Mineur van een zomer.

 

pen

Mr. P. Hield zijn hoofd boven zijn schrift gebogen. Het kabaal van de spelende kinderen, het waren er vier, bonkte in zijn hoofd. Een pijnstiller kon hij wel gebruiken. Met de twee extra kinderen, die op logies waren, werd het kabaal verdriedubbeld.

“Drie maal ‘jawel’.” De slimme telefoon van zijn vrouw hield nooit een hele dag zijn klep. De kleppen van de kinderen wisselden elkaar af op hun telefoonapplicaties in de virtuele wereld van hun realiteit, maar ook in werkelijkheid van het moment. Als het kleppen van ooievaren die op paren staan.

P. nam een pijnstiller. Tegen zijn zin. Hij had een Godsekolere neukende hekel aan alles wat met medicatie had te zien. Het deed enkel pijntjes verdwijnen en kwaaltjes te stelpen. Dat was het enige voordeel ervan. Soms had je ze nodig. Tegen wil en dank. Gelukkig moest zijn vrouw uit werken, deze middag. Dat was al één klep minder in huis.

Het ging hem, voor alle duidelijkheid, enkel om het kleppen van haar telefoon, die steeds op een erg luid geluidsniveau, stond. Het verstoorde de harde en beukende sound van de, hardcore, rap die op de cd speler stond te spelen. De kelen van de kinderen die, op de spelcomputer of, op hun strontverrekte, telefoonapparatuur speelden zorgden voor een onharmonisch orkest van vloekende negers en vloekende kindertaal, doorkruist van melodieën Een kakofonisch orkest van telefoonaccessoires en gangstarap.

smartphone

Die zingende negers kon P. nog wel verdragen. De kleppende, vloekende, scheldende en euforische geluiden van de kinderen en hun zaktelefoons naaiden hem mateloos op.

Gelukkig was dit het laatste weekend van de vakantie. P. had de vorige twee maanden heel wat werk moeten uitstellen omwille van de kinderen, die erg veel tijd in beslag namen. Ook zijn hoofd tolde in het rond. Hierdoor was van schrijven niet veel in huis gekomen tijdens de vakantieperiode.

Enkele teksten en gedichten, die weinig centen in het laatje hadden gebracht, misschien in de toekomst wel wat zouden bijdragen in de vorm van naambekendheid of, om te gebruiken in een boek of, een dichtbundel of, zo.

Een einde breien aan zijn vierde boek, dat bijna de deadline had bereikt, en dringend naar de redactie van de uitgever moest knaagde aan zijn tijd en aan zn gemoedsrust.

Deadlines, ze zijn dodelijk als ze in zicht komen. Inzicht echter kwam er daarentegen maar weinig.

dead

Hij dacht dat, met het sterven van de zomervakantie, eindelijk de rust wel zou weder komen. Hij nam dus toch maar die tablet paracetamol en deelde nog een halfje (van een andere table) om de, onuitstaanbare, bonkende, holle echo’s, die pijnlijk meester maakten van zijn hoofd, te verdringen. Tot enige concentratie kon hij hierdoor niet komen. De muziek verzachtte nog enigszins de hoofdpijn maar, constructief, werk kon hij, in het rumoer van de kinderen en de klepperende telfoongedrochten, niet leveren.

Het was nog maar tien uur in de ochtend en P. vroeg zich af wat de dag verder nog zou kunnen brengen.

Hij stond op en liet het schrijven voor wat het was. Het was nog te vroeg om zich te gaan bezatten, en met twee koters van een ander, kon hij dit echt niet maken. Misschien moest hij wel met hen naar een speelplein gaan? Dat zagen zij dan weer niet echt zitten.

De hond begon te blaffen op aangeven van een parkerende auto in de straat. Zou het dan ooit eens stoppen? P. Hield zijn hart vast en zijn getormenteerde hoofd, dat nog steeds bonkte alsof Thor met zijn hamer tekeer ging, in zijn schedelpan.

Hij besloot alsnog de kinderen in de wagen te proppen en wat soelaas te zoeken op het speelplein. Ondertussen kon hij ook boodschappen doen. Dus dat was aardig meegenomen.

Het korte uitje deed de gemoederen wat bedaren en een onzekere, doch welgekomen, rust kwam langzaam over hem.

Sinds hij vrede had genomen met het advies om zich niet meer af te sluiten van binnenkomende prikkels, (De therapeut had hem gezegd dat het productief zou werken als hij zou toelaten om zijn hooggevoeligheid te aanvaarden en te laten ontwikkelen), was het enkel nog een ergere ravage geworden in zijn bovenkamer.

Constructief denken werd volledig afgeblokt door de prikkels die, vooral via geluid, licht, en energetische kracht  bij hem binnenkwamen.

Ook mensen die druk gedrag of, drukke gedachten loslieten, in de rij van het postkantoor of, bij de bakker sloegen hem danig uit zijn lood. Hij stond blijkbaar voor zoveel stimulerende zaken open die hij, op één of andere wijze, in zijn levensloop had verdrongen. Hij had wel altijd het gevoel gehad dat er iets niet echt schortte. P. Was echt zeer gevoelig en kon daar sinds kindertijd niet echt mee omgaan.

P’s ogen trokken samen van vermoeidheid en pijn. Alsof hij naar een tv-toestel keek waarvan hij de letters niet goed kon lezen. Hij probeerde zich af te sluiten van het geweld van de drukte om zich heen. Het lukte hem niet meer. Ongemeen kwam alles bij hem binnen. Zijn hoofd was zo vol dat het op springen leek te staan.

Hij zonderde zich sindsdien heel vaak af. Nam z’n fiets en ging wat wielen, nam een bal om op het Basketbalplein wat te gaan ballen, ging op café om een Duvel tot zich te nemen en de krant ter hand, in de hoop wat inspiratie te vinden in een rustige omgeving.

Kortstondig gevoel op te gaan zoeken dat hem van irriterende en ergerlijke geluiden kon verlossen.

Soms was zelfs in een stille ruimte, bijvoorbeeld een bioscoop, het kraken van een zakje chips al genoeg om hem van de wijs te brengen.

Kortstondig waren deze momenten ook geworden. Het leek wel alsof hij het leven wenstte te ontvluchtten. Dat kon toch niet de bedoeling zijn. Vluchten is even kortstondig en bood geen oplossing op latere termijn.

cafpargent_015

Al gauw fietsten er vrienden mee, speelden er kinderen een balletje mee op het plein, klampten klanten hem aan op café. De rust die hij zocht was tevergeefs geworden. Er moest iets anders zijn om al deze indrukken te kanaliseren.

“Neen” De vakantie had helemaal geen rust met zich meegebracht. Gelukkig liep die op z’n einde. Het leek hem een fijn vooruitzicht. Wat rust om te kunnen denken, te schrijven, te rijmen, te dichten. Het werd tijd dat het leven terug wat in plooien viel die hem wat gemoedsrust konden geven.

De hond begon opnieuw te keffen. De stem van de jongste logé ging crescendo als hij begon te spelen op de spelcomputer. P. Probeerde hem erop te wijzen maar het was een onbegonnen zaak. Thuiskomen in een rumoerig hol. “Stilte verboden.” Het was geen bordje dat in de inkomhal van zijn huis was opgehangen.

Hij zat dus (opnieuw) buiten, over zijn schrift gebogen, in een ijdele poging tot creatief vermogen te zullen komen. Tevergeefs, want de meiden, die zich boven op de kamer hadden teruggetrokken, maakten lawaai voor de hele straat. En de straten die de buurt belendden.

“Het leven van de straat”. Dacht P.

De tijden dat hij op straat had geleefd waren een stuk rustiger geweest. Hij had echter het straatleven omgeruild voor, een vrouw, kinderen, een hond en een vaste baan.

brug

De vaste baan was verdwenen. De kinderen, de vrouw en de hond waren gebleven. P. Had geen spijt. Het was een keuze geweest. Hij stond er nog steeds achter. Het leven echter was er niet makkelijker op geworden. Zelfs nu hij succesvol was geworden als schrijver en de boeken de deur uitvlogen verging het P. niet zoals hij dat graag had gewenst. Het succes zorgde enkel voor gejoel van fans als hij de straat op kwam. Hij werd omringd door vele vrienden, althans mensen die zich zo probeerden te profileren. Neen het leven dat hij had gewenst was niet erg geworden zoals hij het voor zich had gezien toen hij zijn eerste schrift had opgenomen en de eerste zinnen van zijn eerste boek had geschreven.

Het boek werd een succes maar succes kon hem maar weinig bekoren. Het was een gemaakte keuze omdat zijn talent daar lag. Enige behoefte om in de media te komen of, om aangesproken te worden door onbekenden als ‘die schrijver’ van een boek? Hij had het nooit geambieerd. Het was gewoon zo gekomen, het was een samenkomst van omstandigheden geweest.

Enerzijds was er een drang om talent te ontwikkelen en iets aan een publiek te schenken.

Anderzijds was het een giftig geschenk om met zijn smoel op tv en met zijn stem op de radio te moeten komen. Het bracht hem wel iets op, maar de schrijver weet wat het kost.

De kosten en de baten wogen nauwelijks tegen elkaar op. Schrijvers hebben een kutleven. Dat kon P. wel met zekerheid zeggen.

Spijt had hij niet. Toch had hij heimwee naar het leven onder dat brugje in Amsterdam en de warme liefde van de hoeren die hem destijds wel konden bekoren. Hij kon er niet meer heen. Een voorbijgevlogen leven, een temp-passé.

Zijn vrouw sneed geheid zijn pik van zijn balzak en gaf zijn kloten te eten aan de bezoekers van zo’n instant restaurant. Zo eentje dat je aan de supermarkten aan autosnelwegen en zo kunt vinden, als hij de hoeren zou beminnen die hij destijds als vriendinnen had beschouwd. Hij had hen geen rooie duit gegeven, enkel zijn warme hart en zijn goede raad. Zij hadden dat ook gedaan. Hij had eindeloos respect voor prostituees die eigenlijk een barmhartige kut hadden en niet enkel kwakjes zaad lieten lossen. Ze konden heel hard luisteren die bitches.

Je kent ze wel die restaurants met joelende kinderen in een speelpark met kletsende wijven en stoere vaders, die op bevel van hun fuhrer, de kinderen achterna moeten hollen. Daar zouden zijn ballen worden geserveerd in tomatensaus met puree indien hij zich met hoererij zou inlaten. Ze had het hem op zijn hart gedrukt. P. geloofde haar maar al te goed. Ze was er vast toe in staat.

wegrest.jpg

Amsterdam was ondertussen lang geleden en de warmte van de prostituees die zich, na hun uren, kwamen verwarmen aan het kolenkacheltje, de rum en biertjes waren reeds lang weggeëbd in de vervlogen tijd der tijden.

Hij zette een plaatje op van Ali. B. Nostalgisch verlangen naar Amsterdam en de tijden dat hij daar met z’n allen samenleefden als Mokro’s, Turko’s, Negro’s en White ass punk. Ze leefden toen echt wel nog samen allemaal. In het schijt der aarde. Allen ver van huis in een nieuwe thuis onder een brug in een vreemde stad. Amsterdam had een groot hart als het om artiesten en vluchtelingen van de maatschappij ging. Afkomst en huidskleur deden er niet zo toe. Ze deelden erg veel en braken hun laatste florijnen in stukken. Een geeltje, een meier. Wat kon hem geld toen een reet schelen?

P. Zat te kniezen over zijn schriftje gebogen. Hij kreeg geen zin op papier. Hij was moe en uitgeteld van de voorbije vakantie. Vakanties hoorden rust te brengen. P. had niet dat gevoel gehad dit jaar. Z’n hoofd bonkte nog steeds en hij kreeg bijna vliegend schijt van alle vakantiekiekjes en mooie verhaaltjes van gezinnetjes op vakantie in zuiderse streken, die deden verlangen naar geluk dat er niet te vinden is, en die op de sociale media tot de anderen werden gebracht om te tonen hoe mooi ze het wel voor elkaar hadden.

P. had zich gelukkig gevoeld toen hij enkele jaren de sociale media had gemeden. Helaas is deze media de toegangspoort tot het leven van schrijvers en andere artiesten. Hij had het tegen zijn zin terug moeten hervatten, die sociale maskerade.

Het was trouwens  het vierde jaar op rij al dat hij en z’n kinderen geen reis hadden kunnen maken. Er was door omstandigheden geen geld voor vrij geweest. Kleine uitstapjes naar zee, een pretparkje, een speelplein of, de zoo. Meer kon er echt niet vanaf. Hij vervloekte zichzelf omwille van de situatie. Wie dacht dat schrijvers een luxe leventje hadden en dagelijks in hun luie zetel bier dronken terwijl ze wat woorden op papier kriebelden? Zij hadden het echt wel fout gedacht. Een hele opoffering is schrijven en dichten. Er kruipt erg veel tijd in. En waarom zou een schrijver nog schrijven?

open boek

Sinds de komst van sociale media stond hun verslag al op Facebook nog voor ze aan een deftige recensie konden beginnen schrijven. Broodroof was het. Geldelijk voordeel konden freelance recensenten nog moeilijk uit hun werk halen. Boeken schrijven bracht ook al niet veel meer op. De opbrengst wordt verdeeld onder alle partijen, schrijver, redactie, uitgever, drukkerij. Het kost een boel geld om een schrijfwerk op de markt te brengen. Daarenboven moet er ook nog een publiek worden bereikt die je werk ( massaal ) wil lezen om er een zure appel aan te verdienen.

P. Zat met z’n handen in z’n haren. Het had geen zin om te blijven zeuren maar met al het rumoer om zich heen kwam hij ook geen donder verder. Hij voelde zijn darmen klotsen en pruttelen

Hij stond op en scheet de plee vol. Schijt was bij P. steeds letterlijk te nemen. Zijn darmen kronkelden zich in verschrikkelijke bochten als het hem niet mee zat of, als hij met iets werd geconfronteerd dat hem maar weinig kon bekoren.

Toen hij daarvan af was, van de pot dus, besloot hij toch maar een flesje wijn te openen. Het liep al tegen twaalven ondertussen en een aperitiefje zou er wel in kunnen. Misschien kon het wel voor wat inspiratie zorgen. Soms doet het dat wel. Alcohol. Soms doet het ook wel tot meer diarree en dergelijke toestanden komen. Te zien aan de hoeveelheid en de kwaliteit van de inhoud van een fles wijn.

Het hielp maar weinig tot positieve gedachten die enigszins iets konden bijdragen en hij maakte er ook geen braspartij van gezien zijn gevoelige darmspasmen van het moment. Hij nipte dus zuinig aan zijn glas en liet de dure wijn, die hij van zijn vader had gekregen, in z’n mond walsen. De smaak riep herinneringen op aan de tijden die hij met hen had doorgebracht op vakantie in het zuiden van Frankrijk. Hij was nog jong geweest toen maar nipte toen wel stiekem eens aan de fles, toen er voor het avondmaal, naar Franse traditie, een glas werd gedronken om de magen open te zetten voor het spijs dat al pruttelend op het campingvuurtje stond te garen.

duvel

Elke uitleg voor alcoholconsumptie is een goede uitleg. Mensen lopen er niet mee te koop. Het verbergen echter heeft ook geen zin en kan tot waanzinnige toestanden leiden die lichamelijk en psychisch enorme ravage kunnen aanrichten. Hij kende veel mensen die het probeerden te verdoezelen of, het goedpraatten. Hij deed er geen moeite voor. Als men hem een glas zag drinken, of, de indruk had dat hij had gedronken dan gaf hij dat ook toe. Braspartijen daar had hij zich weten vanaf te houden dus hij had geen redenen om te ontkennen graag eens een glas tot zich te nemen. Hij was zelden dronken. P. en dronken zijn zorgde gegarandeerd voor troubles. Hij hield er rekening mee. Het had geen zin om te ontkennen en het deed er voor hem niet toe zolang men geen mensen kwaad doet, lastig is of men niet meer in staat is om zichzelf te zijn. Hij had de strijd opgegeven om zich tegenover anderen te verantwoorden omwille van een drankje nu en dan. Nou kon het en de wijn smaakte voortreffelijk. Een klein sprankeltje geluk in een glazen bel.

Al sippend kwamen ook de woorden binnenglippen, ze vormden zinnen, een alinea, langzaam werd een hoofdstuk gevormd. Een laatste hand voor hij wat fouten kon beginnen verbeteren. Hij wist niet of zijn personage nu wel of, niet van een brug, dan wel onder een trein moest springen.

Melancholische, sarcastische, ironische plotten, onverwacht en uit het niets komend. Dat moest zo zijn. Zijn personage moest verschrikkelijk aan zijn einde komen. Dramatiek zonder dramatisch te zijn. Hard zoals leven is. Een heel boek in en de waan gelaten dat het personage wel in zijn opzet zou slagen en dan boem, afsluiten met een anticlimax. Iets om bij na te denken. Het sterven van een Godheid een held die tot menselijkheid en vergankelijkheid wordt gebracht. Achillespezen raken.

Zo moest het worden, zo zou het zijn. De glazen bel raakte opnieuw gevuld maar naar mate de suspense begon te komen werd het glas steeds sneller leeg dan dat het vol bleef . De nipjes werden slokken en tot slot ramde hij de rest van de fles in z’n strot.

P. Voelde het bonken van zijn hart en hoorde nog net de kinderen schreeuwen en het klappen van de deur toen zijn vrouw thuiskwam van werken.

Alles werd zwart en de stemmen verdwenen toen hij achterover van zijn kruk op de grond donderde. Rust kwam over P.

rip

 

 

 

 

 

Advertenties
Categorieën: ADHD en creatief schrijven, column, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

7 gedachten over “Mineur van een zomer.

  1. Ik heb ooit concerta genomen en ik werd er heel depressief van. Vroeger nam ik 3 rilatinepillen per dag, ( vanaf mijn diagnose op mijn 40 ste. Maar omdat ik fibromyalgie heb, mag ik het niet meer nemen, omdat ik daardoor te veel over mijn grenzen ga, ik voel me zo goed dat ik bergen verzet, en net dat geeft me nadien veel meer klachten. Ik heb 7 jaar thuis gezeten, maar nu ik 3 uur werk in een kleuterschool mag ik een halfje nemen om de scherpe kantjes eraf te halen. Mijn zoon die ook adhd heeft nam dan wel concerta en was daar goed mee. Ik merk een duidelijk verschil tussen mannen en vrouwen met Adhd.

    Liked by 1 persoon

    1. Is ook zo. Weinig vrouwen komen er ook voor uit. Mannen komen vaker in problemen waar ze niet zo graag over of kunnen praten. Komt ook iets minder voor genetisch gezien bij vrouwen. Maar er zijn meer vrouwen die ermee te kampen hebben dan we denken. Ik denk ongeveer een verhouding van 40 procent vrouwen. Das eigenlijk wel veel.

      Like

      1. Ik was enig meisje tussen 3 jongens, en mijn ouders zeiden dat ik een echte jongen was. Ik heb heel veel slagen gekregen omdat ik niet als een ander meisje was. Ik was zo’n zware teleurstelling voor mijn vader. Ik heb daar als kind heel erg onder geleden. Adhd , daar hadden ze nog nooit over gehoord. En ik vermoed dat mijn moeder het ook had. ( Ze is helaas dement nu en zit in een Rvt. Had ik toen rilatine en begeleiding gehad, het had er vast allemaal anders uitgezien voor mij. Ik was niet dom, maar ben van het Aso in het beroeps gedonderd omdat ik niet kon “leren”. Soit, het is wat het is, ik heb jaren wrok gekoesterd, maar kon dat gelukkig loslaten en kan nu eindelijk verder met mijn leven.

        Like

        1. Sorry voor het late antwoord op je ingrijpende verhaal. Moeten zeer harde tijden geweest zijn. Ik hoor heel vaak dat dingen zijn wat ze zijn. Doch ik weiger me daar bij neer te leggen. Alles kan anders zijn wat het is. Deze stelling gaat even goed op als de vorige. Uiteraard kunnen we niet terugkeren en dingen gaan veranderen. Dan doen we het gewoon nu. Verder kunnen leven is een basisrecht. En door moeten we allen voor vechten. Onze situaties? Zo verschillend maar toch zo rakend en zo dicht bij elkaar. Daarom schrijf ik. Ik wens je een fijne en productieve dag toe. Beetje regen maar daar laten we ons niet door doen toch…

          Liked by 1 persoon

  2. Heerlijk geschreven! Ik geniet van je woordenschat. Altijd wel een beetje met een dubbel gevoel. Hel herkenbaar, en mijn nieuwsgierigheid wat nu wel of niet waar is. Laat het maar in het midden, dat maakte het lezen ook een beetje spannend. Eén serieus vraagske nu heb je ooit Rilatine geprobeerd? Ik mag een halfje nemen om mijn 2.5 uur te werken met kleuters. Anders is het pure chaos in mijn hoofd en begrijp ik zelf niet wat de kindjes zeggen. Ik ben voor mijn Adhd in behandeling bij Dr Serpieters Els, die indertijd de enige was die zich specialiseerde in Adhd bij volwassenen. Ze zit in het h Serruysziekenhuis in Oostende. Vroeger had ze ook praktijk in haar huis in Gistel, maar nu weet ik niet of ze daar nog een praktijk heeft. Fijne dag!

    Liked by 1 persoon

    1. Heel erg blij te horen dat je je kunt inzetten in dergelijke omgeving. Ook dat je zo trouw leest. Het geheim van een schrijver zit hem in het samenbrengen van fictie en non fictie in de kern van de fantasie. Om op je vraag te antwoorden. Ik neem een hoge dosis concerta en xanax 1mg 4xdag. Ik ben er vrij goed mee. Mijn functioneren binnen een groot team blijft echter voor problemen zorgen door mijn andere denkwijze en andere prioriteiten binnen de behandeling en de visie op psychiatrische ton in een zorgomgeving. Zoals je wel weet zoek ik ongewild een andere weg in mijn carrière. Misschien moet je wel eens vragen om concert uit te proberen. Is vrij duur maar geeft een lange werking 24 uur waardoor geen schommeling in spiegel die vrij regelmatig is en niet piekt op bepaalde momenten. Ik kan niet tegen dat pieken van rilatine. Ik hoop dat dit een beetje je vraag kan beantwoorden. Groeten

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: