Advertenties

Wiegelied

gedicht rust vinden in de nacht

Advertenties

Licht lezen.

Mijn schrijven is onbegrensd als mijn pen haalt en letters krast doorheen de scharlaken nacht. Onbegrensd is mijn veer. Het licht waarin woorden stralen die de zin vormt van mijn verhalen. Zonder stoppen, Zonder dralen. Zijn de tongen die vertellen wat hun ogen kunnen zien. Enkel willen schreeuwen. Dat ze me nooit zullen kunnen lezen! … Continue reading Licht lezen.

Zin

Soms zinnen ze niet, mijn zinnen. Dan vormen woorden moorden op de zin. Zonder metrum of, akkoorden. Dan blijft het stil op 't blad. Letters met geweld tegen de pan gespat. Druppels bloed. Rood op een witte muur. Het verhaal van mijn schrijven is obscuur. 't Gebeurt altijd op nachtelijk uur. Wanneer niemand kan getuigen. … Continue reading Zin

Café ‘Stop’ (Gedicht)

'K stop nog even bij café ‘Stop’ Een echt café nog Je weet wel? Als vroeger nog In ‘t dorp Waar nog echt leven leeft Doet wat men toen nog deed Men aan de dis nog zitten mocht Een echte dis Echte mensen In dat café zit ik nog In 't late uur In ‘t … Continue reading Café ‘Stop’ (Gedicht)

Viraal samenhokken.

Viraal samenhokken Vadsig druipt zwart kaarsvet langs de hals van een flessenkandelaar, merk ’Corona’! Parasitair hecht het zich aan het doorzichtige! Alsof het wenst om eigen leven te lijden. Mijn zieke geest aanschouwt het tafereel dat speelt in de duisternis van nacht.. Enig is het lichtpunt! Een vlammetje, geboren aan het ontsteken van het lont. … Continue reading Viraal samenhokken.

Nalatenschappen (gedicht)

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=3068916593120119&id=100000054245064&sfnsn=mo Gedicht nav het afsluiten van een lange periode met veel mooie herinneringen maar de mindere kanten hebben helaas een zware indruk nagelaten. Een leven een zware wending gegeven. Maar we gaan er een eind aan maken met een nieuwe start Nalatenschappen (Ziel van een erfenis.) Afronden wil ik enkel nog doen naar boven na … Continue reading Nalatenschappen (gedicht)

Glazen ziel. (gedicht)

Glazen ziel: Glazen zien Van angstig lijden. Zo fragiel. Een ziel Golvend op getijden Van waanzin en wanen. Van helder zien. Als stilstaand water. Zoals in glas misschien? Dat nimmer zal breken! Thomas Haghenbeek ©  14/02/2020

Blauw als vlinder

Blauwe vlinder: Ik voer me mee met de getijden Langzaam verleidt lijden in leven En je houdt je vast maar laat je snel Los geslagen door je indruk. Gemaakt is het beeld van varen kunnen, Vervoerd worden. Meegesleept door het vlotten Van tijd die onmacht zaait in je zee. En tot inkeer brengt. Het goed … Continue reading Blauw als vlinder

Winterslaap

Winterslaap Levend op gebedenZonlicht verledenIn tinten van grauw en grijsLeven op een wolkenbed. Wiegende wintermanDoet indommelenHibernationDiepe winterroes. Ik schud mijn hoofdIk leeg mijn kroesLeg me te rustenIn het kussen van, De eerste sneeuw. Thomas Haghenbeek (c) Na bezoekje arts met vrouwlief die in haar winterdipjeslippers loopt. Komt wel goed schat. Rust nu maar en pieker … Continue reading Winterslaap

Venijn

In het diepste der diepten. Waar enkel lege flessen liggen, Leeft enkel leegheid van drank verspild in mensenjaren. Vuile krochten onder de hemel. Waar de hel huist. Tussen ons. Onder onze voeten ligt. Stappen wij: Over datgene naar wat wij angstig naar op zoek zijn Maar niet kunnen vinden. Op een barre tocht doorheen jaren … Continue reading Venijn

%d bloggers liken dit: