Wiegelied

Wat als enkel nog de nacht rest?
Een dak geworden te schuilen en te troosten
Een laagje droomstof resterend uit de jeugd


Toen de nacht als deken was
Die je bedekte met rust
Die je slaapliedje aanhield


Fragiel het evenwicht
De broosheid
Kon bewaren


Een huis was voor,
Een gouden hart in,
Een gulden kooi van gal in lever.


Traan in het oog van een man.
Geworden doorheen het groeien.
Peter Pan weggevlogen in tijden.
Ontsnapt aan de kist van Pandora.


Wat als de nacht nog enkel een huis is
Dat dit behelst
Dat dromen omhelst
Die nooit meer zullen komen

Om in te vliegen.

Thomas Haghenbeek ©
03/04/2020

Categories: ADHD en creatief schrijven, Gedichten, VolwassenwordenmetADHDTags: , , , , ,

3 thoughts on “Wiegelied

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: