Sterven in mei

Het lijkt wel zielig als ik denk aan je gedreven staren naar de dood die lonkte.

Terwijl het leven langzaam in je stierf baart het mij enkel nog een kwaadheid over leven.


Woede over jou en hoe je leven tot je stond.

Een woede over niets meer dan hoe leven kan zijn voor lieden.


Hoe zou het ooit nog kunnen een drijfveer geven?

Hoe kan het leven veren tot barsten staan?


En zit er nog poëzie in?

Zit er nog leven in poëzie?


Poëzie lijdt een leventje en doet lijden leven

Hoe kan het harten breken? En hoe kan het mensen op doen staan?


En liefde onder de zoden steken?

Liefde over leven op sterven laten staan?


Je dodelijke levendige liefde doet alles in me leven dat niet op sterven staat!

Geworden junk aan je woorden die alles doet sterven als het wat minder gaat.

Me laat leven in je ruime lichte wereld die ten onder gaat,
Maar nooit meer in jou zal sterven als in mij.


Thomas Haghenbeek 17/05/2020

Categories: ADHD bij volwassenen, GedichtenTags: , , , , ,
%d bloggers liken dit: