Ergens ligt steeds elders

Vandaag besefte ik voor het eerst dat ergens steeds elders ligt dan waar je dacht dat het lag,

Deze middag begaf ik me, om de relatieve rust die in het huis rondging ( Ik kan niet tegen relatieve rust. Rust is altijd potentieel en niet relatief. Er zit erg veel energie in rust moet je weten.) op weg naar ergens.

Ik belandde op een heel andere bestemming dan ik relatief gezien voor ogen had. Zo gaat dat met potentieel relatieve zaken. Je weet het nooit echt zeker. Ik heb een hekel over relativiteitstheorieën. Ze zijn zeer relatief en hebben steeds potentie om tot verandering of andere inzichten te komen. Einstein heeft niet enkel een gekke snor. Volgens mij was hij een saaie man die enkel relatief denkvermogen in zich had. Wie bedenkt er nu theorieën die op het eerste zicht compleet niet ter zake doen. Doet de snelheid van het licht er enigszins toe of mijn lid groter of, kleiner wordt aan dergelijke snelheid, die trouwens slecht bij benadering wordt benoemt in zijn stelling. Zo exact gaan mensen die ermee in aanraking komen niet mee om denk ik dan.

Net zoals deze theoretische benadering van mijn afkeer aan Einstein en mijn poging om het begrip van de plaats “Ergens” te bepalen gaan dergelijke sujetten veel te ver in hun aan idiotie grenzende gedachten over nutteloosheid.

Neem nu mezelf. Ik besloot om nog een late boodschap tot een goed einde te brengen op weg naar ‘ergens’. Mijn vrouw pikte warempel de term alsof ze wist waar ergens lag? Maar goed ik beloofde nog een fles cola en wat gemengd gehakt mee te nemen op weg van hier naar daar of, van daar naar hier. Ik weet het niet meer exact maar dat doet weinig ter zake als je wist dat ‘ergens’ in het midden van ons dorp, in het plaatselijke café is gelegen.

Dit kwam ik zeer toevallig te weten en ik heb het zelfs gedubbelcheckt op mijn smartphone en ‘Google Earth’? daar kan je donder op zeggen dat ie gelijk heeft. Ik kalibreerde snel nog even mijn apparatuur en kon enkel bevestigen dat ik ergens was.

Zeer verwonderd dat ergens zo dicht bij huis ligt was ik volledig van de kaart toen de ober me vroeg wat ik wat ik wenste te consumeren. Ik zei, danig van slag. “Een pintje bier.” Terwijl ik enkel Duvel drink. Erg aangedaan was ik van deze vaststelling evenals de dronken politieker die naast me kwam zitten en een theorie afstak over Belgische gemeentepolitiek die me totaal niet kon boeien. Terwijl hij vroeg of, ik er nog ééntje wou bedankte ik gelukkig nog net op tijd en al doende dronk ik slechts één pint in ergens.

Wonderbaarlijk zijn deze zaken in onze aan mysterie onderhevige levenswereld. Niet dat ik de Duvel had geweerd of, het pintje. Neen iets heel anders had me in vervoering gebracht.

Terwijl de dronken man me ondertussen  tot vriend had gebombardeerd tot en beslist had om mij te bevoorraden van gerstenat had hij niet begrepen dat ik met de boodschap die ik  had gegeven iets anders had bedoeld. Pinten afslaan is erg onbeleefd. Maar toen ik had gezegd “Ik denk dat ik nog steeds zelf kan beslissen wie mijn vrienden zijn?” had ik op zijn minst een muilpeer of, een uithaal verwacht, die ik met geweld zou hebben gepareerd.

Daar zat ik nu mooi naar zijn oeverloos gelul te luisteren met een leeg glas terwijl ik hem net had gebruuskeerd en onzacht had afgewezen.

Ik vroeg me af, terwijl ik wat standaardantwoorden repliceerde op zijn aangeven, of, hij de enige was die dubbele boodschappen en symboliek in de taalkunde niet meester was? Dat was terwijl ik ondertussen ook over de etymologie en de cartografische bepaling van ‘ergens’ filosofeerde.

De oorsprong van het woord zou ik wel thuis via “sociale computer zaken” kunnen te weten komen. Doch dat ‘ergens’ in het plaatselijke café van ons dorp is gelegen was bewonderenswaardig. Naar mijn weten ligt het altijd ergens anders. Ik weet dat uit ervaring en omdat mijn vrouw me steeds gelijk heeft gegeven toen ik ooit opperde dat we ergens waren en nooit zal ze immer opperen dat we niet ergens zijn als dat wel zo is.

Dat ook ‘Google’ hiervan op de hoogte was was voldoende bewijs van mijn gelijk dat ik wel degelijk ergens was waar ik ergens moest zijn. De gps en het kompas bepaalden duidelijk met een blauw stipje dat ik wel werkelijk ergens was. Aan de toog van een café. Hoe verwonderlijk is dan de gedachte dat ook in het volgende café op mijn weg naar huis dezelfde vaststellingen deed.

De theorie dat ergens steeds op café bij benadering in de omgeving van de toog bevindt is een prijzenswaardige ontdekking waarop ik me onmiddellijk met mijn bewijsmateriaal liet patenteren.

Een zeer verstandige beslissing hoorde ik nog zeggen toen ik de klap in mijn aangezicht voelde en met een volgende klap de vloer van onze keuken.

De volgende keer verzwijg ik gewoon waar ergens op dat moment gelegen is. Of, zou ze ook ‘ Google Earth ‘ gebruiken?

Ik laat het idee varen met het vleugje koude wind terwijl ik pijprokend mijn wonden lik in onze tuin.

“Einstein blijft een idioot wetten over actie en reactie moet ik ook al niets meer weten. Noch over filosofie. Zou Newton ook een eikel zijn geweest?”

Vraag ik me vol verwondering af.

Advertenties
Categorieën: ADHD en creatief schrijven, column, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: