Warme harten en korte rokjes

Terwijl ik door de kleine straatjes en de steegjes van de stad flaneer lurk ik aan mijn sigaar. Sinds het rookverbod in de rookwarenzaak werd aangekondigd had ik me buiten op het terras gezet tijdens de voorbije zomerdagen.

Het terras van de “cigar bar”, waar ik ééns per week op adem kom, is ( jammer genoeg ) reeds naar de beschermende omgeving van zijn winterstal gebracht waar het eveneens op adem zal kunnen komen na de drukte van de warme maanden in de drukke stad.

Ademhaling is evenzeer noodzakelijk als slecht als het in verband wordt gesteld met sigaren. Een slechte ademhaling krijgt men ervan en de mensen kijken je aan alsof ze nog nooit van een Cubaanse sigaar hebben gehoord. Laat staan dat de vrije ruimte van de straat door zijn rook mag worden gevuld.

Ik trek het me niet aan en wandel voorwaarts terwijl ik de blauwe rook in de aangezichten van hun priemende blikken blaas. Ik lijk wel op een wandelende schoorsteen. Geen wonder dat ik me aangestaard voel.

Wandelende schoorstenen zijn tegenwoordig nog een groter probleem dan transmigranten en dampshops, die als paddenstoelen uit de grond rijzen in het straatbeeld van de stad.

Naar dampers wordt al lang niet meer schuins gekeken. Al stel ik me de vraag of, het dampen van chemische vloeistoffen, in allerlei geuren en kleuren, echt wel zo onschuldig is als het lijkt te zijn?

Ik neem nog een haal en laat de rook walsen in mijn mondholte. Misschien is de kans groot dat de dampende menigte reeds zal gestorven zijn, aan de gevolgen van hun damproutine, terwijl ik mijn laatste halen neem en het leven uitblaas op mijn sterfbed, op een oude en gezegende leeftijd. Een leven dat gevuld was met de heerlijke aroma’s van Cubaanse sigarenrook en de smaak van bourbon gerijpt in eiken vaten.

“Ach?” Wat maalt er nu weer door mijn hoofd? Men kan evengoed mijn teelballen kussen of, mijn kont likken. Daar gaat men niet dood van tenminste en het is een grote besparing op papier en zo. Erg milieuvriendelijk al dat gekontlik. En bovendien een schone groene gedachte. Heel erg “in” tegenwoordig, de gedachten van wietrokende ouders die al wietrokend hun tijd besteden met hun kinderen in het park.

Ik grinnik en zet er flink de pas in terwijl de walmende rookpluimen achter mij worden gelaten met mijn zielige gedachten.

Ze lossen op in de lucht en verdwijnen boven de hoofden van de wandelende hypocrieten die in het straatbeeld aanwezig zijn.

Het oktobergevoel is reeds sterk aanwezig en samen met de lederen botten van een blonde, omhooggevallen, dame leiden ze de melancholie in van de donkere herfst- en winterdagen.

Het schepsel draait zich in mijn richting en doet weliswaar een vleugje geilheid over de mensheid komen.

Ik vind nog steeds dat ze omhooggevallen is en loop haar aldus voorbij zonder verder aandacht aan haar vleugjes te besteden.

Een wolkje rook is het enige dat ze van mij terugkrijgt.

Ze kucht me nog na op een wansmakelijke wijze in de hoop, alsnog, de aandacht op haar, of, haar ‘fuck-me-botten’ te doen vestigen.

Haar charmeoffensief gaat me niet geheel voorbij doch laat ik het liever varen, de gedachte om onderdanig te moeten zijn aan een gelaarsde kat.

Ik proest het uit terwijl ik mijn capuchon over mijn oren trek en verder stap in de richting waar straks die verrekte kerstmarkt weer zal herrijzen.

De kerst markt. Op dezelfde plaats als elk voorgaand jaar. Met dezelfde houten kabinetten, die zo van het strand zijn geplukt en de zomer aan de kust hebben ontnomen. Dezelfde prullenkasten. Dezelfde ijspistes. Dezelfde jeneverbars, met veel te dure aangelengde suikerdrank, met koffie of, chocolademelk met veel te weinig spul erin.

“Hartverwarmend zijn de vooruitzichten van zo’n kerstmarkt niet.” Denk ik terwijl er een ander poppetje voorbij passeert die me wel tot enig huiveringwekkend gevoel langsheen mijn ruggengraat kan doen bewegen.

Hartverwarmend.

Ik werp de peuk van de sigaar in een vuilnisbak waarop in grote letters ‘Een peukvrij Brugge’ staat geschreven.

Erg leuk allemaal maar je betaalt je blauw aan taksen voor de oprukkende hulpdiensten die de kleine brandjes moeten komen blussen van oplaaiende peuken in een asbakvrije stad.

Nutteloze aanplakbiljetten met groene boodschappen in een hernieuwd straatbeeld van een rood beleid.

Binnen twee weken is er stembusgang. De campagne wordt hard gevoerd me dunkt. Koude oorlog in een kil winterland.

Warmte zit in kleine dingen en geld moet blijven rollen. Warme harten echter zijn niet te koop.

“Harteloosheid is een zaak van elk seizoen” Denk ik vervolgens terwijl ik achter het popje en mijn lul aanloop.

Mannen zijn net als ezels. Ze lopen slechts als hen een wortel wordt voorgehouden.

Warmte komt enkel voort uit de kern van goede harten. Het is op de kerstmarkt, noch in de botten van omhooggevallen dames, niet te vinden.

Ik stap op mijn stalen ros en rijd de stad uit.

Haver noch, water heb ik gekregen van de koetsier die ik aansprak of, mijn ros wat te eten kon krijgen. Een tirade vanjewelste. Het warme geschenk uit een kil hart.

Op zoek naar een warmer gedacht trap ik verder huiswaarts. De kolenkachel tegemoet.

Advertenties
Categorieën: ADHD en creatief schrijven, column, maatschappij, Psychische kwetsbaarheid algemeen, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , , , , , , , , , ,

2 gedachten over “Warme harten en korte rokjes

  1. Heerlijk de geur vn een goeie sigaar! Al ben ik reeds meer dan 25 jaar gestopt met roken. Een vieze asbak, of een galm uit een rokende mond dat is andere koek. Blij dat ik er vanaf ben. Maar ik blijf alert! Mooi stukje, heerlijk om te lezen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: