Regendagen in Egoland

Regendagen in Egoland

De winter in zicht

Het is weer zover. Nu het eerste schoolkwartaal er bijna op zit en de leerlingen zich opmaken voor de examenperiode, die de kerstvakantie steeds sneller dichterbij doet komen, ( In Brugge noemen we het gewoon wintervakantie ( om niemand te bruuskeren ), komen druppelsgewijs ook de regenachtige dagen hun intrede maken om ons leven te bedekken met een donkere, vochtige, waas. Als een aankondiging van de  komst van Koning winter.

De bomen staan ondertussen zowat kaal onder het blazen van de herfstbries. De laatste pracht van herfstige kleuren is met het waaien van de kille wind vervlogen. Rottend liggen de, eens zo prachtig gekleurde bladeren, op de grond tussen de vruchtbaarheid van noten, bessen en ander fruit die in de lente als zaailing nieuw leven aan het bos zullen doen ontspruiten. De tristesse van een jaarlijkse cyclus komt zowaar bij me binnengeslopen. Als een dief in de nacht. Ze doorbreekt de kluis van mijn emotioneel hart. Weemoedigheid en zwart gekleurde galligheid vervangt de leegheid, die op zomerdagen evenzeer melancholisch plaats vinden in de kluis van mijn allerdiepste innerlijke bestaan. Ik koester mijn hart dat breekbaar is. Zij is misschien een verdrietige kluis, toch is ze met liefde gevuld en liefde is nu eenmaal waardig om te koesteren. De melatonine, een slaaphormoon, die op donkere dagen de mensheid in slaap wiegt om tot rust te komen na de decadente zomerdagen en de nazomerdagen komt bij mij niet op gang. Enige moeheid dringt niet tot me door hoewel de avond nog in een vroeg stadium is, liggen de kinderen reeds in de sofa geplooid. Met een knusse plaid en de verwarming op een aangename temperatuur. De drank daarentegen is het enige die kan doordringen in mijn getormenteerde zieligheid over leven die me doet leiden daarheen waar ik niet heen wil gaan. Lijden en leiden houden standvastig elkaars handje vast. Aan moeheid onderhevig ben ik in geen geval. Dat is ook niet zo in tijden dat  de dagen lang zijn, terwijl het licht van de avondzon, stimulerend onze zomerse avondactiviteit in stand houdt. Onbezonnen drinkgelagen bij de verenigingen waar dronkenmanpraatjes de barbecue tot leven brengen en de zieligheid van de aanwezigen onzichtbaar blootlegt. In de zomer worden mensen niet moe. De alcohol legt ook hun kritische meningen omtrent het rijden onder invloed langszij, terwijl ze huiswaarts rijden in de veronderstelling nog in staat te zijn correctheid in te schatten. Neen het slaaphormoon wordt bij mij niet aangemaakt zoals het moet en slaap is mij weinig bekend. Ik maal er niet om maar de regenval en de aankondiging van de winter tijdens de lange donkere avonden doen bij mij op zijn minst een vreugdevolle danspartij in gang zetten. Eerder een trieste wals, een vergankelijke stervende zwaan in een triest ballet.    Ik kan er niet van uitgaan dat deze periode van het jaar me niets doet. Op emotioneel vlak ben ik vrij stabiel in zwartgallige dramatiek. Voor de meesten lijkt dat erg luguber en inhoudelijk klinkt het alsof ik geen levensvreugde ken. Niets is echter minder waar. Ik hou ervan om neerslachtig te zijn en dingen dramatisch te bekijken en bewust erger te  maken. Zoals in Grieks dramaturgisch werk, alwaar liefde, moord, en ongeluk hand in hand gaan doorheen de literatuur de kunst van leven grootbrengt en animo in een triest bestaan tracht groot te brengen. Zielige loosheid tot menselijk niveau gereduceerd. Daar schuilt ook de kracht om de zon in het leven te brengen. Dat was ook Bukowski zijn mening hieromtrent. Ik kan dit niet ontkrachten. Ook Confucius was deze mening toegedaan. Wie ben ik om tegen hen in te gaan? Een waardige gelukkige mens kan enkel worden gevormd uit het gat van de deprimerende menselijke instelling die zich op de bodemloze put waar het leven van de modale man zich afspeelt bevindt. Het gat waarvan men ontkent dat het door flessen drank is gevuld en waar geluk kunstmatigheid is op een duivels pad van algemeenheid. Een kudde van dieren die aan het denken zijn ontsnapt en hersenloos elke ideologie volgen die ze krijgen voorgeschoteld slikken in hun hersenloze pannen. Gouden lepels zijn zo verleidend.

Bewijsvoering van onredelijkheid op wiskundige basis op lager schoolniveau tot duidelijkheid gebracht. 

Toch neemt de komst van de regendagen je lichaam vast en sleurt je mee in het riool van het leven. Kolkend binnendringend door het raster in de bordergoot van een stinkende straat. Dieper en dieper in een stromende vloed van vloeiend gal, zuur afvalwater  uit de hemelsluizen ontsnapt ter aarde neergekomen, in plenzende druppels, meedrijvend naar een eindeloze tunnel. Zonder licht, zonder enige vonk van hoop dat men dit gat ooit zal verlaten.

Donkere korte dagen lijken altijd langer te duren. Het is slechts een beeld want elke dag duurt bij benadering even lang. Zo ook zijn seizoenen zolang ik weet in 4 stukken deel van de cyclus van de natuur. Als men de deling maakt van het aantal maanden en seizoen komt men aan de breuk 4/12. Zeer makkelijk te vereenvoudigen in een breuk van 1/3 waarbij men dus kan stellen met relatieve zekerheid dat elk seizoen uit drie maanden bestaat. Laat ons de relativiteit van de tijd gewoon vergeten en zeggen dat een seizoen exact uit drie maanden bestaat. De tijd ( op vlak van fysica ) is in de vergelijking met de snelheid van het licht te verwaarlozen. Waardoor we makkelijk kunnen stellen dat in een korte periode van één jaar de invloed van de tijdsafwijking te relativeren valt en aldus verwaarloosbaar. Zelfs geschrapt mag worden bij  benadering aan lichtsnelheden. Zelfs een kind begrijpt dat E gelijk is aan het vermenigvuldigen van de massa met het kwadraat van de lichtsnelheid. Kinderlijke wiskunde is niet aan de fysicus besteedt. Te exact is wiskunde. Thans lees ik net een artikel over abstracte wiskunde. Mijn hoofd tolt en kop noch staart heb ik op dit moment. Slechts de zomer lijkt een korte periode in de cyclus van de seizoenen te zijn, hoewel de dagen lang zijn en de slaap kort, die voorbij lijkt te vliegen.

Kwellende winterdagen op de weg naar school.

Ik ben een man van de buitenlucht. In de zomer zit ik graag te kniezen over wereldse filosofische onbenulligheden bij het schrijven van een artikel, een tekst, een gedicht terwijl ik me laaf aan een goed glas rosé en ondertussen de ondergaande zon in beschouwing neem die de lucht kleurt in een kunstenaars palet van tinten waar flirten van ongekende soorten wolken zich bewegen en het schilderstafereel  een extra dimensie aanmeet. Een levend schilderij waar het kleurenpalet wet de wolken meedrijft op weg naar ergens.

De kleurige sierlijkheid van de valavond belet me niet om ook in de zomer aan dramatisch denken onderhevig te zijn. Toch is deze wezenlijk verschillend aan de weemoed van de herfst en de winterperiode waar natte druppels, plenzend, of, stuivend je aangezicht en je kledij vochtig maken. Ook je hersens in een lege bokaal doen komen waar gedachtes en ideeën zwemmen die niet tot enige constructie komen. Zwemmen in bokalen, of, ronddwalen in vochtige riolen maakt me weemoedig en doen me afglijden in een zwarte, zwierende malle hersenmolen. Om nu terug te komen naar deze morgen. Toen ik, te laat, het bed ben uitgerold en haastig de kinderen prepareerde om school te gaan lopen en er idiote zaken te gaan studeren die ze waarschijnlijk nooit meer zullen gebruiken in hun leven dat evenzeer aan idiotie onderhevig is als het falende onderwijssysteem met M-Decreten en Crevitsiaanse afspraken in wetteksten geschreven in een wetboek uit de beginnende jaren van een debiele Natie. Een boek dat nauwelijks aan evaluatie wordt voorgelegd aan de inrichtende macht van een rijk dat ooit een hechte natie is geweest. Een strijdende Natie trouwens. Helaas slikken wij alles onderhevigheid aan de geruststelling van het leven in een democratie met een boek waarop men verder bouwt aan ongefundeerde fundamenten van een Belgische staat die aan teloorgang ten onder dreigt te gaan. Omdat de regen met bakken uit de lucht valt en mede omdat ik al te laat was, door mijn wekker die ik bewust heb gekocht om nooit af te gaan, voerde ik de kinderen per auto naar de schoolbanken. Nog geen vijftig meter verder was het reeds van dat. Filevorming tot onder de spoorwegbrug ( dertig meter verder in mijn zicht ). Een traject dat normaal in een fractie van een seconde wordt afgelegd met mijn zware Ford Focus Sedan met een twee liter turbo injectie motor. Een traject dat me in deze omstandigheden zeker een aantal minuten zou gaan kosten. Ik wens linksaf te slaan maar een idioot verspert de weg. Niet gezien dat er een straat aan zijn rechterkant is gelegen. Op de baan die hij, bij zekerheid, elke dag moet nemen om snel naar zijn debiele werk te rijden. Met tegenzin. Gehaast om idiotie op een bureau te gaan bedrijven. Daarenboven enkel gedreven om de blaam van de baas te vermijden. Een andere idioot die zijn machtspositie gebruikt om zijn frustraties te verwerken op elke onderdanigheid van zijn ongestructureerde en incapabel team met erg weinig constructieve spirit in zich. Ik weiger met mijn verstralers, of, met getrompetter, duidelijk te maken dat de man een klootzakgehalte heeft. Een gehalte klootzakheid dat zich zelf niet met de adelaar op de kepie van een nazi ten teken van mannelijkheid (Gezien de persoon die onder de kepie zat een klootzak was), te meten valt.  ( Deze bron komt uit mijn gestoorde brein en is niet opgenomen in de bronvermelding van dit schrijven. Mijn bronnen geef ik zelden prijs.) Valsheid van mensen openbaart zich vaak in de ellenlange sliert wagens die ongeduldig roet uitbraken op de weg die ze willen volgen. Haastig, egocentrisch en egoïstisch gedrag dat de ware menselijkheid ten toon spreidt in het verkeer tijdens regendagen. Ze toeteren er op los en lossen gas en roet terwijl ze zenuwachtig met hun voet op de schakelpedaal en hun gaspedaal drukken om duidelijk te maken dat ze snel hun blaam willen ontlopen door te veinzen sociaal correct te zijn door tijdig op het werk te verschijnen. Klootzakken zeg ik u. Neem dat maar gewoon aan in alle abstractie van mijn exactheid op vlak van overal te laat te komen. Zo beweerde toch de klootzak die ooit dacht mijn gedrag te mogen bekritiseren op ongefundeerde gedachten door anderen ingefluisterd in de ijle leegheid van zijn hersenschelpje. Bij idioten stopt sociale correctie dan ook ergens bij het vermijden van blaam en straf. Dat is duidelijk te merken steeds weer als de regen het land doet bevloeien tijdens de spits van het verkeer. Met enige moeite pers ik me door een een gaatje die door een onoplettende einselgänger wordt gelaten. Die woedend zijn middelvinger naar me opsteekt. Ik open mijn raampje terwijl hij mij alsnog probeert voorbij te steken. Tevergeefs. Ik vraag hem of, hij geen goede seks heeft gehad deze morgen of, gewoon geen seks. Hij dreigt uit te stappen om mijn muil te peren maar ik blijf kalm en roep hem toe geen moeite te doen want indien hij toch seks heeft gehad ( Wat mij onwaarschijnlijk leek gezien zijn ongelofelijke smoelwerk dat in lelijkheid niet valt te evenaren. ) zeer zwakke vuisten moet hebben. Hij verstond de sneer niet over zijn masturbatieve kennis. Maar kennelijk dacht hij er wel over dat hij waarschijnlijk niet erg intelligent moet zijn gezien hij de hint niet had begrepen terwijl ik rustig bleef zitten met open raam, wachtend op enige repliek. Ik rukte aldus verder op naar de school, recht door het gat dat ik had gecreëerd. De einselgänger had ondertussen ruzie met zijn achterligger, die al trompend en toeterend, duidelijk had gemaakt om in te stappen en door te rijden.

Hilariteit na het kruipen door een naaldenoog.

Hilariteit alom. Ik heb me een breuk gelachen deze morgen terwijl ik onder de brug rechtsaf sloeg en Linde Merkpoel een gesprek had met Jan Jaap Vanderwal op StuBru. Ik lach enkel met mensen die humor uitdragen in hun geschifte gedachtegang. De man achter mij was reeds uit het zicht verdwenen. 

Ja, op regenachtige dagen komt de ware mens naar boven. Individualistisch, onderhevig aan zijn taken die steeds belangrijker zijn dan dat van anderen, en daarom doet denken dat ze voorrang en alle normen en waarden van respect voor anderen in de beschermende omgeving binnen hun vaak veel te dure vehikel dat vaak niet eens hun eigen eigendom is maar dat van hun werkgever als beloning van goed gedrag en zeden of, een bonus om werknemers niet te verliezen in een dure opzegtermijn of, een idiote ontslagperiode waarin de werknemer zich ziek meldt of, medisch ongeschikt laat verklaren en aldus een premie verdient die duurder is dan een bedrijfswagen die op krediet is gekocht. Hoe dan ook zijn op regenachtige dagen heel erg veel werknemers op de baan die liever hun verlof sparen voor de dagen die droog zijn, of waar hun echtgenoten of echtgenotes niet thuis zijn en zijn hun lusten op andere lustobjecten gaan botvieren in hun gebroken huwelijk waarvan iedereen denkt dat het perfect is. Al deze schijn verdwijnt op de regenachtigheid van saaie werkdagen in de vroege ochtendspits en de late spits waar alle redelijkheid en deftigheid verdwijnt tegenover hun medemens in het verkeer.

Ik erger me dood aan dit gedrag. Het toon heel erg hoe mensen in elkaar zitten. Mooi is hun buitenkant maar wanneer het regent komen hun kleine kanten van onverdraagzaamheid boven.

Ik rijd door naar de school en zet er de kinderen af. Enigszins geërgerd rijd ik terug huiswaarts en fulmineer mijn kwaadheid op een blad papier. Ik scheur het en uiteindelijk belandt het in de prullenbak alwaar het thuishoort. Ik leg een plaatje in de lader van de cd speler en luister naar de melancholische muziek van ‘De Mens’. Ik besef dat ik niet alleen ben met mijn zorgen en val rustig in de zetel in een rustige maar korte slaap.
Advertenties
Categorieën: ADHD en creatief schrijven, column, maatschappij, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: