Ode aan de eeuwigheid, Ode aan de pen.

Kom, kom, kom,

Kom hier lieve schatjes,

Met je plastic buisjes

Met inkt gevuld.


Schrijf alles van mij af!

Van mijn zware kleren

Dat als vel over mijn

Klamme benen, mijn botten

Ligt als doodgewicht!


Ik verzwicht niet meer!

Onder je juk vandaan.

Ik loop met de balast wel van je!

Weg, weg, weg… ,weg!…


En ik plak je later

Misschien wel op een blad.

En geef je terug…

Aan de lichte, luchtige ,

Opdringerige opdrinkers

Van het bloed

Dat mijn zwartheid voedt!

Mijn zware voet

Die zonder remmen is!

Rem, rem, rem,… ,

rem het van me af!…


Ergens ver weg van hier!

Als de letters de onderkant raken

Krakende kreuk in de vuilnisbak

De slokkende slikbelt met de troep

Wat doen de woorden nog?

Dan moorden, moorden, moorden,…

Enkel dat al ?…!

Is de afgrijns!


Maar wat als de woorden

De snaren zijn?

Die de akkoorden raken

Van de stemming!

Wat als ze dan

Nieuwe koers bepalen?

In de richting van zin?

En zij worden ontnomen door

Het happend papieren blad!


De inkt is dan niet bestolen!

Ze krijgt het vrije spel!

Om mensen te raken.

In hun bekoren en in goedvinderij.

Dan maken ze het spel!

Geven de richting aan!

Ze doen ontgloren en floreren!

Zijn de sleutel van een edentuin.

Waar ze zich laten lezen

Als de dief in de donkernacht

Die je heeft opgeslokt in zijn gloria!

Stralende begonia zijn zij geworden!


De wazige zwarte woorden

Balkende noten van weleer!


Thomas Haghenbeek (c)

23/05/2020

Categories: ADHD bij volwassenen, Gedichten, maatschappij, Psychische kwetsbaarheid algemeen, VolwassenwordenmetADHDTags: , , , , , , ,
%d bloggers liken dit: