Advertenties

Wiegelied

gedicht rust vinden in de nacht

Advertenties

Licht lezen.

Mijn schrijven is onbegrensd als mijn pen haalt en letters krast doorheen de scharlaken nacht. Onbegrensd is mijn veer. Het licht waarin woorden stralen die de zin vormt van mijn verhalen. Zonder stoppen, Zonder dralen. Zijn de tongen die vertellen wat hun ogen kunnen zien. Enkel willen schreeuwen. Dat ze me nooit zullen kunnen lezen! … Continue reading Licht lezen.

Zin

Soms zinnen ze niet, mijn zinnen. Dan vormen woorden moorden op de zin. Zonder metrum of, akkoorden. Dan blijft het stil op 't blad. Letters met geweld tegen de pan gespat. Druppels bloed. Rood op een witte muur. Het verhaal van mijn schrijven is obscuur. 't Gebeurt altijd op nachtelijk uur. Wanneer niemand kan getuigen. … Continue reading Zin

Café ‘Stop’ (Gedicht)

'K stop nog even bij café ‘Stop’ Een echt café nog Je weet wel? Als vroeger nog In ‘t dorp Waar nog echt leven leeft Doet wat men toen nog deed Men aan de dis nog zitten mocht Een echte dis Echte mensen In dat café zit ik nog In 't late uur In ‘t … Continue reading Café ‘Stop’ (Gedicht)

Voorjaarskoers: (gedicht)

Op een stadsbank tuur ik lente af, Ze komt gestaag op gang. Het peloton in Milaan staakt vandaag de strijd. T'is pré-coronatijd Geen Vlaandren, geen Roubaix wellicht Een virus smeet de poorten dicht Het opgeven tekent begin Het wordt dodelijke strijd Maar de bloemen bloeien Het gras wil groeien De natuur ontluikt in elk facet … Continue reading Voorjaarskoers: (gedicht)

Uit de lucht gegrepen!

Uit de lucht gegrepen? Ik wou het vandaag wel eens over iets anders hebben dan over het hele virale gedoe dat ons landje in zijn greep houdt sinds een poosje. De vraag of? Die Marc Van Ranst? De man wiens kop al die tijd niet meer van het scherm is te kloppen; en bovendien een … Continue reading Uit de lucht gegrepen!

Viraal samenhokken.

Viraal samenhokken Vadsig druipt zwart kaarsvet langs de hals van een flessenkandelaar, merk ’Corona’! Parasitair hecht het zich aan het doorzichtige! Alsof het wenst om eigen leven te lijden. Mijn zieke geest aanschouwt het tafereel dat speelt in de duisternis van nacht.. Enig is het lichtpunt! Een vlammetje, geboren aan het ontsteken van het lont. … Continue reading Viraal samenhokken.

Corona uit een flesje

Ik drink corona altijd uit een flesje met een citroentje in de hals gestopt. En zo hoort dat. Daar bestaat geen twijfel over. Ik zal het blijven doen. Goed voedsel moet worden geserveerd als het correct is gessaisoneerd. Over correctie valt er over het hele corona gedoe dat momenteel de media is ingeland en de … Continue reading Corona uit een flesje

Sprookje voor Valentijntjesdag.

Valentijnsprookje: Er was eens… In een niet zo ver verleden. Wel zeker een kwartier. Ongeveer. De klokken in het huis knipperden. Hij wilde net kijken hoe laat het was. Toen schrok hij en voelde onheil hangen. Het kon toch niet waar zijn? “Neeeeeeeeeeeeen”…. De huisvader holde naar de berging en controleerde snel de zekeringen. “Oef!” … Continue reading Sprookje voor Valentijntjesdag.

Glazen ziel. (gedicht)

Glazen ziel: Glazen zien Van angstig lijden. Zo fragiel. Een ziel Golvend op getijden Van waanzin en wanen. Van helder zien. Als stilstaand water. Zoals in glas misschien? Dat nimmer zal breken! Thomas Haghenbeek ©  14/02/2020

%d bloggers liken dit: