Jotie.

“Een ode aan een man en zijn hoofd. Waarin ik ben verdwaald.”

Johan Geraard Adrian T’hooft was een neo-romantische poëet waar ik heel erg vaak aan denk. Soms hoop ik, bij nacht en bij donker, dat ik bij hem verlossing zal kunnen vinden. Het is me tot op heden nooit gelukt. Verlossing en inspiratie verschillen wezenlijk van elkaar. Dat besef ik nu. Zelden is in inspiratie salvatie te vinden. Jotie is een echte klootzak. Zonder meer. Hij pijnigt mij. Ook al heb ik hem nooit kwaad gedaan. Hij is een klootzak maar dan ook weer niet. Over de doden niets dan goeds? Dat de dood iets bevrijdend in zich heeft? Dat moet deze man op zijn minst geweten hebben. “Jotie” ik zie je graag. Liefst was je nog in leven “Jotie”. Enkel in je dood heb ik je gevonden. “Ook de liefde ‘Jotie'”, “ook de liefde ‘Jotie'”. Klootzak van de romantiek. Romantische klootzak. Liefdevolle poëtische hoer. “Jotie”.

Jotie stierf op 21 jarige leeftijd in een huis te Brugge door middel van een eigenhandig toegediende overdosis cocaïne. Terwijl Jim Morrison de kamer vulde met zijn lied “The end” (Doors). Wie kan zich een zaliger einde voorstellen met een lied van een klootzak op de achtergrond en partydrugs in de venen. “Pompen bitch.” Moet zijn laatste gedachte zijn geweest. Liefde is Jotie meegegeven met de paplepel. De dood evenzeer; heeft hij in zijn liefde gevonden.

Dit gebeurde nog voor ikzelf was verwekt. Ergens op het eind van de jaren 70 van de vorige eeuw. De plaats waar hij stierf blijkt vandaag geen fait divers te zijn in mijn eigen leven. Ik heb nooit eerder aan hem gedacht. Hem nooit in leven ontmoet. Toch hebben Jotie en ik heel wat gemeen. “Gemeen ‘Jotie’.”

Jotie en ik hebben in hetzelfde huis gewoond. Ergens in de Brugse binnenstad. We waren allebei zoekend en onrustig van geest. De kamer in de Meestraat is een mooie plek. Toch draagt ze voor altijd haar pijnlijke wetenschap met zich mee. De gedachten hebben zich meesterlijk in haar genesteld. Dat huis in de Meestraat “Jotie” draagt duizend geheimen met zich mee. De liefdevolle grot van Ali en Blabla…

De muur waarop hij voor het laatst zijn woorden schreef is overeind gebleven. (Een vrijbrief aan zijn liefde.) Maar het juk van de pijnlijke tekst is blijven hangen onder de verflagen waar ooit mijn bed heeft gestaan. Waar de liefde gedreven werd bedreven. De liefde die Jotie niet heeft weten te consumeren, in de gedachte dat liefde iets romantiserend in zich zou hebben gehad. “Een kut is een kut. ‘Jotie'” Dat zal ze bij God ook altijd blijven. De schoonheid zit vanbinnen. Diep en hard om te nemen. “Net als leven valt zij niet te consumeren ‘Jotie'”. Maar dat wist hij wel.

Gisteren las ik de opdracht voor het schrijverscollectief waar ik lid van ben. Een gedicht voordragen van een inspirerende schrijver met aansluitend een eigen dichterlijk werk met een link naar de betreffende poëet.

Zonder nadenken gingen mijn gedachten naar Jotie. Ik weet niet waarom. Ik kan dat enkel vermoeden. Hoezeer ik ook dingen zeker weet. De meesten zullen zeggen dat het een vorm is van wensdenken. Ik wens echter niet om een ander te zijn. Niet in mijn teksten. Niet in mijn levensstijl. Niet in mijn denken. Niet in mijn handelen. Ik wil gewoon zijn wie ik ben. Ik denk niet wie ik zou moeten zijn. Een afgod heb ik nooit in Jotie gezien. Ik ken hem niet bij leven. Enkel zijn dood heeft mij betekenis gegeven. In een leven dat ver weg is gebleven toen de liefde aan de deur klopte van dat ouwe herenhuis in de Meestraat “Jotie.” Ik zeg al jaren stilzwijgend dat ik “Het hoofd van Jotie” ben. Het was slechts een grapje. “Spelen met woorden. ‘schat’.” In het leven heeft geen kut ooit de romantiek gevonden. “Niet in de liefde ‘schat'”. Enkel de dood heeft de romantiek in zich. Onomkeerbaar is de zoektocht naar romantiek. Toch als de weg je naar de ware liefde leidt. Jotie heeft de weg gevonden. Hij is nimmer weergekeerd. Romantisch is zijn ziel gebleven.

Dat Jotie een invloedrijk persoon is in mijn leven en in mijn werk? Dat kan ik enkel beamen. Ik herhaal dat wij verder geen band hebben. Op fysiek vlak. Een geest is leeg. Animo is levendig zijn. Zielige geesten in romantiek.

Toch hou ik van die mens. Zwart zoals zijn buitenhuis in zwarte verf was getooid. Met op de schouw aan de haard dertien gedichten voor zijn muze. Een huis waar hij niet kon wonen. Gevlucht. Waar ik nooit ben geweest. Nooit eerder van had gehoord. Ook zijn werk had ik nooit eerder gelezen. Toch woon ik in een zwart huis, sliep in de catacomben van de liefdevolle aanschijn van dood in leven in een bekende, niets zeggende stad. Jotie is een muze. Een liefde. Een schat. Doos van Pandora, die mij dichterlijk, liederlijk, vult met romantisch verlangen om niet te lijden in liefde en niet dodelijk door anderen te laten leiden. Mijn leven lang lijd ik aan romantisch verlangen “Jotie”, om de mens te ontgronden en te wortelen in aards verlangen om tussen de martelaren te mogen wonen. In hun huis. Kleurrijk te mogen zijn. Mijn huis is nog steeds zwart “Jotie”. De schouw op de haard heeft het begeven onder de drukkende krachten van “tal” van “loze” gedichten.

Dertien in een dozijn? Wie zal zeggen hoeveel dichters er in Brugge zijn? Tanja Verhelst is een uitstekende dichter. Ze zou zo mijn muze kunnen zijn. Ze is van patina, of, ze zou het alvast kunnen zijn. Misschien is zij wel de belichaming van “een man in een park”. Dat is ze “Jotie” een prachtig lichaam, “Jotie”, vol van geest “Jotie”. Dicht bij ons “Jotie”. Dichter. Dichter is dat park met die man en de ‘koningin’ van Brugse romantiek op een bank op een boog, op een scheut, van waar wij in liefde stierven. In ons poëtisch verlangen om dichter bij haar te zijn. Wij zijn de krant “Jotie”, waarover zij zich buigt, en laaft aan de romantiek van valsheid in de liefde, die smelt als sneeuw. Zij zorgt voor ons “Jotie” Zij is het bloed in de smeltende sneeuw. Zorg. Zorgen. Romantisch verlangen naar kinderlijk “zijn” tussen de mensen waar liefde niet te vinden is. Zij doet woorden leven “Jotie” maar ze hoeft geen muze te zijn want zij is poëzie. Dat voel je “Jotie”. Zoals ik jou woorden voel. Ook al heb ik ze nooit gelezen. “Jotie”. Fluisterende dichter kwam in mijn leven geschuifeld “Jotie”. Je weet waarschijnlijk weer van niets.

Romantiek dus “Jotie” lag voor het grijpen in het park vlak bij ons huis. Het huis waar jij mij hebt gevonden. Ik de liefde. En de poëzie. Tanja Verhelst is een helse dichterlijke schoonheid. Ze blijft echter immer onbereikbaar “Jotie”. Want zij is de levende liefde in woorden ‘Schat’.

Voor Jotie T’Hooft. In memoriam. Je inspiratie is goddelijk. Wij woonden echt in dat huis op de hoek van de Meestraat in Brugge. Mijn poëzie doet je herleven in gedachten en is dodelijk zwart als het verlangen om dichter te zijn. Herboren worden is uit de dood herrijzen in de liefde van de mens. Een doodswens is het om vandaag dichter te willen zijn. Liefdevol verlangen in romantiek. “Jotie”.

Met dank aan Tania Verhelst. Brugs stadsdichter. Talent met ballen in een frisse jas. Geïnspireerd op het gedicht “Man in het park.”

Thomas Haghenbeek. 09/06/2019.

Advertenties
Categorieën: ADHD en creatief schrijven, maatschappij, Psychische kwetsbaarheid algemeen, VolwassenwordenmetADHD, Wees jezelf, wat denk jij over dit themaTags: , , , , ,

7 gedachten over “Jotie.

  1. Allee, we zullen hout vasthouden . Ik ben al drie keer moeten veranderen van medicatie neem momenteel gabapentine, maar ik vrees dat de dosis veel te licht is. Weer veel te veel prikkels en terug scheef lopen zonder te drinken. Groetjes en succes met de lyrica. Ik wist trouwens niet dat dit een antiepilecticum is, het wordt heel vaak aan fibropatienten voorgeschreven, hoor ik in mijn groep.

    Liked by 1 persoon

  2. ik kreeg vandaag lyrica voorgeschreven om de emotionele schommelingen te beperken. Is een antiepilepticum met veel effect op de emotionele neurostructuur. Soms werkt het. Ik heb nu precies al effect. rustiger en controle op mijn denken. Hopelijk biedt het verlossing. Groetjes.

    Like

  3. Ja het wordt vooral gebruikt bij Autisme en Adhd. Mijn kleindochter is een hele moeilijke inslaper , het kind is drie jaar, geen sprake van autisme en Adhd, maar ze is wel wel supergevoelig. En ik heb voor haar zo’n klein dekentje laten maken en meegenomen naar Canada. En het schijnt bij haar ook effect te hebben. Het probeert eigenlijk het baarmoedergevoel na te bootsen, O ja, ik kan makkelijk spreken over Adhd en hsp, er is nog zoveel onbegrip .Ik ben sinds januari thuis door die eenwichtspromlemen maar ze zijn veroorzaakt door adhd en hsp. En ik heb zo vaak medelijden gehad met de kleuters die met hun handjes op hun oortjes in de refter zitten en zeggen, juffrouw, er is hier zoveel lawaai. Ik zou graag eens het belang van stille ruimtes uitleggen op school. Ook naar de ouders toe die nog steeds denken dat kids met adhd zich maar eens flink moeten uitleven op de speelkoer, terwijl ik ervaar dat de meesten eerder gebaat zouden zijn, met rust en ontspanning.

    Like

  4. zal ik eens moeten opzoeken. Eerste keer dat ik er over hoor bij adhd. Lijkt me niet helemaal onlogisch. sterk dat je zo openlijk durft praten. Veel succes en sterkte. Thomas

    Like

  5. Jammer dat zo’n talent zo snel het leven verliet! Soit, ik ben niet zo’n poëet. Maar ik wou je wel wat vertellen als collega adher.
    Ik heb sinds kort een verzwaringsdekentje. Het oorspronkelijke woog tien kilo en was veel te zwaar. Ik heb het gehalveerd.
    En dat helpt me geweldig op sneller in te slapen en minder te piekeren. Het heeft me een veilig gevoel en kan mijn gedachten een beetje temperen. Ik woel veel minder in mijn bed, heb minder nachtmerries. Het is wel wennen om me om te draaien in mijn bed. Sinds mijn evenwichtsproblemen is het hek helemaal van de dam en ben ik nog tien keer meer hooggevoelig dan voorheen. Misschien heb je hier wat aan. Groetjes Christa

    Like

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: