Bouwvakkers in het slop.

Deze morgen rond een uur of zessen. De kinderen vertrokken vandaag op tweedaagse schoolreis. Begonnen prompt de bouwvakkers met hun steenschijven het extra uurtje rust tijdens deze zwoele dagen te verstoren.

Was het niet mijn nodige respect voor bouwvakkers op zwoele dagen! Ik sloeg hen van de bovenverdieping de bouwput in die ze hadden gegraven.

Smoothie mijn hond heeft het niet zo begrepen op hufterige bouwvakkers die, rond een onhebbelijk uur in de ochtend, de rust verstoren. Bovendien is Smooth nogal territoriaal en erg sensitief wanneer het op personen aankomt die iets wantrouwig over, of, in zich zitten hebben.

Dat de werkmannen zich storen aan een blaffende hond. Dat is op zich nog wel te verstaan.

Het uitschelden van keeshondjes daarentegen? Zeker als het Smoothie betreft. Is een intolerant feit, waar ik niet omheen kan gaan.

( Liever loop ik er met mijn volle gewicht tegenaan. Helaas ben ik in de loop der jaren heel wat kilo’s kwijtgeraakt. Mijn moeder denkt nog steeds dat het aan den “Duvel” is te wijten. Ze weet niet dat ik nog elke dag evenveel “Duvel” consumeer als toen. Enkel om te bewijzen dat sport en eetpatronen het beste dieet zijn. “Soit.”)

Smoothie kan trouwens ook niet tegen achterbaksheid. Meteen was dat de reden waarom hij de dienstdoende eikels, met verhoogd wantrouwen, keffend te lijf ging. Ware het dan wel, staand aan het hekken dat, (de bruten), daags voordien, hadden vernield. En, zonder meer, nagelaten hadden te herstellen achter zich hebben gelaten.

Een hond zou voor minder staan blaffen als zijn baasje in allerijl het gat naar de wereld heeft dichtgemaakt.

Smooth is een slimme hond. Hij verwijt de keffende bouwvakkers liever dan dat hij zijn baasje zou vernederen . Zijn baasje valt zowat iedereen en alles aan op zijn weg die/ dat zijn hondje durft te verwijten.

Ooit viel ik bijkans een spoorwegarbeider aan die het aandurfde mijn hond op identieke wijze de huid vol te schelden.

Hij schrok van mijn buitensporige agressieve reactie. Dat was blijkbaar genoeg om, de boom van een kerel, ( Knotwilgen zijn ook bomen), te doen beseffen dat hij voor mij maar klein bier was.

Al ben ik nogal klein van gestalte. Mijn kennis over de Oosterse krijgskunst strekt zich tot Confuciaanse hoogten.

Dat had de gladjanus toen ook wel gezien toen ik in een zwevende sprong, (gebruik makend van het elan van de beweging), sierlijk, een stuk beukenhout stuk trapte die ik omhoog had geworpen. (Ter demonstratie.)

Deze keer hield ik echter voor een keer wijselijk mijn mond. Ik liet Smothie maar keffen. Ter ergernis van de laffe bouwvakkers.

Soms is spreken goud waard.

De sukkels geen stuiver.

(Thomas Haghenbeek)

Advertenties
Categorieën: ADHD en creatief schrijven, column, maatschappij, VolwassenwordenmetADHDTags: , , ,
%d bloggers liken dit: