Zwart

Kwaad! Valt niet meer! Af te schrijven! Gekreukt rest nog mijn hart. Scherven in propjes van papier. Smart van wat er ooit is geweest! Plooien blijven immer(s)! Maar vallen nimmer nog; Glad te strijken! Aldus strijk ik voort(s)! Mijn plooien tot gladheid. Het is ijs waarop ik schaats! De plooien uit de kreuken! Het krenken … Continue reading Zwart

Wolken plukken

Gretig pik ik fictie uit wolken Leg ze in woordenkolken. Maling aan maalstroom Pijn preocupeert de geest. Prikkels vertolken De  hand poneert schrift Op papier. Notulen van simpelheid Odes aan de lof Op regenwoudpulppapier Gekras op blad Houdt het leven ons nog Langer aan haar hart? Thomas Haghenbeek 14/06/2020

Ode aan de eeuwigheid, Ode aan de pen.

Kom, kom, kom, Kom hier lieve schatjes, Met je plastic buisjes Met inkt gevuld. Schrijf alles van mij af! Van mijn zware kleren Dat als vel over mijn Klamme benen, mijn botten Ligt als doodgewicht! Ik verzwicht niet meer! Onder je juk vandaan. Ik loop met de balast wel van je! Weg, weg, weg... ,weg!... … Continue reading Ode aan de eeuwigheid, Ode aan de pen.

Wees thuis

Hier werden de wezen wees! Gehuisvest in verwoest gewest door eenzaamheid, In de palm genomen! Het razen in roezende junkiehoofden! Het hangen van luie hangende jongelui! Verval op het krot! Rest is niet steeds het equivalent van dromen! Bewoners zijn er geweken, Naar oorden waar andere naalden moorden. Maar wezen blijven in wezen wees! Het … Continue reading Wees thuis

Dageraad (gedicht)

'Kriek De dag in de zon Bij ochtendgloren Drachtig van haar ongeboren Vol van smaken Scherp en eigenwijs Als ongerijpt Als ongerijmd Zwanger door de dageraad Gebracht om straks, Als de avond valt De zon op sterven staat Zonder zuur meer Maar zoet in een bad vol smaken Gedragen in haar bruidsboeket Int wild van't … Continue reading Dageraad (gedicht)

Licht lezen.

Mijn schrijven is onbegrensd als mijn pen haalt en letters krast doorheen de scharlaken nacht. Onbegrensd is mijn veer. Het licht waarin woorden stralen die de zin vormt van mijn verhalen. Zonder stoppen, Zonder dralen. Zijn de tongen die vertellen wat hun ogen kunnen zien. Enkel willen schreeuwen. Dat ze me nooit zullen kunnen lezen! … Continue reading Licht lezen.

Zin

Soms zinnen ze niet, mijn zinnen. Dan vormen woorden moorden op de zin. Zonder metrum of, akkoorden. Dan blijft het stil op 't blad. Letters met geweld tegen de pan gespat. Druppels bloed. Rood op een witte muur. Het verhaal van mijn schrijven is obscuur. 't Gebeurt altijd op nachtelijk uur. Wanneer niemand kan getuigen. … Continue reading Zin

Ik en jij zijn stil en luid (Gedicht)

Als woorden illusies zouden zijn? Ik, ik, was. En jij, Jij, was. Vergeet dan de stilte in je en vertel me Waar ga je heen Terwijl woordenstromen mijn lippen strelen en over jou gaan. Wil je dan alsnog fluistrend delen? Waarheen? Schreeuw het me toe! Laat mijn stromende woorden staan. Samen stil en luid zijn. … Continue reading Ik en jij zijn stil en luid (Gedicht)

Exact

Waarom wiskunde niet zo exact is als het lijkt en waarom non-conformistische mannen altijd een sterke vrouw achter zich hebben staan. Een ode aan de vrouw en de ontmoeting buiten de grens van het oneindig denken.

Voor Wout (gedicht)

Gedicht om te ontstoppen   stoppende woorden stompen van je hart   hard is je wereld woorden tarten smart   papier een vel een medium een bundel   gedachten vormen je boek   hoeft geen leven worden.     (Thomas haghenbeek)  

%d bloggers liken dit: