ADHD in de schijnwerpers.

Met dit artikel zet ik mijn eerste stapjes in een onbekende wereld.
Journalistiek is mij , buiten het lezen van kranten of, artikels in vakbladen, een onontgonnen terrein. Onbekend echter is niet onbemind. Zo zou het tenminste moeten zijn.
Mijn ervaringen in de gezondheidszorg echter, en in de omgang van het dagelijkse leven met mensen, heeft mij echter doen inzien dat het spreekwoord helaas wel realiteit is. Onbekend is onbemind.
Angstig worden wij bij de ontmoeting van het onbekende. Eigenlijk is dit heel normaal. Hoe kun je nu iets beminnen of, een hart hebben, voor iets of iemand die je niet kent.
Zo gaat dat nu eenmaal met liefde. Raymond Van Het Groenewoud zingt over zijn liefde voor muziek. Had hij zich er niet voor blootgesteld, zich laten vervoeren en meenemen in de wereld van de muziek dan had hij er nooit liefde voor gekregen, laat staan een lied over zijn liefde geschreven.
Liefde betekent dan ook niet zomaar dat men zich blootstelt, zich openhartig maakt, zich laat inspireren en boeien door iets wat je aanspreekt. Het is de ontdekking van een nieuwe wereld die voor jou verborgen was.
Je stelt je bloot aan het onbekende en stapje voor stapje, al merk je het niet, wordt een heel klein vlammetje aangewakkerd. Liefde is een vlam die wordt aangewakkerd door het geven van jezelf. Hoe meer zuurstof je het geeft, hoe harder het vuur wordt aangewakkerd.
Zo is het mij ook vergaan toen ik mijn eerste stappen zette als verpleegkundige in de psychiatrie. De angst voor het onbekede werd met het ontwaken van het vuur tot interpersoonlijke verandering gebracht. De liefde werd aangewakkerd door een wereld vol verassingen. Vreugde, verdriet, plezier, humor, ondersteunen, naaktheid, puurheid en authenticiteit. Het werd mij zomaar gegeven en mijn hart was overvol om voor mensen met een psychische kwetsbaarheid zorg te dragen.
Voor een liefde moet je zorg dragen. Je moet het koesteren en blijven voeden. Liefde is geven. Krijgen ook. Soms krijg je er echter niets voor terug. Toch is liefde onvoorwaardelijk. Het brengt je niets anders bij dan een warm en aangenaam gevoel.
Toch is liefde een kwetsbaar iets. Je hoeft je bloot te geven aan een vreemde. Het is alsof je voor de eerste maal in je leven je kleren uittrekt bij de dokter, je eerste stapjes op het nudistenstrand, je eerste vrijpartij. Liefde is ontdekken, delen en geven voor een onzekere toekomst.
Met dit schrijven stel ik mij opnieuw op in een kwetsbare en onzekere positie. Hoe zal het mij verlopen? Hoe moet het verder? Zal het wel goed zijn? Wat zullen anderen denken?
Ik zet het even allemaal opzij en start met schrijven. Het eerste stapje in het maken van een blog. Mijn eerste publicatie in een , voor mij ,onbekende wereld.
Ik zet mijn angst langs de kant. Om anderen te geven en hen te delen wat mijn vuur en mijn passie voor de psychisch kwetsbare mens voor mij betekent. Ik geef mijn liefde door om jullie hart te verwarmen met iets die mij wonderbaarlijk heeft verwonderd. Een , voor velen , onbekende wereld binnen de wereld die we zo goed kennen. De maatschappij.
Meteen wordt duidelijk dat mijn blog zal gaan over mijn liefde en het vuur die in mij brandt om op te roepen om zorg te dragen voor de mens die kwetsbaar is. De fragiliteit en de broosheid, de kwetsbaarheid die elke mens in zich heeft.
Kwetsbaarheid is universeel, we zijn allen blootgesteld aan het leven waar we slechts twee zekerheden hebben. We worden naakt geboren en zullen naakt dit leven verlaten. Wat er tussen ligt is onzeker en onbekend. Dit maakt ons als mens kwetsbaar en hiervan wil ik ook uitgaan om anderen bewust te maken dat zorg dragen voor elkaar ons allen aanbelangt. Zorg dragen is het fundament van ons leven, onze samenleving, ons groeien en bloeien in de lente om te verwelken in de herfst waar we ons door anderen opnieuw moeten blootgeven opdat zij zorg voor ons zouden kunnen dragen in de winter.
Met spijt in het hart heb ik de zorgsector moeten verlaten. Mijn kwetsbaarheid als patiënt met ADHD, nervositeit en hooggevoeligheid heeft mij, hoezeer ik ook liefdevol en met veel aandacht zorgen heb verleend, geen keuze meer gegeven dan andere wegen op te zoeken.
Het onbegrip en de onbekendheid van mijn psychische aard heeft mij ondanks mijn dagelijkse strijd voor mensen in de psychische zorgverlening de strijdbijl moeten laten begraven.
Liefde en verliefdheid leidt niet zelden tot een huwelijk. Het verbond die ik heb gesloten om voor mensen te zorgen is net als de trouwring die ik rond mijn vinger draag een verbintenis voor het leven om te blijven investeren in goede maar ook in kwade dagen.
Kwaadheid en rancune hebben mij beheerst, emotioneel was ik gekraakt door het onrecht die ik voelde omwille van mijn handicap niet meer te mogen deelnemen aan iets waar ik mijn hart aan had verloren. Met spijt nam ik afscheid van mijn patiënten, in verdriet en pijn eenzaam achtergelaten. Het vlammetje die ooit een vuur was werd bijna uitgedoofd. De warmte van mijn vrienden, mijn familie m’n ouders hebben het langzaam weer laten opflakkeren.
Ik besloot om via de media, mijn talent tot schrijven, poëzie, mijn passie voor cultuur en de bijzondere gave voor menselijkheid, nieuw leven in te blazen. Het uitgangspunt van al mijn projecten is het in vraag stellen, informeren en op een kritische manier de psychische kwetsbare mens te blijven ondersteunen.
In het bijzonder wil ik het hebben over ADHD bij volwassenen, autisme en het hele spectrum aan diagnostische beelden binnen de psychiatrie die steeds vergeten worden, onbekend blijven en aldus onbemind.
Ik doe beroep op mijn eigen ervaringen als patiënt enerzijds en als hulpverlener anderzijds. Ik vraag aan allen die mij via de blog willen volgen om kritische bijdrage te leveren aan de outreachment van de psychiatrie in het algemeen. Stel vragen, merk op, stuur je artikels, je ervaringen, je bedenkingen op in de vorm van teksten, artikels, gedichten, schilderijen, foto’s of om het eender hoe je jezelf kan exprimeren. Deel de blog via sociale media om deel te maken in de verandering naar een menswaardige zorg voor alle mensen in deze multiculturele en multisociale samenleving.
Maak je dromen waar. Stel je bloot. Geef je over. Geef je hart om het te verwarmen en als je kan geef het aan anderen die je warmte op dat moment nodig hebben.
Ik bedank jullie van harte en geef jullie mijn hart onvoorwaardelijk.
Hiermee is het eerste woord gezegd. Het laatste woord? Is nog niet gezegd.
Groeten en liefs
Thomas Haghenbeek

Advertenties