Schuldig in het verzuim.

Priester maakt zich schuldig aan verzuim te Brugge.

In Brugge werd gisteren een uitspraak gedaan in een zaak tegen een priester die beroep deed op zijn plicht tot biechtgeheim. Een controversiële zaak met een bijzonder verdict.

De priester in kwestie werd opgebeld door een man die zich van het leven wilde beroven. Hij ging te biechtte bij een geestelijke. Niet in zo’n stoeltje in een kerkgebouw. Doch heden kan men, (blijkbaar niet geheel anoniem), ook via het mobieltje zijn zonden opbiechten en raad vragen aan een geestelijke. Geestelijke raad vragen is niet gelijk aan een oplossing vragen, het is een vraag aan een hogere macht, zonder naam vertegenwoordigd door zijn dienaars die gezworen hebben om steeds ter beschikking te zijn voor de wensen van de mens die bij hem komt. ( Dit gegeven is erg belangrijk.)

De uitspraak ten gronde die tegen de priester werd uitgesproken door de rechter luidde één maand cel met uitstel. Een zwaar verdict voor een man die tussen hemel en hel een beslissing had genomen om het biechtgeheim te bewaren en de man zijn plannen niet uit het hoofd had kunnen praten zijn leven terug te geven de handen van God. Noch had de priester de hulpdiensten verwittigd gezien hij gebonden was aan zijn eed als priester en het recht op een biecht van een zondaar. (Of, jezelf van het leven beroven een zonde is daar twijfel ik niet over, elk verlies van een persoon is zonde, maar het maakt van hem geen zondaar.)

Biecht op de rand van een instabiel systeem.

Laat ons eerlijk zijn dat deze zaak toch wel een beetje wansmakelijk is geworden en contextueel niet helemaal correct wordt geschetst aan de bevolking die weinig info krijgt over de uitspraak in de kern van een zeer gevoelige zaak.. Evenzeer is het ook niet helemaal een verrassing. Ook ergens wel een reden om deze uitspraak nader te gaan bekijken.

Zowel de aanklager als het openbaar ministerie riepen schuldig verzuim in om de echtgenote en de strafwet te verdedigen in hun belangen.

Welk hoger belang het beschuldigen van een priester die zich aan een opgelegd ritueel, (dat vroeger werd aangenomen als een rechtmatigheid), dan wel baat heeft bij het beschuldigen van het recht op biechten dat lijkt me onduidelijk en maakt mij van slag. Kunnen wij zomaar een beroep onder ede in twijfel trekken als er mensen zijn die zich willen beroepen op een hulpverlener die ze zelf kiezen naar hun eigen noden. Ik vermoed dat het oproepen van een priester gedreven is op het feit om niet geholpen te worden bij de daad an sich, eerder op het vragen van vergiffenis of, een vraag naar raad of, het leven noch de moeite waard is. Ik betwijfel het goede hart en de intentie van de priester niet.

( Ik moet bij dit schrijven meteen opbiechten dat ik de priester persoonlijk ken evenals één van de betrokken advocaten. Ook ik sta tussen twee vuren. Hemel en aarde liggen echt wel erg dichtbij. )

De twee personen zijn voor mij beiden twee hartelijke mensen die mij nauw aan het hart liggen omwille van hun kunde, kennis, hun vroomheid en hun inzet voor rechtvaardigheid.

Moeilijk om advocaten en priesters te verdedigen in rechtvaardigheid. Zeker in een instabiele politieke situatie waar lopende zaken worden afgewerkt door een inrichtende macht van een minderheidsregering. Is de rechtspraak dan ook niet een beetje in een minderheidspositie belandt? Politiek gezien kan ik hier geen antwoord op bieden. Mijn kennis over politiek beperkt zich tot mijn eigen Natie die welgeteld uit drie machten bestaat. Me, myself, and, i.

Ik voel de ergernis over zoveel egoïsme opkomen bij de lezer. Maar zijn we niet allen onderhevig aan egocentrisme. Het laat ons zelfstandig zijn en ons ontplooien binnen een beschermend kader. We maken fouten uit eigen belang om er uit te leren en te groeien. Toch laten we onszelf los in een kwade maatschappij als we moeders vleugels verlaten en opkomen voor ons eigen leven en onze eigen keuzes gaan bepalen binnen ons eigen referentiekader.

Kaders loslaten.

Soms laat ik elk kader los. Ik maak ook erg veel fouten. Ik leer wel erg veel als ik ze beschouw binnen de grenzen van het maatschappelijke waarin ik ook ergens ronddwaal. Ziet u waar ik naartoe wil gaan? 

Ik verduidelijk me liever dan meteen naar een schandpaal  geloodst worden of, op een brandstapel wordt gezet. Het kerkelijk recht en het maatschappelijke recht zijn twee zaken die moeilijk van elkaar zijn te onderscheiden. Ze zijn ter bescherming van de mens en de samenleving. Het maatschappelijke belang van beider is nog steeds het enige raakvlak dat zij hebben in een land waar vrijheid van Godsdienst het kerkelijk recht heeft ondermijnd. Terecht als men naar de geschiedenis van het kerkelijke instituut onder leiding van de pauzen gaat kijken. Inquisitoren en pedofilie binnen de kerk is van alle tijden. Evenzeer kan men dit beweren over vrouwe Justitia met een doorzichtige blinddoek, een niet geijkte weegschaal en een bot mes.   

Vroeger bepaalde de kerk de wet, nu bepaalt de wet de kerk. Een zeer grijze sluimerzone. Een wrang gevoel moet de rechter hebben gehad die in deze zaak recht moet laten gelden. Misschien had hij de zaak beter overgelaten of zich, ongeschikt laten verklaren op basis van zijn Godsdienst overtuiging of, zijn onmacht om in een onsamenhangend politiek milieu in impasse een uitspraak te kunnen, of mogen doen.

Ik weet niet of, ik hier rechtmatig uitspraken doe, maar wat ik zeg lijkt me niet uit de lucht gegrepen en van een groter maatschappelijk belang dan een instituut dat dringend aan hernieuwing toe is en een rechtspraak dat misschien aan hetzelfde toe is.

Ik zeg dit zonder beschuldigingen te uiten enkel mijn bedenkingen. Ik ben gelovig zowel in de rechtspraak van onze Natie, als in de God die zich in een debiel instituut heeft laten ringeloren.

Laat men duidelijk bewust worden dat rechten niet steeds rechtvaardig zijn. En dat plichten relatief zijn van karakter. 

Wat het openbaar ministerie betreft? Daar doe ik geen uitspraak over. Hoewel ik dit bij deze wel heb gedaan.

Menselijkheid als voorwaarde in een systeem van rechtspraak.

Wie ben ik om recht te spreken? Ik vraag het me af. Dat ik rechtvaardigheid erg belangrijk vind is het enige waar ik zeker van ben. Het kan me boos maken, blij, rancuneus of zelf in euforische toestand brengen als een uitspraak naar mijn gevoel rechtvaardig is of, net niet. 

Zeer duaal.

Bij deze zaak heb ik in geen geval een gevoel van euforie, noch denk ik dat ik rancuneus ben. Dat het menselijk is een proces te voeren tegen een instituut die heel hard steun nodig heeft daar twijfel ik over. Dat een echtgenote in haar verdriet en verlies een beslissing maakt om een raadgever van de overledene dat is menselijk gedrag en ik kan enkel besluiten dat dit geen zonde is. (Op één voorwaarde dat een morele schadevergoeding niet de drijfreden is van haar aanklacht.)

In se is dit een rechtszaak die zich buiten de rechtspraak zou moeten bevinden. Ze is schadelijk voor de integriteit van drie partijen. De Kerk en de priester, de echtgenote van een overleden man en het openbaar ministerie die de maatschappij vertegenwoordigt. Het is niet in menselijk belang om deze zaak te pleiten in de openbaarheid. Misschien konden de betrokken partijen door middel van gesprek wel tot een consensus komen die positief was en de moeite waard om via de media aan de bevolking te laten openbaren in een vredelievende context waar het menselijke belang wordt verdedigd.

Drievuldigheid in een bipolaire wereld van rechten en plichten.

Het is maar een gedachte van een mens. Een mens met vragen zonder antwoorden. Ook ik maak de struggle of life door en sta stil bij wat ik fout heb gedaan en hoe dat komt, hoe ik er constructief mee om kan gaan. Ik ben allerminst ongenaakbaar, heilig boontje of, wat dan ook. Ik voel mij geen koning, noch zetel ik in mijn koninkrijk op een troon. Mijn Drievuldigheid is evenzeer een debiele idiote gedachtegang die ergens uit een vers van een hiphop lied is gepikt. 

Ik vraag me af, als ik de wereld bekijk als een duaal iets, ( een Confuciaanse gedachte ), wat het openbaar ministerie komt kijken bij een rechtszaak waar het maatschappelijke belang wordt uitgedragen door de aanklager en de verdediging meer dan dat het openbaar ministerie de kaart trekt van iets waar het beter zijn handen van afhoudt in het belang van de maatschappij.

De uitspraak doet ook vermoeden dat de rechter in kwestie twijfelt over de straf. Een maand cel met uitstel is een het midden van gerechtigheid en onrecht. 

Waar zit het onrecht behalve dan in het verlies van een individu, een mens die het leven niet meer waard vond te leven en het onrecht om niet meer je gelofte aan God in naam van een instituut ( waar ik niet achter sta ) ergens dan?

Eveneens stel ik de vraag waar de rechtvaardigheid zit om een priester te veroordelen in een zaak op een hoger niveau dan het menselijke samengekomen in een religieus ideologisch kader, evenals de persoonlijke integriteit van een kwetsbare vrouw die een immens verlies heeft geleden dat niemand kan verklaren.

Wat is het verzuim? Waar ligt het? Wie heeft hier werkelijk verzuim gepleegd? De waarheid is altijd in het midden te vinden. Dat is kernachtigheid, het enige ware bevindt zich in het midden van twee uitersten. Niet in de mening van een openbaar ministerie in een tijd waarin een minderheidsregering geen grip heeft op de rechterlijke macht, gezien ze niet gedragen wordt door democratische idealen die op de helling staan.

Ik wens niemand te beledigen zeker niet onze democratie. Zeker geen priester, Zeker geen gekwetste mens.

Ik voel me wel beledigd als lid van de maatschappij om tussen te komen in een vete die geen meerwaarde biedt in tijden van onrust en instabiele kwetsbaarheid op nationaal, continentaal en intercontinentaal vlak.

Zelfbewustzijn en schuldig verzuim.

Ik refereer naar een toestand niet zo lang geleden. Als verpleegkundige heb ik de plicht om mijn expertise in geval van menselijke noodzaak aan te wenden bij een medische noodzakelijke handeling bij een ongeval, een gevaar voor een mensenleven.

Onlangs werd ik wakker geschud uit mijn overpeinzingen toen ik de krantenwinkel verliet.

De rotonde iets verderop was gevuld met wagen in plaats van het bloemenperk dat er normaal altijd is te vinden.

Ik snelde ter hulp en hielp de 83 jarige dame die duidelijk in een shocktoestand verkeerde door het verkeerd inschatten van een rond punt.

Blijkbaar had haar echtgenoot met een andere wagen meegereden en zich uit het zicht geparkeerd. Ik stond op het punt om de hulpdiensten te verwittigen om de dame te laten onderzoeken maar had geen mobieltje bij me. De omstaanders wilden niet bellen op mijn vraag.. Na een goede inschatting waren er geen zichtbare letsels en was enkel de shock een potentieel gevaar voor de dame die van plan was huiswaarts te rijden in haar onbesuisd denken. Ik raadde haar dit af toen haar echtgenote enigszins verontwaardigd maar ook kwaad door mijn tussenkomst kwam aangestoven en mij beval om hem met rust te laten. Ik probeerde hem krachtig te overtuigen om geen zaken te doen die idioot zouden zijn aangezien de toestand van zijn echtgenote en de staat van het voertuig die een enorme klap had gemaakt maar geen schade aan derden nog aan materiaal had veroorzaakt. Ik kon hem niet overreden maar weigerde de echtgenote te laten meerijden in een geval dat volgens mij vluchtmisdrijf bleek te zijn. Alle omstaanders waren verdwenen en de man reed schortig zijn wagen de rotonde af.

Ik behoedde het besje om in haar verwarring onder een vrachtwagen te belanden en begeleidde haar naar huis, een eindje verder, in de gedachte dat ze veilig thuis was gekomen. Met een wrang gevoel reed ik eveneens huiswaarts. 

Op weg kwam ik de auto zwalpend over de weg tegen. Ik besefte te laat in het ootje te zijn genomen en volgde hen tot ze halt hielden en een huis binnentraden met hun huissleutel.

De hele dag heb ik me schuldig gevoeld om niet alsnog het voorval te melden. Ik had nochtans alles gedaan wat in mijn mogelijkheden lag. Er was geen schade aan derden, geen materiële schade aan overheidsmateriaal ( wat een wonder was ) en de vrouw zou de toestand wel overleven.

Toch voel ik me schuldig aan verzuim en vroeg raad aan verschillende mensen die me allen de raad gaven de situatie kief kief te laten. 

Nog steeds voel ik me schuldig.

Ik durf echter niet meer te biecht te gaan.

 

Advertenties
Categorieën: ADHD en creatief schrijven, column, maatschappij, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , , , , , , , ,

4 gedachten over “Schuldig in het verzuim.

  1. Ik vind dat beroepsgeheim voor een dokter en biechtgeheim voor een priester hetzelfde zijn. Als mijn dochter niet kan geloven in een veilige omgeving om geholpen te worden of ook maar haar negatieve gedachten kan uiten ongeacht of ze er een eind wil aan maken dan heeft hulpverlening geen zin.

    Like

    1. Hulpverlening is steeds in het belang voor een ander. Somsoet je de keuze ook respecteren hoe erg deze ook is. Toch kan je aan vasbeslotenheid weinig anders doen dan. Luisteren en praten. Met geweld oplossen brengt nog meer schade toe. Een gesprek en een oor. Soms kan men enkel dat betekenen. Toch is het hulp verlening. Als het hartelijk was en van betekenis voor de persoon in nood

      Like

  2. Je hoeft je helemaal niet schuldig te voelen. Het is idd dubbel en ik ga niet oordelen over schuld en onschuld, maar eerder over de vraag, ” wat als hij had gesproken ” Wel dan is het nog niet zeker dat de instanties gingen ingegrepen hebben. Ik heb ooit eens gebeld naar de politie omdat iemand op fb ook constant berichten plaatste dat hij zelfmoord ging plegen. Ik vond het mijn plicht om dit te melden, maar ik werd vierkant uitgelachen toen ik het meldde. Ze zeiden letterlijk, ja maar madamtje we hebben geen tijd om ons aan te trekken van berichtjes op facebook. Er zijn ook mensen die beweren dat ze zelfmoord gaan plegen maar het uiteindelijk dan toch niet doen. Moeilijke materie.

    Liked by 1 persoon

    1. Helemaal juist, het gaat hem om een zeer uitzonderlijke situatie waarbij twee rechten het tegen elkaar opnemen en geen enkele maatschappelijke meerwaarde hebben om openbaarheid te vinden in een proces dat uiteindelijk toch in de media zal worden gevoerd. Het gaat hier om verdriet en verlies, teleurstelling en het recht en de plicht om als geestelijke je kerntaak uit te voeren. Geheimhouding van de biecht is zowel een recht als een plicht. En dan laat ik de drijfveren van de aanklager nog terzijde. Zij kunnen gedreven zijn vanuit menselijk verdriet maar eveneens vanuit het oogpunt een morele vergoeding op te strijken. Ik beweer niet dat dat zo is. Ik vertrouw erop dat dit niet zo is. Soms moet geloof het systeem en ons denken binnen dat kader overstijgen. En daar zit de religie in een kernachtig iets dat eveneens zeer verdrukt wordt in de kernachtigheid van het maatschappelijk denken over religie. Een verloren rechtszaak denk ik. Mens zijn is hand in hand leven met fouten en vergiffenis zoeken om een beter mens te worden. Mens sana in corpore. Doch verstand is niet terug te vinden in de uitspraak gezonde mens in een gezond lichaam. Gezondheid komt recht uit een gezond verstand.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: