ADHD bij volwassenen

Er bestaan heel wat misvattingen rond ADHD ( attention deficit and hyperactivity disorder ) of de variant ADD waar hyperactiviteit minder op de voorgrond treedt maar daarom niet minder ingrijpende gevolgen heeft.

Vandaag de dag is er heel wat te doen rond het thema. Niettegenstaande het onderwerp regelmatig wordt aangehaald in de media blijft ADHD in de taboesfeer hangen. Uiteraard zullen de kritikasters dit ontkennen en zeggen dat het een verschijnsel is die typisch is voor onze tijd en de multiculturele samenleving waarin we leven. Bovendien is het leven tegenwoordig zeer veeleisend ADHD kinderen kunnen gewoon niet mee met het onderwijs. Ze kunnen de verwachtingen niet invullen en zijn druk, verstrooid en tegendraads.

Ik zou mijn kwaadheid hierover kunnen fulmineren en hen terechtwijzen voor dit kortzinnig en makkelijk commentaar. Dat ik me kwaad zou maken zou niet geheel onterecht zijn. Het heeft echter weinig zin en zou mijn objectiviteit schaden.

Anderzijds hebben ze niet geheel ongelijk met deze bewering. ADHD kinderen kunnen inderdaad de verwachtingen die tegenwoordig erg hoog zijn en veel concentratie en structuur van hen vergen niet inlossen of slechts gedeeltelijk. Dit werkt erg frustrerend en dat ze soms tegendraads zijn zal zeker deels met het feit te maken hebben dat ze niet mee kunnen in deze drukke tijd waarin sociale media, het onderwijs, de sociale verwachtingen niet te min zijn.

Uiteraard moet het probleem in een veel ruimer denkkader geplaatst worden.

In de eerste plaats is ADHD , vooral in Vlaanderen en België , een syndroom ( een geheel van symptomen ) die lange tijd niet echt in de belangstelling stond. De laatste jaren echter is er door impuls van onderzoek uit de VS en andere landen zoals Nederland veel meer aandacht voor en de medische sector in Vlaanderen is mee op de kar gesprongen.

Op zich is dit enkel iets wat moet worden aangemoedigd. Een voorwaarde echter om dit te doen is dat er een goede beeldvorming moet ontstaan rond een problematiek die vrij recent wordt gediagnostiseerd. In België en Vlaanderen is de beeldvorming rond ADHD ronduit erbarmelijk en niet correct. Een beeld die verkeerdelijk tot de mensen wordt gebracht gaat een eigen leven leiden en is vanaf dan zeer moeilijk te corrigeren.

ADHD wordt hier vooral beschouwd als een kinderziekte die van voorbijgaande aard is en gekenmerkt wordt door hyperactiviteit. Vroeger ( dit was ook bij mij het geval ) noemde men het gewoon een lastig kind. Hier haal ik iets aan wat niet onbelangrijk is. De drukke en veeleisende wereld waarin we leven heeft ook voor ouders van kinderen gevolgen.

Burnout en depressie door stress op het werk zijn eveneens een zeer hot item tegenwoordig. Dat dit zo is kunnen we niet ontkennen.

Drukke kinderen zijn vaak onderhevig aan iets wat in de medische sector overdracht en tegenoverdracht wordt genoemd. Het is een psychologisch patroon waarbij emoties aan elkaar worden overgegeven en teruggekaatst. Hierdoor ontstaat vaak de misvatting dat het kind druk is terwijl de ouder eigenlijk haar eigen emotionele toestand gaat spiegelen aan het kind.

Anderzijds gaat het kind zich hierdoor eventueel ook zo gaan gedragen omdat het aan de overdracht van de emoties van de ouder onderhevig is.

Emoties zijn een gevaarlijk iets als ze niet bewust worden ervaren of verkeerd worden geïnterpreteerd. Dit is vaak het geval. Emotionele acties of gedrag zorgen steeds voor tegenreacties. Angst, kwaadheid, drukheid, vermoeidheid bij kinderen zijn maar al te vaak in dit systeem te kaderen.

Ik haal dit aan omdat er een tegenwoordig een overdiagnose is van ADHD waarvoor kinderen medicatie worden voorgeschreven die in de eerste plaats niet nodig is, maar eveneens niet werkzaam is bij kinderen die geen aandacht tekort of hyperactiviteit hebben van psychosomatische aard.

Diagnostisering is dus een zeer belangrijke stap in de behandeling enerzijds en zeker ook voor de correcte beeldvorming van ADHD. Vroege diagnose is belangrijk om het kind op tijd therapeutisch te begeleiden in het aanleren van copingmechanismen en trucjes die structuur kunnen brengen of rust geven indien nodig.

Het onderwijs en de centra voor leerlingenbegeleiding spelen hierin ook een grote rol. Ook de gezondheiszorg is hier een belangrijke schakel. Diagnostisch onderzoek moet door een gespecialiseerde arts worden gevoerd in samenwerking met een team die hiervoor de juiste opleiding heeft genoten. De huisarts moet doorverwijzen en niet zomaar zelf een diagnose stellen en medicatie voorschrijven. Als dit het geval is ga dan een tweede opinie vragen of stel hem de vraag om alsnog doorverwezen te worden.

Dat er een pilletje bestaat dat alle zorgen wegneemt is een utopische gedachte, en medicatie is niet in elk geval aangewezen. Therapeutische begeleiding kan soms al soelaas bieden.

De gedachte dat ADHD van voorbijgaande aard is en de symptomen met het ouder worden afnemen of verdwijnen is ook een fabeltje. Soms, en dit is zelfs eerder vaak het geval is dat wel zo maar veel volwassenen blijven kampen met problemen die soms zelf ernstiger worden met de jaren. De kinderen uit de vorige generatie krijgen nu pas een diagnose nu ze volwassen zijn. Vaak is dit met een ernstige sociale, financiele,en emotionele voorgeschiedenis omdat de diagnose pas op latere leeftijd is gesteld.

Volwassenen met ADHD zijn dus geen verzinsel maar realiteit. Het taboe en de misverstanden rond deze handicap moet dus niet al te licht worden opgenomen.

Tot zover mijn pleidooi rond beeldvorming en misverstanden bij ADHD en volwassenen.

Over symptomen, nadelen en voordelen is ook veel te zeggen maar dat komt een volgende keer aan bod.

(Thomas Haghenbeek )

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: