Sprookje voor Valentijntjesdag.

Valentijnsprookje: Er was eens… In een niet zo ver verleden. Wel zeker een kwartier. Ongeveer. De klokken in het huis knipperden. Hij wilde net kijken hoe laat het was. Toen schrok hij en voelde onheil hangen. Het kon toch niet waar zijn? “Neeeeeeeeeeeeen”…. De huisvader holde naar de berging en controleerde snel de zekeringen. “Oef!” … Meer lezen over Sprookje voor Valentijntjesdag.

Puntje bij paaltje:

Puntje bij paaltje: Zie je het dan niet? Hoe erg moet het niet zijn geweest als men de speer niet had uitgevonden? Je begrijpt wel alvast dat er nooit een puntje tot het paaltje was gekomen. Dat zou toch enkel maar ernstige gevolgen met zich hebben meegebracht! Je zou natuurlijk ook wel nooit er als … Meer lezen over Puntje bij paaltje:

Mijn klokje (gedicht.)

Mijn klok tikt tijd voorbij. Thuis even zeer als elders. Vertekend is haar beeld? Door tijd ons toebedeeld. Zij biedt ons enkel zekerheid. Maar schrijdt het woord voorbij. Als zij wordt uitgesproken. Woorden door tijden steeds achterhaald. Door niemand ooit al ingehaald. Al heb je Faustiaans uw ziel verkocht. "Duivels" werd je omgekocht. Zelfs dichterlijk, … Meer lezen over Mijn klokje (gedicht.)

Wind.

Sierlijke winden overspoelen ons. Woelend onder het dons dat ons bedekt. Geurloos, blijven zij. Onopgemerkt? Bekleedt met de sluier van onschuld. Scheten zijn stank onder satijn. Waarheid zal altijd waarheid zijn. Ze wordt steeds onthuld. Wanneer het dons opveert. Alles kan men in lucht vervatten. (Thomas Haghenbeek) (c)

%d bloggers liken dit: