Advertenties

Licht lezen.

Mijn schrijven is onbegrensd als mijn pen haalt en letters krast doorheen de scharlaken nacht. Onbegrensd is mijn veer. Het licht waarin woorden stralen die de zin vormt van mijn verhalen. Zonder stoppen, Zonder dralen. Zijn de tongen die vertellen wat hun ogen kunnen zien. Enkel willen schreeuwen. Dat ze me nooit zullen kunnen lezen! … Continue reading Licht lezen.

Advertenties

Café ‘Stop’ (Gedicht)

'K stop nog even bij café ‘Stop’ Een echt café nog Je weet wel? Als vroeger nog In ‘t dorp Waar nog echt leven leeft Doet wat men toen nog deed Men aan de dis nog zitten mocht Een echte dis Echte mensen In dat café zit ik nog In 't late uur In ‘t … Continue reading Café ‘Stop’ (Gedicht)

Voorjaarskoers: (gedicht)

Op een stadsbank tuur ik lente af, Ze komt gestaag op gang. Het peloton in Milaan staakt vandaag de strijd. T'is pré-coronatijd Geen Vlaandren, geen Roubaix wellicht Een virus smeet de poorten dicht Het opgeven tekent begin Het wordt dodelijke strijd Maar de bloemen bloeien Het gras wil groeien De natuur ontluikt in elk facet … Continue reading Voorjaarskoers: (gedicht)

Uit de lucht gegrepen!

Uit de lucht gegrepen? Ik wou het vandaag wel eens over iets anders hebben dan over het hele virale gedoe dat ons landje in zijn greep houdt sinds een poosje. De vraag of? Die Marc Van Ranst? De man wiens kop al die tijd niet meer van het scherm is te kloppen; en bovendien een … Continue reading Uit de lucht gegrepen!

Nalatenschappen (gedicht)

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=3068916593120119&id=100000054245064&sfnsn=mo Gedicht nav het afsluiten van een lange periode met veel mooie herinneringen maar de mindere kanten hebben helaas een zware indruk nagelaten. Een leven een zware wending gegeven. Maar we gaan er een eind aan maken met een nieuwe start Nalatenschappen (Ziel van een erfenis.) Afronden wil ik enkel nog doen naar boven na … Continue reading Nalatenschappen (gedicht)

Blauw als vlinder

Blauwe vlinder: Ik voer me mee met de getijden Langzaam verleidt lijden in leven En je houdt je vast maar laat je snel Los geslagen door je indruk. Gemaakt is het beeld van varen kunnen, Vervoerd worden. Meegesleept door het vlotten Van tijd die onmacht zaait in je zee. En tot inkeer brengt. Het goed … Continue reading Blauw als vlinder

Kutgedicht.

Kutgedicht.  Toen ik uit de kut kwam gekropen verdween het licht uit mijn ogen  In de schok van de wereld vervlogen mee met de tijd die heden is verleden.  Wie zou vandaag nog deze kloot betreden in de nageboorte van menselijke schijt  Door voor vaderen en moederen nagelaten erfenissen van ongeluk na het trauma  Der … Continue reading Kutgedicht.

Beest in mij.

Dier ben ik Zal ik blijven  In nacht leven Gedruist gedreven   In feest Hernieuwd verleden beleven Waar herinneringen verblijven aan een vroegere rooftocht  Jager op prooi,  Ont snapt Jarenlang gekooid Niet zonder wonden Niet onomwonden aan woede gebonden Strijd Eigen razernij de maatschappij Bewoond door ,"vergeef mij," God!, Noch kloten noch ballen  Vuisten vormen knuisten … Continue reading Beest in mij.

Heroïne en Beaujolais

Moordende naald zoekt naar de venen in zijn weg naar de donkere krochten door schimmelkamers aan het oog onttrokken. Verloren in de vuile lepels ons toebedeeld vloeit de okerbruine vloeistof hunkerend naar kortstondige warmte voorts. Enkel koude kerst ons voorgeschoteld in decembermaanden tijdens warme weken. Enkel de tijd rest achter de donkere facades ons belendend … Continue reading Heroïne en Beaujolais

Porselein.

Breekbaar is mens zijn. Pijn Als Lijk In het leven staan. Atlas laat de wereld vallen. Wereld zonder ruggengraat. Achilles breekt zijn pees. Mensen Goden? Goden Mensen? Breekbaar werk In porselein. Thomas Haghenbeek (c)

%d bloggers liken dit: