer waarop ik in deze job op deze plaats nog zou kunnen verder bouwen.

Ouderschapsverlof nemen, weekends werken, laatdiensten. Wat meer contact met de patiënt en wat minder met de collegae, waar ik nooit echt voeling mee heb gehad.

Het mocht niet baten mijn plan.

Ondertussen is dit al zo lang geleden. Toch is er weinig positiefs bijgekomen die me de zekerheid biedt op een toekomst voor mezelf en voor mijn gezin.

Ik leg een plaat van ‘Ali B’ op en ga akkoord met de stelling dat het leven draait om macht en geld.

ali

Het leven op de straat draait al lang niet meer om de daklozen, de druggebruikers, de dronken mannen of, vrouwen onder de brugjes van de binnenstad. De straat is de maatschappij geworden waar mensen in huizen wonen of, in een flatje in zo’n woontoren. Het leven van de straat speelt zich in huizen af, op kantoren, op de desk van de ambtenaar, die een zoveelste attest vraagt of, een formulier, een zoveelste verslag van een andere bureaucratische instelling. Een verslag waar je hemel en aarde voor zal beroeren en nooit enige waarde zal hebben in je zoektocht. Papierwerk en attesten worden zelden gelezen of, komen niet aan waar ze moeten zijn.

Talloze instellingen worden in het leven geroepen maar men moet helaas wel zelf zijn weg gaan zoeken in de rompslomp van de sociale administratie. Het duurt lang en levert weinig op.

Rappers, hiphoppers, ganstarappers, of heren die al rappend de liefde bezingen zijn al lang geen Mocro’s, Marrokanen, Turken, Negers meer.

De muziek brengt ons samen in dat bedje waar we samen ziek gehouden worden. Verenigd in onze zoektocht naar een gelukkig leven in de straat waar we wonen. De socialiteit van een gebroken maatschappij.

Sociale zekerheid is een stokpaardje geworden die een drogreden is om de mensen zoet te houden. Braafjes wordt dit geslikt en we zeggen allen dat we het hier nog zo slecht niet hebben.

sociale zekerheid

Weinig zekerheid echter wat mijn sociale toestand betreft.

Ik slik snel, maar veel te laat mijn anxiolitica die ik krijg voorgeschreven van de arts en die mijn ogen het uitzicht geven als van een dronkenman. Ik kan niet anders dan het in te nemen of, ik kan de straat niet op. Ik maak me kwaad en moet alsnog de straat op om bij een hulpverlener te gaan ventileren en daar de rekening contant betaal voor het gesprek dat me weinig heeft voortgeholpen. Ik kreeg wel nog een voorschrift mee voor mijn onderhoudsmedicatie. Ik ga naar de apotheek en betaal er honderdvijftig euro’s waarvan ik niets krijg terugbetaald. Nochtans is mijn ADHD een diagnose die niet te betwisten valt en mijn sociale leven erg beïnvloedt.

Misschien zoek ik straks wel mijn psycholoog op.” Is mijn gedachte. De vijftig euro die nog in mijn zakken zit is echter onvoldoende en we hoeven nog eten te kopen om deze avond iets tussen de kiezen te krijgen.

Ik neem mijn schrift ter hand en begin dan maar wat te schrijven. Ooit was schrijven een therapie. Nu zorgt het enkel voor verwarring en frustratie. Ook de muziek waar ik naar luister of, de poëzie die ik lees kan maar weinig verzachting meer bieden vandaag. Ik schrijf om mijn brood maar verdien slechts kruimels op een plankje. Je kunt er de vogeltjes zelfs niet meer voederen. Gelukkig stroomt er soms nog wat water uit de kraan. Zonder water kan men niet lang in leven blijven.

Er wordt geschreven en gezongen door mensen die een leven doormaken buiten de bureaucratische zekerheid van, een saaie, job op een desk in een even troosteloos kantoor. Troosteloos als hun leven. Ze zijn ons publiek die naar ons luistert en onze teksten slikken.

Liefde wordt enkel bezongen als het over mensen gaat. Over mensen, zonder onderscheid, van kleur, ras, religie, cultuur of, afkomst. Eenheid in een verscheurde wereld.

multicult

Mensen zoals jij en ik. Daar gaan onze teksten en gezangen over. 

Mensen in een spinsel van democratisch, demagogisch rag gevangen. In een web dat ons ingesponnen houdt in een administratieve papierhandel en een oerwoud, dat omver wordt gekapt voor papier. In deze tijden van technologische vooruitgang en voorgelogen welvaart? Je zou er moedeloos van komen.

De welvaartsstaat? Een zoektocht naar een een gouden graal is dat. Niets minder. Een Vrijheidsbeeld door Fransen geschonken aan een maatschappij die het voorbeeld geeft van vals geluk. Waar de metrostellen en de bussen nog steeds worden gescheiden. Niet door rassenhaat en apartheid maar door de kloof tussen mensen, die door, een verloren droom van een vrijheidsstrijd, zijn uitgebraakt en nog steeds in discriminatie leven. Gescheiden tussen arm en rijk. Zwart en blank. Het heeft nooit daarover gegaan de hele discussie.

Wij artiesten, schrijvers, zangers, tekenaars, schilders, (kunstenaars in het algemeen), verdienen een habbekrats met ons harde werk die we verrichten in de hoop mensen tot eenheid te brengen en er zelf wat plezier uit te putten. Liefst ook nog wat financiën om ons gezin te onderhouden. Ondertussen gaan de weinige dukaten in onze beurzen naar goedkope drank om de pijn van ons non-conformisme ietwat te kunnen verzachten in een roes van irreëel verlangen naar een betere wereld. 

De kettingen rond onze hiphop halzen zijn niet van goud, de decadentie (waarmee we als rappers rondlopen), en onze kleurige pakken zijn even nep als het goud en het zilver waarmee we ons tooien. De Armani pakken van de werkloze ouders met veel noten op hun balkende notenbalk zijn wel echt en ze zingen een lied van valsheid dat op lucht is gebouwd.

Onze teksten zijn echter dan echt en ze komen uit de kern van onze antipolaire emoties en onze gekwetste harten. Schrijvers schrijven teksten en liederen, schilders maken hun schilderij, beeldhouwers maken hun beelden maar ze worden nooit gemaakt in ons eigen belang maar zijn bedoeld om aan de wereld te schenken.

We vergeten even ons eigen leed. Heel even. 

We laten nu eenmaal graag mensen samen komen om, na het dansen der polonaise en hun kortstondige roes van artificieel geluk, zich thuis verder te  bezatten alvorens ze in hun bedstee de dromen opzoeken die ze nooit zullen najagen.

Getormenteerde zielen in de zieligheid van het bestaan. Zowel kunstenaar als de mens.

Ach wat, we zijn allen hetzelfde lot beschoren.” Denk ik vervolgens.

Ik schrijf een gedicht over de liefde. Heel even voel ik het ook. De warmte van mijn kil geworden hart.

Het is echt. Kortstondig. Voer voor een hartloos leven.

Het geeft me geen centen of goud opgebracht mijn schrijven. Noch de zorgen die ik mensen heb verstrekt. De zilveren ketting rond mijn hals brandt in mijn ziel en in mijn platgetrapt hart dat ik voor anderen heb gegeven.

Ik sta op en open de fles. Het heeft geen zin om me te verzuipen maar ik doe het wel. Het lijkt me fijn en ik maal even niet om mijn eigen welzijn. Nogmaals.

Nog één glas wodka” Zingt Stef Bos.. Ik geloof hem wel dat daarna de liefde zou willen gaan verkondigen op een plein, wil dansen op de grote markt.

Wat ik zeg mag je nooit geloven ikzelf incluis. De drank verzacht de smart en kleurt de lelijkheid van onze maatschappij (een luttel moment) in warme tinten. Het is slechts een mooie schijn. Ik mag me niet geloven en ik weet dat ik nu alles mooier zie. Ik neem nog een glas.

Ik hou van Stef Bos en liefst zou ik vluchten. Heel ver weg. Ik weet dat ook hij terug zal komen. Misschien maar voor heel even. Onlangs nog heb ik een optreden van hem gemist. Het deed me pijn dat ik hem niet heb kunnen beluisteren en zien, zijn woorden en zijn zinnen horen, zijn verhaal, dat zo dicht aanleunt bij wat ik voel.

Zo gaat dat nu eenmaal in het leven. Misschien zie ik hem nog wel. Ik hoop dat echt.

Zot zijn doet geen zeer” zegt mijn buurman me net, terwijl hij in z’n eentje een gigantische creatie vervaardigt, op de tonen van “Les filles du bord du mer”. Een lied gezongen door één of andere gekke Oostendse Brusselaar. Of, Arno ooit gelukkig is geweest dat weet ik niet. Of drank en sigaretten verzachtend waren of net hardheid heeft gegeven dat weet ik evenmin.

Buiten ‘lof der zotheid’ werkt bij mij geen enkel medicijn.

De muziek doet me afdwalen in m’n alcoholische roes en ik wil het leven gaan bezingen op een hoge toren of in een statige boom.

Ik doe het niet want ik weet dat ik nooit mag geloven.

Nog één glas wodka” heb ik misschien wel nodig.

Toch maar liever niet.

Ik neem de dingen zoals ze op me afkomen.

Misschien ook niet.

Wie zal het me ooit vertellen.

Ik leeg de fles tot de bodem en zeg tegen mijn vrouw dat ik haar nooit meer zal bekoren.

Ze gelooft al lang niet meer wat ik zeg.

Advertenties
Categorieën: ADHD bij volwassenen, ADHD en creatief schrijven, column, Psychische kwetsbaarheid algemeen, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit thema, Zorgsector in VlaanderenTags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

4 gedachten over “Zoekend naar eenheid.

  1. Fijn te lezen dat je op je hoede blijft voor het gevaar. Het is immers heel verleidelijk om te drinken als men zich slecht voel. Ik mag ook al graag een glaasje. Maar ik let erop voor mezelf dat ik alleen drink als ik me goed voel en liefst samen met mijn man. Zoals gisteren , nog eens genieten van misschien één van de laatste zomeravonden. En het empathisch zijn, is eigen aan ik. Ik zal dan ook altijd rechtuit een antwoordje schrijven. En het was idd, twijfelachtig wat je nu wel en niet meende in je schrijven. Ik wens je in elk geval, heel veel succes met de rechtzaak. En dat duurt allemaal zooooooooo lang. It wares you out zoals radiohead zingt in zijn fake plastic trees. Zalig liedje trouwens. Fijn dat je muziek je helpt om ook even je problemen te vergeten. Het kan zo helend zijn.

    Liked by 1 persoon

    1. Empathie daar had ik bij jou geen twijfel over. Wie zichzelf goed genoeg kent mag zich empathisch opstellen of moet van nature een aanleg hebben ervoor. Ik ben in dat laatste geval. Empathie aanleren is een zeer gevaarlijk iets bij mensen met gebrek aan sociale intenties of sociale vaardigheden. Bovendien speelt intelligentie, maar vooral ook de kennis waarmee men begaafdheid heeft ontplooid of, doet ontplooien, een rol. Mensen met bedoelingen die niet integer zijn, zijn zeer gevaarlijk als ze de competentie van empathie bezitten. Ze zijn zeer gevaarlijk in een groepsdynamiek. Voor alle duidelijkheid jij hoort niet tot het laatste soort. Daarom waarschijnlijk ook onze gesprekken. Het doet deugd om steun te vinden. Dat wilde ik wel even kwijt want dat is mijn sprokkelen van geluk. In heel kleine dingen zijn ze te vinden is dat net hetgeen het vuur brandend houdt. Empathische valsheid heeft mij al zeer veel kunnen raken hoewel ik het altijd meteen heb aangevoeld de authenticiteit van contacten. Daarom ook mijn angst voor mensen. Je kan je goed voorbereiden maar soms toch nog het onderspit moeten delven voor een doorzichtige val. Als ze je hebben willen dan zullen ze je krijgen. Toedeloe en bedankt voor je vonkje.

      Liked by 1 persoon

  2. Ik ben heel erg aangedaan door je schrifsel. Ik voel het zware zwaard van Domacles die boven je hoofd hangt en je volledig verlamt. Je kan niet vooruit maar ook niet achteruit. Al wat er is zijn angsten voor de toekomst. En je even wentelen in de alcohol helpt je maar kortstondig. Even een vals beeld van geluk of van minder pijn oproepen, om de dag erachter wakker te worden met een pijn die nog erger geworden is. Let op van die handel, het is een gevaarlijke sluipende slang die je in je oren fluistert dat het beter wordt als je zijn beste vriend wil worden. Ik weet waarover ik spreek. Mijn eerste echtgenoot is er aan ten onder gegaan. 52 jaar is hij geworden en gestorven in gehele eenzaamheid. Helemaal alleen op zijn ziekbed in het ziekenhuis. Maar ik snap je best. Ik heb ooit een rechtzaak gehad die 18 jaar heeft aangesleept. Moordend is dat voor je toekomstplannen. Het gevoel geen stap vooruit te kunnen zetten en te weten, ik heb niets misdaan. Maar zelfbeklag mag even, maar zal je niet helpen. Eventjes bij pak en zak zitten is niet erg, als je morgen maar terug recht staat! Ik duim heel hard voor je!

    Liked by 1 persoon

    1. Bedankt voor deze steunende woorden en ik me metcondoleer uw verlies. Alcohol is zeer verwoestend maar zoals ik probeer aan te geven mag je niet steeds geloven wat ik zeg in de laatste alinea. Wodka daar begin ik niet meer aan. Het nuttigen van alcohol probeer ik wel vaak te betrekken in mijn teksten ik heb me ook laten vangen maar laat me goed omringen. Het gaat hem meer om de contradictie rond het feit dat ik eerst zeg nooit te liegen en dan zeg dat je me niet mag geloven. Een pintje gaat er nog in. Maar niet stiekem of om mijn verdriet weg te drinken. Het blijft wel moeilijk om die grens te bewaken daarom ook mijn weldoordacht netwerk. Ik wil niet meer vluchten want ooit moet je toch terugkeren en eerlijkheid en goede opvang is een noodzaak om je niet in die val te laten lopen. Heel moedig dat je het hebt gelezen en je zo openhartig en bezorgd opstelt tegen een vreemde, die je enkel kent vanop papier.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: