Na de regen …

Na regen

Zonneschijn


Druilerig novembernat tikt tegen de ruit

Grijs de hemel die op ons valt

Onstoppbaar blijft ze met bakken komen

Uit de lucht lijkt wel!


Maar morgen

Na de winter

Als de moesson is gestopt

Bij gloren ontwaken zonder zorgen


Ik open de ramen

Loop tussen druppels door

Draaiend kerend tollen

Groenere grasperken tegemoet


En soms denk ik starend voor me uit

En zie wel het roodborstje door de ruit

En hoor wel hoe het zijn liefdeslied fluit

Zie de schoonheid niet die zich voor me uit


Mijn lichaam raakt de grond nog

Mijn wortels takken zich diep

Afwezig lijk ik nog in ’t leven te staan

Laat het hutsen van de regen in mijn wezen slaan


Ik denk dat, toen God mijn wereld schiep

“En God wat zit je diep!”

Ik nog niet wakker was of, vast nog sliep

Dromend van jouw zonneschijn.


Zo spettert de sputterende regen voort

Rest me nog het vluchten in het woord

Letterlijk genomen, letterlijke zelfmoord

Poëzie brengt me nog wat kleur in ’t leven!


Ontwakend uit gedachten

Rijm ik tussen het druppen,

En het zonnestralen, voort!

Probeer nog zin(n) en kleur te geven!


Thomas Haghenbeek

14/11/2020

Categories: ADHD bij volwassenen, ADHD en creatief schrijven, Gedichten, VolwassenwordenmetADHDTags: , , , ,

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: